Viva Palestina!

2010-06-02T22:33:00.005+02:00

World protests flotilla attack

Thousands of people condemned the violent Israeli attack on a civilian flotilla taking humanitarian aid to Gaza in demonstrations around the world.

Protestors carried Turkish and Palestinian flags and chanted slogans calling for an end to the ongoing economic embargo in the Gaza Strip.

Among the protestors were not only Muslims but also members of other religious communities. Protestors carried banners that showed an Israeli flag scratched with a cross.

Palestinian supporters waves Palestinian and Turkish flags as they protest over Israel's deadly commando raid on ships taking humanitarian aid to the blockaded Gaza Strip in front of Israel's embassy in Vienna, Austria, Tuesday, June 1, 2010.

Pro-Palestinian demonstrators shout anti-Israel slogans during a protest in the Bulgarian capital Sofia, Tuesday, June, 1, 2010. Israeli naval commandos stormed a flotilla of ships carrying aid and hundreds of pro-Palestinian activists to the blockaded Gaza strip on Monday, killing nine passengers in a botched raid that provoked international outrage and a diplomatic crisis.

Demonstrators protest outside of the Israeli Embassy in washington, Monday, May 31, 2010.

Demonstrators shout slogans during an anti-Israel protest in front of the foreign ministry in Madrid May 31, 2010. Israeli marines stormed a Turkish aid ship bound for Gaza on Monday and 10 pro-Palestinian activists were killed, triggering a diplomatic crisis and plans for an emergency session of the UN security council.

A woman flashes a victory sign outside the Belgian foreign affairs building during a protest in Brussels May 31, 2010. Israel's storming of a Gaza-bound aid flotilla set off a diplomatic furore, drawing criticism from friends and foes alike and straining ties with regional ally Turkey, which called off planned joint military exercises.

Orthodox Jews demonstrate against Israel's attacks on aid boat bound for the Gaza strip during a rally in Ottawa, Ontario, Canada, Monday, May 31, 2010.

A Turkish riot police stands in front of a pro-Palestinian graffiti during a protest against Israel near the Israeli consulate in İstanbul June 1, 2010. Israeli marines stormed a Turkish aid ship bound for Gaza on Monday and at least nine pro-Palestinian activists were killed, triggering a diplomatic crisis and an emergency session of the UN security council.

A Turkish flag is held over the sea with white and red carnations floating, as a Palestinian boy stands next to a floating memorial sign during a protest against the Israeli naval commando raid on a flotilla attempting to break the blockade on Gaza, at the port in Gaza City, Tuesday, June 1, 2010. Palestinians in Gaza declared a general strike and a day of wrath following Israel's deadly naval raid on an aid flotilla bound for the blockaded Gaza strip on Monday.

Protesters gesture during a protest in Sanaa June 1, 2010, against the storming of a Turkish aid ship bound for Gaza by Israeli marines on Monday.

Pro-Palestinian activists shout slogans as they approach the Israeli's embassy in Rome Tuesday, June 1, 2010 to stage a protest against the Israeli naval operation storming a flotilla of ships carrying aid and hundreds of pro-Palestinian activists to the blockaded Gaza strip.

Lebanese and Palestinian parties carry a giant Palestinian flag during an anti-Israel protest in Beirut, June 1, 2010, after the storming of a Turkish aid ship bound for Gaza by Israeli marines on Monday.

Former US ambassador to Mauritania Edward Peck speaks outside the White House in Washington, Tuesday, June 1, 2010, during a protest against Israel's raid against a flotilla of aid ships heading for the Gaza Strip. peck was among activists in the flotilla trying to get humanitarian aid to Gaza.

A demonstrator paints a banner during a protest against Israel in Malaga, southern Spain June 1, 2010. Israeli marines stormed a Turkish aid ship bound for Gaza on Monday and 10 pro-Palestinian activists were killed, triggering a diplomatic crisis. the banner reads: "not to blockade of Gaza".

A protester holds an image of Turkish Prime Minister Tayyip Erdoğan as they take part in a protest in Amman June 1, 2010, against the deadly Israeli raid on May 31 on a flotilla of ships carrying humanitarian aid to the Gaza strip.

Activists stage a protest near the Israel embassy in New Delhi, India, Wednesday, June 2, 2010 as they condemn the deadly raid by Israeli commandos on a Gaza-bound flotilla of activists. Israel has come under censure worldwide ever since its naval commandos stormed the aid flotilla in international waters on Monday.

Activists from the communist party of India-Marxist (CPI-M) hold placards during a protest in New Delhi June 2, 2010. Hundreds of CPI-M activists marched towards the Israeli embassy on Wednesday to protest against Israel's deadly attack on a Turkish-backed aid flotilla to Gaza on Monday in which 9 pro-Palestinian activists were killed.

Demonstrators gather near the Turkish consulate building Tuesday, June 1, 2010 in New York in protest of Israel's deadly May 30 commando raid on ships taking humanitarian aid to the blockaded Gaza Strip.

Jordanians burn the Israeli flag with arabic script written on it that reads 'fire with fire' as they take part in a protest in Amman on June 1, 2010, against the deadly Israeli raid on May 31 on a flotilla of ships carrying humanitarian aid to the Gaza Strip.

Protesters hold signs denouncing Israel's attack on an aid ship bound for Gaza during a rally in New York, Tuesday, June 1, 2010.

Lebanese and palestinan parties carry a giant Turkish flag during an anti-Israel protest in Beirut, June 1, 2010, after the storming of a Turkish aid ship bound for Gaza by Israeli marines on Monday.

Pro-Palestinian activists shout slogans as they approach the Israel Embassy in Rome Tuesday, June 1, 2010 to stage a protest against the Israeli naval operation storming a flotilla of ships carrying aid and hundreds of pro-Palestinian activists to the blockaded Gaza Strip.

Demonstrators protest against Israel at Taksim Square in İstanbul May 31, 2010. at least 10 activists were killed in an Israeli naval takeover on Monday of a Gaza-bound aid convoy, an Israeli military spokesman said.

Pro-Palestinian activists hold a giant Palestinian flag as they gather at the rond point des champs elysees during a protest against Israel nearby the Israeli embassy, Monday May 31, 2010 in Paris. Israeli commandos stormed six humanitarian aid ships en route to the blockaded Gaza strip, killing at least 10 people and dozens were wounded according to an Israeli military statement. The ship convoy was organized by the free Gaza group, who were attempting to break a three-year Israeli blockade of Gaza. The assault took place in international waters in the Mediterranean.

Backdropped by the houses of parliament in Central London, a supporter of the Palestinians, holding a Turkish flag emblazoned with a picture of Mustafa Kemal Atatürk, the founder of modern Turkey, marches during a protest against Israel in Central London, Monday, May 31, 2010. Israeli naval commandos stormed a flotilla of ships carrying aid and hundreds of pro-Palestinian activists to the blockaded Gaza strip on Monday, killing nine passengers in a botched raid that provoked international outrage and a diplomatic crisis.

A demonstrator holds a sign reading "today we are all Palestinians" during an anti-Israel protest in downtown stockholm May 31, 2010. Israeli marines stormed a Turkish aid ship bound for Gaza on Monday and 10 pro-Palestinian activists were killed, triggering a diplomatic crisis and plans for an emergency session of the UN security council.

Demonstrators listen to speeches during an anti-Israel protest in downtown stockholm May 31, 2010. Israeli marines stormed a Turkish aid ship bound for Gaza on Monday and 10 pro-Palestinian activists were killed, triggering a diplomatic crisis and plans for an emergency session of the UN security council.

Protesters hold Palestinian and Turkish flags during a rally to denouncing Israel's attack on an aid ship bound for Gaza in New York, Tuesday, June 1, 2010.

Orthodox Jewish demonstrators carrying a Turkish flag protested against the government of Israelin New York.

Orthodox Jewish demonstrators hold Turkish flags during a rally to denouncing Israel's attack on an aid ship bound for Gaza in New York, Tuesday, June 1, 2010.

Protesters hold signs denouncing Israel's attack on an aid ship bound for Gaza during a rally in New York, Tuesday, June 1, 2010.

Orthodox Jewish demonstrators carry a mock coffin in protest against the government of Israeloutside the Israeli mission to the United Nations, in New York, May 31, 2010.

Source: http://www.todayszaman.com

2010-01-06T15:14:00.002+01:00

TEGENHOUDEN HULPKONVOOI BESTEMMING GAZA ONACCEPTABEL (persbericht)

06/01/2010

Hulpkonvooi Viva Palestina in El Arish bestookt door 2000 oproerpolitie

PERSBERICHT 6 januari 2010

Het Brits-Turkse konvooi van Viva Palestina (Viva Palestina UK/Turkey, red.) met hulpgoederen voor Gaza, is nadat het bij Aqaba niet de Egyptische grens over mocht, teruggereden naar het Syrische Latakia, en is gisteren per schip in El Arish aangekomen. Het konvooi bestaat uit 250 voertuigen (vooral ambulances en minibussen) en 450 medewerkers. Viva Palestina wil met haar konvooi de Gazastrook binnenrijden, de voertuigen met hulpgoederen achterlaten en weer vertrekken.

Vandaag heeft ons het nieuws bereikt dat Egypte 2000 man oproerpolitie naar de haven heeft gestuurd en het konvooi met waterkanonnen is gaan bestoken.
Het Nederlands Palestina Komitee vindt de handelswijze van Egypte volstrekt onacceptabel. Gaza heeft het volste recht op open grenzen, en Egypte is verplicht de grens met Gaza voor het hulpkonvooi te openen. Het NPK roept Egypte dan ook het konvooi door te laten.
Wij roepen een ieder op om protest aan te tekenen bij de Egyptische ambassade in Den Haag ambegnl@online.nl, of te bellen naar 070-3542000/4535.

Het NPK heeft inmiddels een urgente oproep gedaan aan de Egyptische Ambassadeur.

Wim Lankamp, voorzitter NPK
Tel. nr. 0628916795

Bron: www.palestina-komitee.nl

2010-01-06T15:04:00.005+01:00

DE CRISIS IN GAZA

Michel Warschawski

Veel Israëlische journalisten zien een indirecte Israëlische verantwoordelijkheid.‘Sluit 1,4 miljoen mensen op in een klein gebied als Gaza en zorg dat ze niet in staat zijn een normaal economisch leven te ontwikkelen en zorg ook dat ze niet kunnen ontsnappen, dan zijn ze gedoemd elkaar te vermoorden… als muizen in een doos.’ Deze zoölogische verklaring is niet alleen typisch racistisch, het is ook gebaseerd op een enorm understatement. Want de rol van Israël en de VS in het huidige confrontaties behelst vele malen meer dan het ‘scheppen van de voorwaarden’ van een conflict tussen Palestijnen.

Mandenlang heeft het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken Fatah gepusht om een militair offensief tegen Hamas te beginnen. Twee weken geleden gaf Israël toestemming voor de levering van grote hoeveelheden wapens aan Fatah-milities in Gaza. U ziet, Israëls rol is alles behalve indirect. Israël speelde juist een heel actieve rol.

Wie is de agressor?
‘Hamas neemt de macht over’; ‘Een Hamas staatsgreep’ – dat zijn enkele van de koppen in Israëlische kranten de afgelopen dagen. De grote leugens uit Tel Aviv en Washington worden herhaald. Blijkbaar is het nodig dat wat glashelder is toch nog eens uit te leggen: Hamas heeft Fatah een enorme klap toegebracht tijdens de laatste Palestijnse verkiezingen. En dat tijdens een electoraal proces dat door de hele internationale gemeenschap, inclusief Washington, gevierd werd als de meest democratische verkiezingen ooit in het Midden Oosten. Een onweerlegbaar democratisch proces en massale steun van de bevolking, slechts weinig regimes kunnen een beroep doen op zulke legitimiteit.
Ondanks de enorme overwinning accepteerde Hamas een gedeelde macht met Fatah in een regering van nationale eenheid. Het politieke platform hield de facto een erkenning van Israël in en bepleitte een strategie van vreedzame onderhandelingen.
De prioriteit van de nieuwe regering lag bij de binnenlandse politiek. Economische verbetering; het herstel van ‘law en order’ in Gaza; het gevecht tegen de enorme corruptie in de door Fatah geleide bureaucratie. Tegelijkertijd zette de regering erop in om president Mahmoud Abbas en de PLO door te laten gaan met de onderhandelingen zodra Israël bereid was weer aan de onderhandelingstafel aan te schuiven.
Het gematigde platform van Hamas’ werd echter door twee machtige vijanden bedreigd: ten eerste, Fatah kaders die nog niet klaar waren om hun dominante positie in het politieke krachtenveld – en de materiële privileges die met die positie gepaard gaat - op te geven en ten tweede de twee neoconservatieve regeringen in Israël en de VS die een wereldwijde strijd tegen de politieke islam aan het voeren zijn. Muyhammad Dahlan, de veiligheidsadviseur van Mahmoud Abbas, en zijn mannen vertegenwoordigen beiden: zij zijn zowel de uitvoerders van de plannen die Washington heeft betreffende de Palestijnse leiding, als de vertegenwoordigers van de corrupte Fatah leiders die bereid zijn alles te doen om hun economische privileges te behouden.
Al sinds de electorale overwinning van Hamas is Dahlans militia bezig de regering te provoceren; worden Hamas militias aangevallen; en krijgt de regering door Dahlan niet de kans om haar grip op de Palestijnse politie te versterken. Ondanks Dahlans agressie heeft Hamas zijn best gedaan om tot een overeenkomst met Dahlan te komen. De eigen activisten is gevraagd geen geweld tegen de Dahlan militias te gebruiken. Toen echter duidelijk werd dat Dahlan geen compromis zou accepteren maar probeerde Hamas te liquideren, had de islamitische organisatie geen andere keus dan zichzelf te verdedigen en terug te vechten.

Het Algerijnse model
Het Amerikaans-Israëlische plan is onderdeel van een wereldwijde strategie die erop gericht is loyale regeringen tegen de wil van de meerderheid van hun bevolkingen in het zadel te krijgen of houden. Algerije is een voorbeeld van zo’n strategie, maar laat ook het mislukken ervan zien en de enorme tol die in menselijk opzicht moest worden betaald. In 1991 behaalde de Islamitisch Heilspartij FIS een klinkende overwinning op het in diskrediet gekomen en corrupte FLN. Op die die eerlijke, democratische overwinning volgde een door Frankrijk en de VS gesteunde staatsgreep, die de weg plaveide voor een burgeroorlog die meer dan tien jaar duurde en honderdduizenden burgerslachtoffers eiste.
Hamas heeft duidelijk geleerd van de Algerijnse tragedie en besloten Dahlans plannen om de macht te grijpen te doen mislukken. Met de steun van de meerderheid van de lokale bevolking hebben Hamas militanten Fatah in twee dagen verpulverd – en dit ondanks de door Israël indirect gesteunde wapenleveranties aan Fatah. Een corrupte militia zonder enige steun van de bevolking kon niet op tegen een relatief gedisciplineerde en gemotiveerde organisatie als Hamas.
Zelfs na de overwinning op Fatah hield de Hamas leiding vast aan het idee van een regering van nationale eenheid. Hamas heeft niet geprobeerd de mislukte staatsgreep van Fatah te gebruiken als een reden om de organisatie een kopje kleiner te maken of Fatah uit de regering te jagen. De Fatah leiding echter besloot iedere relatie met Hamas te verbreken en een regering te vormen zonder Hamas... in de West Bank. En zo wordt een andere droom van Ariel Sharon werkelijkheid: de totale scheiding van de West Bank en Gaza, waarbij Gaza als een hopeloos ‘Hamastan’ wordt beschouwd – een terroristische entiteit waar geen burgers wonen en alleen terroristen die voortdurend aangevallen kunnen worden en die gedoemd zijn tot de honger.
Washington, dat deze politiek van harte steunt, heeft al beloofd Abbas en zijn nieuwe Bantustan op de West Bank te steunen en Ehum Olmert heeft al besloten een beetje van het Palestijnse geld dat in Israëlische handen is aan hem door te schuiven.

Geen burgerloorlog
Een van de Israëlische en Amerikaanse doelen is echter mislukt: er is geen chaos in Gaza. Integendeel. Een Palestijnse agent vertelde Haaretz op 17 juni: “Lange tijd is de stad niet rustig geweest. Ik prefereer de de huidige situatie in vergelijking met die hiervoor. Ik kan eindelijk mijn huis uit.’ Het verdrijven van Fatah-bendes uit de straten zal voor een langere periode een einde maken aan de anarchie en een soort van normal leven op gang brengen. De laatste gebeurtenissen laten zien dat Hamas de macht heeft om de rust af te dwingen.
Israëlische praatjes over een Palestijnse burgeroorlog laten zien dat de wens de vader van de gedachten is. De gewapende confrontatie vond plaats tussen gewapende militias en als er burgerslachtoffers zijn gevallen dan behoren zij tot wat Amerika zo cynisch altijd ‘bijkomende schade’ noemt. De bevolking is inderdaad politiek verdeeld – zowel in de West Bank als in Gaza – maar ze zijn niet met elkaar in gevecht. Zover is het nog niet.

Nu Gaza gedefinieerd wordt als vijandig gebied en de hele bevolking als gelieerd aan Hamas, is er geen enkele twijfel dat Gaza snel het doelwit zal worden van Israëlische agressie: militaire aanvallen, bombardementen en uithongering liggen in het verschiet. Daarom moet het topprioriteit zijn, in Israël zowel als in de rest van de wereld, solidariteit te organiseren met Gaza en haar bevolking.

Michel Warschawski is een Israëlische schrijver en journalist. Hij schreef onder andere het autobiografische On The Border (South End Press) en Towards an Open Tomb: The Crisis of Israeli Society ((Monthly Review Press). De Nederlandse vertaling is overgenomen met toestemming van het blad Grenzeloos. Vertaling: Paul Mepschen. Bron: NPK

2009-11-01T14:51:00.002+01:00

Na beëindiging van het zionisme is vrede mogelijk

De bouw van een muur en de onderdrukking van de Palestijnen is geen oplossing. Volgens rabbijn Abraham Rosenberger is vrede pas mogelijk als Israël wordt opgeheven.

Eind februari hebben dertig rabbijnen en opperrabijnen uit de hele wereld onder andere uit de VS, Groot-BritanniBelgiOostenrijk en Palestina als vertegenwoordigers van honderdduizenden strenggelovige orthodoxe anti-zionistische joden voor het Internationale Gerechtshof in Den Haag hun solidariteit betoond met het Palestijnse volk.

'Honderden, ja duizenden jaren lang hebben wij met onze Palestijnse, Arabische en overige islamitische broeders en zusters in vrede en zonder conflicten in hun landen geleefd en met dankbaarheid van hun geweldige gastvrijheid genoten', verklaarde de Weense orthodoxe opperrabbijn Moishe Arye Friedman tegenover de internationale media.

De geloofstrouwe orthodoxe rabbijnen wilden met hun optreden vooral hun fundamentele anti-zionistische houding bij een breder publiek uitdragen, en daarmeeduidelijk maken dat zij de staat Israël niet kunnen erkennen, en overeenkomstig Gods wil, moeten afwijzen.

'Juist de geloofstrouwe orthodoxe joden, die altijd loyale burgers zijn van de staat waarin ze op dat moment leven, zijn wereldwijd in gevaar vanwege de zionistische barbarij en mogelijk slachtoffer van het opvlammende antisemitisme.'

Met name orthodox ogende organisaties zoals de Kach Kahane Chabad Lubavich-beweging, die de radicale en terroristisch georiënteerde kolonisten opleiden (en die van de Oostenrijkse regering steun krijgen!) hebben ervoor gezorgd dat in het openbaar 'orthodox' veelvuldig gelijk wordt gesteldmet 'ultrazionistisch' iets dat door het geloofstrouwe jodendom strikt moet worden teruggewezen', aldus rabbijn Friedman.

Als rabbijn van de streng-gelovige, anti-zionistische orthodoxjoodse gemeente in Wenen verklaarde Friedman de achtergrond van het optreden in Den Haag. 'Aanhangers van onze gemeente, die in Israël leven, boycotten de zionistische staat volledig, nemen geen deel aan de verkiezingen en geven geen enkele vorm van steun aan de overheid. Als thora-trouwe joden houden wij vast aan de diaspora als een van God opgelegd lot en kunnen derhalve principieel niet instemmen met de stichting van een, op geweld berustende, joodse staat. Pas na de komst van de messias zal een dergelijk staat ontstaan, maar dan op volkomen vreedzame en spirituele wijze.'

De historische holocaust werd door het zionisme bewust geprovoceerd, puur omdat het van nut was voor de politieke doelen van het zionisme. Zo kon de verdrijving en gedeeltelijke eliminering van het Palestijnse volk zonder protest van de internationale publieke opinie, die onder verwijzing naar het joodse noodlot in de Tweede Wereldoorlog monddood was gemaakt, worden doorgezet.

Maar de Israëlische politiek loopt zelf uit op een Palestijnse holocaust, bekend als Nakba. In deze situatie ondervinden wij veel sympathie en solidariteit van onze Palestijnse broeders en zusters, wier vlucht-en terugtrekgebieden door de 'apartheidsstaat' Israël zijn veranderd in een reusachtig getto.

Vanuit de joodse religie is de huidige bouw van de muur politiek noch humaan te verantwoorden. De bouw van de apartheidsmuur en de barbaarse vervolging van Palestijnen door de Israëlische militairen is uiteraard geen oplossing van het Palestina-probleem. De enige echte oplossing ligt in het einde van het zionisme. Pas dan wordt een gemeenschappelijke en vreedzame toekomst van joden en Palestijnen mogelijk.

2009-01-31T12:49:00.003+01:00

Blokkade Gaza: misdaad tegen de menselijkheid

door Astrid Essed

Treffender dan lange rapportages of dit artikel, weerspiegelen deze door andere bronnen bevestigde citaten, de aan de Gazaanse bevolking aangedane misdaden, die nog afgezien van de inhumaniteit, misdaden tegen de menselijkheid kunnen worden genoemd.

Opgedragen aan de bevolking van Gaza

No electricity, people are going hungry, no bread, and no medicine and lots of things that are missing. people are out in the streets now calling for the world to end the starvation and siege. It might be that people's only option is to break out the borderline and go to Egypt and get food. It's scary here. no bread, no water at home where I am. I have some leftovers biscuits from two days ago. but my laptop batteries will be flat soon. I will find a new agency from those who have electricity generators to recharge my laptop and keep online, if you don't hear from me this is why. Again, I fear Israëli warplanes will bomb the people in the streets. people are in lines trying to find bread. I never seen this in all my 23 years life!´

Mohammed Omer

''Only prompt, innovative and courageous political action can change the harsh reality of this long-standing occupation, restore normal social and economic life to the Palestinian people, and allow them to live their lives in dignity '' Rode Kruisrapport ''Dignity Denied''Het eerste, huiveringwekkende citaat is een door de Gazaanse journalist Mohammed Omer verzonden noodkreet, zoals hij er de afgelopen periode een aantal heeft verstuurd [1].

Het refereerde aan de recentelijke Israëlische algehele afgrendeling van Gaza, die eerst na zware internationale druk enigszins is versoepeld. Een via haar netwerk door schrijfster dezes ontvangen SMS'je berichtte het recentelijke Israëlische bombardement op het Palestijnse ministerie van Binnenlandse Zaken.

Ik citeer:

'' Just now. Blood and flesh. 20 people just killed in the ministry of interior and a wedding now.. More bomings.Are called today. M January 17, 2008, 15.40 hrs Netherlands time''

Treffender dan lange rapportages of dit artikel, weerspiegelen deze door andere bronnen bevestigde citaten, de aan de Gazaanse bevolking aangedane misdaden, die nog afgezien van de inhumaniteit, misdaden tegen de menselijkheid kunnen worden genoemd. Dat bovendien een neutrale organisatie als het Internationale Rode Kruis, naar aanleiding van haar rapport ''Dignity Denied'', oproept tot ''moedige politieke actie'', is naast het getuigenis van Mohammed Omer, een bittere bevestiging van het de Gazaanse bevolking aangedane humanitaire leed.

A Israëlische blokkades en humanitaire gevolgen voor de Gazaanse bevolking

Nog afgezien van het vrijwel dagelijkse leed, door de Israëlische militaire aanvallen, heeft de reeds ernstige humanitaire crisis van de burgerbevolking werkelijk dramatische vormen aangenomen sinds de Amerikaans-Europese economische boycot van de op democratische wijze tot stand gekomen Hamas verkiezingsoverwinning dd januari 2006 en de daarop volgende Israëlische blokkades van het Gaza-gebied.

Het gevolg voor de burgerbevolking is geweest en tot op heden: Een groot gebrek aan medicijnen en eerste levensbehoeften en het door het tekort aan brandstof en stroom slecht tot zeer slecht functioneren van plaatselijke Palestijnse ziekenhuizen. Het welhaast meest gruwelijke, zichtbare gevolg van de blokkade zijn de aan het grensgebied met Israël overleden zieken, die geen toestemming kregen, naar Israëlische ziekenhuizen af te reizen.

1 Het uitroepen van Gaza tot vijandelijk gebied

In september 2007 werd Gaza door de Israëlische autoriteiten uitgeroepen tot ''vijandelijk gebied''. In het woordenboek van de Israëlische regering en leger impliceerde dit, dat alle Gazaanse bewoners, burgerbevolking of strijders, tot ''vijandelijke doelen'' werden uitgeroepen. Een dergelijk patroon staat niet op zichzelf. Ook tijdens de aanval op Libanon dd juli 2006, werd het legitiem geacht, niet-gevluchte Libanese burgerbevolking, als ''legitiem militair doelwit'' te beschouwen [2].

Niet alleen is een dergelijke militaire opstelling tegen een ongewapende burgerbevolking weerzinwekkend, bovendien is het in strijd met het Internationaal Humanitair Recht, dat onverbloemd stelt, dat er te allen tijde, door alle conflictpartijen, een onderscheid gemaakt dient te worden tussen combattanten [militairen en strijders] en non-combattanten Ook gold deze illegale ''Israëlische verklaring'', behalve een legitimatie voor de daaropvolgende Israëlische blokkades van Gaza [waarvan overigens al veel eerder met enige regelmaat sprake was], als rechtvaardiging voor de plaatsvindende willekeurige militaire aanvallen op Gaza.

2 Patroon Israëlische militaire aanvallen in Gaza

Reeds in eerdere artikelen heeft schrijfster dezes aangegeven, dat de Israëlische aanvallen op Gaza in strijd zijn met bovengenoemd Humanitair Recht, aangezien zowel qua schietgedrag in woonwijken als bij de keuze van non-precisiewapens bij bombardementen [bijvoorbeeld bombardementen van vluchtelingenkampen met F 16's ], ieder onderscheid tussen burgers en Palestijnse strijders wegvalt [3].

Een groot aantal burgerslachtoffers is hiervan in de loop der jaren het gevolg geweest. Deze slachtoffers werden eveneens veroorzaakt door de illegale Israëlische buitengerechtelijke executies van activisten en leiders van Palestijnse politieke groeperingen, die veelal de vorm aannamen van beschietingen van auto's in drukke straten of marktpleinen, waardoor nietsvermoedende voorbijgangers werden getroffen, en luchtbombardementen op woonwijken, vluchtelingenkampen en flatgebouwen. Ook recentelijk nog zijn bij een Israëlisch luchtbombardement op het Palestijnse ministerie van Binnenlandse Zaken, tenminste 20 Palestijnse burgers om het leven gekomen

3 Israëlische blokkades van het Gaza-gebied

Ook de Israëlische blokkades van het Gaza-gebied zijn geen nieuw verschijnsel, maar een sinds jaar en dag gehanteerde tactiek, die verwoestende gevolgen heeft gehad voor de burgerbevolking Economisch: Een groot aantal Gazanen was en is voor de eerste levensbehoeften afhankelijk van werk in Israël en werd en wordt dus, samen met familie en gezinnen, zwaar getroffen door deze blokkades. Medisch: Zowel door de directe blokkade van de grensovergang Eretz met Gaza als door de gehele of gedeeltelijke blokkade van levensnoodzakelijke grondstoffen als brandstof en elektriciteit, is er een zeer zorgwekkende medische situatie ontstaan. Ernstig zieken worden bij de grens tegengehouden, ziekenhuizen functioneren slechts zeer gedeeltelijk [met name operatiekamers] en de noodzakelijke medicijnen bereiken de burgerbevolking niet.

Voedselvoorzieningen: Een hongersnood is in feite al uitgebroken, aangezien Gaza, dat grotendeels afhankelijk is van buitenlandse hulp, niet alleen is getroffen door de genoemde internationale boycot, maar eveneens door de gehele of gedeeltelijke Israëlische blokkades, die noodzakelijke VN hulp hetzij met mondjesmaat, hetzij in het geheel niet doorlaat, al naar gelang de ''pet'' van het Israëlische beleid staat. Wel is er onlangs zulke zware internationale kritiek gekomen op de totale afgrendeling van Gaza, dat Israël zich gedwongen zag, met mondjesmaat weer brandstof door te laten.

Het moge echter evident zijn, dat dat niet genoeg is om de ontstane humanitaire rampsituatie te beëindigen. Daarom is het toe te juichen, dat de Egyptische autoriteiten, althans tot op heden, de grens met Gaza niet hebben gesloten, zodat de burgerbevolking, die door Israël in een wurggreep wordt gehouden, zich kan bevoorraden. Israëls verplichting als bezettende macht Het weerzinwekkende van een oorlog tegen de burgerbevolking [want dat is het de facto en de jure] is al genoemd. Nog niet belicht is het feit, dat Israël, als zijnde ''bezettende macht'' in Gaza, een internationaal-rechtelijk verplichting heeft, de veiligheid , het welzijn en de welvaart van de bezette Gazaanse bevolking te garanderen.

Israël voert daartegen aan, dat zij door de terugtrekking van de troepen in 2005, geen bezettende macht is. Dit is niet juist, aangezien Israël nog steeds het Gazaanse luchtruim en de grenzen controleert Collectieve straf Bij dergelijke Israëlische blokkadeacties is tenslotte sprake van een ''collectieve straf'', die verboden is volgens het Internationaal Recht [4].

4 Israël's ''rechtvaardiging''

Bij iedere Israëlische militaire actie en deze blokkades worden als ''rechtvaardiging'' de Palestijnse beschietingen op o.a. het Israëlische stadje Sderot aangevoerd. Het is evident, dat dergelijke willekeurige aanvallen illegaal zijn en in strijd met het Internationaal Humanitair Recht'. Hoewel zij doorgaans slechts schade aanrichten, zijn er in het verleden wel degelijk doden en gewonde burgerslachtoffers gevallen. Net als in het Israëlische geval is er dan sprake van ernstige mensenrechtenschendingen [5].

Dit houdt echter voor Israël geen enkele rechtvaardiging in, de humanitaire rechten van de Palestijnse burgerbevolking te schenden, net zomin als van Palestijnse zijde als argument de Israëlische bezetting en de ongelijke militaire machtsverhoudingen kunnen worden aangevoerd. Te allen tijde moeten zowel Israëlische als Palestijnse burgers door beide conflictpartijen worden ontzien.

5 Israëlische blokkade: MISDAAD TEGEN DE MENSELIJKHEID

Nog niet is belicht het feit, dat deze Israëlische blokkade tegen een weerloze urgerbevolking, een misdaad tegen de menselijkheid is. Toelichting: Volgens het Statuut van het Internationaal Strafhof zijn misdaden tegen de menselijkheid, naast genocide, slavernij, willekeurige detentie, marteling en politieke, religieuze en raciale vervolging, eveneens '' onmenselijke daden, indien deel uitmakend van een wijdverbreid of stelselmatig patroon'' [6].

In het geval van de jarenlange systematische gehele of gedeeltelijke Israëlische blokkades van Gaza, wetend, dat dit de burgerbevolking in ernstige mate treft, kan er zeker van ''misdaden tegen de menselijkheid'' gesproken worden. Overigens dient te worden opgemerkt, dat ook de humanitaire situatie op de bezette Westelijke Jordaanoever, door de Muurbouw, uitbreiding van de nederzettingen en Israëlische militaire strafmaatregelen, steeds onhoudbaarder wordt. Men leze hiervoor het in het notenapparaat vermelde Rode Kruisrapport ''Dignity Denied''

6 Hoofd en medeverantwoordelijken

Het staat buiten kijf, dat Israël voor de humanitaire ellende van de bezette Palestijnse bevolking de hoofdverantwoordelijke is. Echter, niet de enige verantwoordelijke. In de eerste plaats is verantwoordelijk de VS, die persisteert in het geven van zowel economische, militaire en politieke steun aan Israël en als voortrekker van de internationale boycot van de destijds democratisch gekozen Hamas-regering, een boycot, die voornamelijk de Gazaanse bevolking ernstig treft. Maar eveneens is verantwoordelijk de EU, die is meegegaan in deze boycot [al werd deze zo nu en dan versoepeld, de gevolgen blijven merkbaar] en bij alle daarna en daarvoor opgelegde Israëlische blokkades, de krokodillentranenpolitiek van ''geen daden, maar woorden'', bleef bedrijven, zonder daaraan politieke consequenties te verbinden [7].

7 De crux, de Israëlische bezetting: Hetgeen echter de internationale gemeenschap, althans de Westerse landen, weigeren te erkennen, is dat de crux gelegen ligt in de nu reeds 40 jarige Israëlische bezetting, nederzettingenpolitiek en de aan deze bezetting inherente onderdrukkin, vernederingen en mensenrechtenschendingen. Er wordt niet uitgegaan van de uitvoering van VN-Veiligheidsraadsresolutie 242 dd 1967 tot terugtrekking van die Israëlische bezetting, de ontmanteling van het door bezet Palestijns gebied lopende Muur [indachtig het ICJ advies dd juli 2004] en de ontmanteling van de illegale nederzettingen [8].

Om deze reden is ieder ''vredesinitiatief'' gedoemd tot mislukken. Niet alleen is er geen sprake van gelijke partijen, maar een onderhandeling tussen bezetter en onderdrukte, bovendien wordt zowel door Israël en de VS [hetgeen te verwachten is], maar ook door de EU, de Israëlische bezetting hetzij ontkend, hetzij gebagatelliseerd. De Palestijnse aanvallen op Israëlische burgerdoelen zijn verwerpelijk en illegaal, maar komen voort uit het voortduren van deze Israëlische bezetting, het steeds meer scheppen van''facts on the ground'' door de nederzettingenuitbreiding in de Westelijke Jordaanoever, de Muurbouw en alle Israëlische represaillemaatregelen, nu en vanaf het begin van de bezetting. De enige manier om werkelijke vrede te bewerkstelligen in het Midden-Oosten is het naleven van het Internationaal Recht in de vorm van bovenstaande resoluties [ook tav de nederzettingen gelden er een aantal] , alsmede de andere humanitaire rechtsverdragen.

Het uithongeren van de Palestijnse burgerbevolking en het continueren van de bezetting zal slechts verdere polarisatie in de hand werken, met alle voorspelbare gevolgen van dien Epiloog: Persoonlijk woord: Vanuit deze plek zou ik tegen de Gazaanse bevolking willen zeggen: Hou vol, hoe moeilijk het ook is. Een op onrecht en onderdrukking gebaseerd bezettingsregime mag niet het laatste woord hebben. Het recht op vrijheid en zelfbeschikking is een van de meest fundamentele mensenrechten.

Voetnoten:

[1] Mohammed Omer is een 23 jarige journalist uit het Gazaanse Rafah, die sinds zijn zestiende jaar, met groot persoonlijk risico, verslag doet van de politiek-humanitaire gevolgen van de Israëlische bezetting

[2] Zie ook: http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1416

[3] http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=894

[4] Artikel 33, 4e Conventie van Geneve http://www.icrc.org/ihl.nsf/7c4d08d9b287a42141256739003e636b/6756482d86146898c125641e004aa3c5

[5] Deze Palestijnse aanvallen vinden plaats met ongerichte wapens, waardoor van te voren niet duidelijk is, of er nu burgers of militairen worden getroffen Dit is in strijd met het Internationaal Humanitair Recht, dat voor alle conflictspartijen het maken van dat onderscheid verplicht stelt

[6] http://www.amnesty.nl/encyclopedie_lemma/1380

[7] Formeel worden door de EU met enige regelmaat Israëlische oorlogsmisdaden zoals de militaire aanvallen in Gaza en de blokkadeacties veroordeeld, maar in de praktijk worden daaraan geen politieke consequenties verbonden. Zo zou zij ertoe over kunnen gaan, het Associatieaccoord met Israël op te schorten cq op te zeggen, maar dit is maar een keer overwogen, tijdens de Israëlische aanval op Jenin Toen echter waren de tegenstemmers de notoire pro-Israëllanden Groot-Brittannië, Nederland en Duitsland.

[8] Volgens het Internationaal Recht zijn alle in bezet gebied gebouwde Israëlische nederzettingen illegaal [als zijnde in strijd met artikel 49, 4e Conventie van Geneve]

Notenapparaat:

Artikel tav internationale boycot democratisch gekozen Hamas regering

http://www.vrede.be/nieuw_view.php?id=775

http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1384

http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2007/09/01/gaza-terugblik/

http://stopusa.be/scripts/texte.php?section=BUBG&langue=2&id=24485

Verklaring door Israël van Gaza als ''vijandig gebied''

http://www.kibush.co.il/show_file.asp?num=22431

Humanitair-medische implicaties van de Israëlische blokkade: Rode Kruisrapportage ''Dignity Denied''

http://www.icrc.org/Web/Eng/siteeng0.nsf/html/palestine-report-131207

http://www.icrc.org/web/eng/siteeng0.nsf/html/palestine-interview-250108?opendocument

Human Rights Rapportage Amnesty International

http://hrw.org/english/docs/2008/01/26/isrlpa17891.htm

http://hrw.org/english/docs/2007/10/29/isrlpa17198.htm

Caritas

http://www.caritas.org/jumpNews.aspidLang=ENG&idChannel=1401&idUser=0&idNews=4884

Amnesty International

http://www.amnesty.org/en/news-and-updates/news/gaza-must-not-be-cut-world-20080125

Btselem http://www.btselem.org/english/Press_Releases/20080124.asp

Artikel Mohammed Omer:

http://countercurrents.org/omer220108.htm

Mohammed Omer:

http://www.novatv.nl/index.cfm?ln=nl&fuseaction=artikelen.details&achtergrond_id=9636

http://news.newamericamedia.org/news/view_article.htmlarticle_id=d85cea2322312e2f1ec429d29a543f91

Schokkende foto's

http://www.docjazz.com/dutch/Joomla/content/view/139/

http://rafah.virtualactivism.net/news/todaymain.htm

http://www.rafahtoday.org/

http://electronicintifada.net/v2/article6187.shtml

http://www.stopdebezetting.nl/modules/news/article.php?storyid=117

[voor direct bovenstaande link naar website Stop de Bezetting Zie: Foto's misdaden tegen het Palestijnse volk]

Misdaden tegen de menselijkheid:

http://www.amnesty.nl/encyclopedie_lemma/1380

Gaza's status als bezet gebied

http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1113

Israëlische nederzettingenuitbreiding in de Westelijke Jordaanoever

http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1198

Andere literatuur:

http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article1286

http://www.phr.org.il/phr/article.asp?articleid=536&catid=55&pcat=-1&lang=ENG

http://www.phr.org.il/phr/article.asp?articleid=538&catid=55&pcat=-1&lang=ENG

http://www.engineeringnow.nl/redactie/redactie_detail.asp?iNID=12135

Bron: http://www.stopdebezetting.com/artikelen/blokkade-gaza-misdaad-tegen-de-menselijkheid.html

2009-01-11T18:23:00.013+01:00

Moord in Gaza, maar waarom precies?

Op zaterdag de 27e december begon de zionistische bezettingsstaat een reeds verwachte aanval op Gaza in bezet Palestina. In totaal werden door zionistische F16's en grond-raketten meer dan honderd aanvallen uitgevoerd op dertig verschillende doelen, veelal politiestations, in één van 's werelds meest dichtbevolkte gebieden. Het aantal mensen dat hierbij is omgekomen is zeker 195. Meer dan 750 anderen raakten gewond, van wie 120 in kritieke toestand verkeren. Verwacht wordt, echter, dat het aantal doden en gewonden verder zal stijgen omdat nog steeds mensen onder het puin worden gehaald - dood en levend.

Volgens de zionistische bezettingsstaat is de aanval een voorbeeld van gerechtvaardigde zelfverdediging: een reactie op enkele dagen van raketaanvallen op de zionistische bezettingsstaat vanuit Gaza. De aanval werd reeds verwacht omdat Ehud Olmert, premier van de zionistische bezettingsstaat, deze enkele dagen geleden feitelijk al aankondigde in een interview met het Saoedische "Al Arabiyya TV". In het interview wendde Olmert zich direct tot het volk van Gaza en riep hen op Hamas af te zetten als leiders in Gaza. En hij waarschuwde hen voor wat zou volgen als zij dit niet zouden doen, Hamas zouden laten zitten en raketaanvallen vanuit Gaza op de zionistische bezettingsstaat niet zouden laten stoppen: "Ik zeg hen nu, en dit is mogelijk de laatste minuut, stop ermee. Wij zijn sterker."

En een woordvoerder van het leger van de zionistische bezettingsstaat zei daarom naar aanleiding van de aanval op Gaza: "We hebben de burgerbevolking van de Gazastrook gewaarschuwd voor onze aanvallen. Hamas is geheel verantwoordelijk voor deze situatie. Dit is slechts het begin."

Natuurlijk is dit is propaganda-praat waarmee de zionistische bezettingsstaat haar acties probeert te rechtvaardigen. Voor de werkelijke reden achter deze zionistische agressie in Gaza door de zionistische bezettingsstaat moet teruggegaan worden in de geschiedenis.

Hamas is in 1987 opgericht door sjeich Achmed Jasien en ‘Abdel Aziz al Rantissi als paramilitaire beweging, met als doel de zionistische bezetting van Palestina te beëindigen middels gewapende strijd. Vanwege dit standpunt is de beweging gans haar bestaan door Amerika en de zionistische bezettingsstaat aangeduid als "vijand". Maar, omdat de beweging onderwijs en gezondheidszorg organiseert in de bezette gebieden, kende ze onder het volk van Palestina toch goede populariteit.

In tegenstelling tot het leiderschap van de Fatah-partij van Jasser Arafat dat zich schaarde achter het Amerikaanse plan voor Palestina en daarmee instemde met het weggeven van het land van Palestina aan de zionistische bezettingsstaat, hield Hamas lange tijd vast aan de principes waaronder de beweging was opgericht, de bevrijding van gans Palestina middels gewapende strijd zonder compromissen. Voor deze reden werden zowel sjeich Achmed Jasien als ‘Abdel Aziz al Rantissi in 2004 vermoord door de zionisten.

Het nieuwe leiderschap van Hamas liet zich in 2005 registreren als politieke partij, om deel te kunnen nemen aan de verkiezingen in Palestijnse bezette gebieden van januari 2006. Daar de Fatah-partij op dat moment nog verreweg de meeste aanhang genoot onder de Palestijnen, werd dit niet gedaan met de intentie om de macht te grijpen binnen de bezette gebieden. De hoop was meer om enkele plaatsen in het parlement van de Palestijnse Autoriteit te krijgen, om zo de macht en invloed van de corrupte Fatah-partij te beperken.

Echter, de Amerika en de zionisten zagen in deze actie van Hamas een mogelijkheid om de partij weg te krijgen van haar doelstelling om de zionistische bezettingsstaat te vernietigen. Daarom zorgden zij ervoor dat in de aanloop naar de verkiezingen verschillende schandalen betreffende Fatah in de media verschenen, waardoor de populariteit van Fatah in korte tijd sterk afnam onder de Palestijnen. Tegelijkertijd gaven ze Mahmoed Abbas, de leider van Fatah, de opdracht om de verkiezingen niet uit te stellen maar op de geplande datum plaats te laten vinden. Hierdoor zorgden Amerika en de zionisten ervoor dat Hamas volledig onverwacht de verkiezingen won. Waardoor het in de positie van "verantwoordelijk voor het Palestijnse volk in bezet Palestina" werd gemanoeuvreerd.

Door Hamas deze positie te geven hoopten Amerika en de zionisten de beweging te kunnen dwingen tot het verlaten van het doel om de zionistische bezettingsstaat te vernietigen. En om in plaats hiervan in te stemmen met de opdeling van bezet Palestina, zodat de zionistische bezettingsstaat het grootste deel van bezet Palestina zou mogen met toestemming van de Palestijnen.

Eenmaal Hamas het leiderschap gegeven werd zorgden Amerika en de zionisten ervoor dat Fatah de confrontatie zocht met haar, om de Palestijnen onderling te verdelen en om de gevoelens van sympathie voor het volk van Palestina in de rest van de wereld te verminderen. Dit resulteerde erin dat in de zomer van 2007 Fatah de controle overnam op de West Bank, en dat Hamas de controle nam over Gaza.

Hierna intensiveerden Amerika en de zionisten de druk op Hamas. Enerzijds kwamen zij met plannen om miljarden dollars beschikbaar te stellen aan Fatah, zodat de economie opgebouwd zou kunnen worden in de West Bank en de levens van de Palestijnen daar verbeterd zouden kunnen worden. Anderzijds zorgden ze ervoor dat Hamas en Gaza volledig geïsoleerd werden. De grensovergangen tussen Gaza en de zionistische bezettingsstaat werden gesloten, en ook Egypte kwam Amerika en de zionisten te hulp door de Rafah-grensovergang tussen Gaza en Egypte te sluiten. Het plan was de Palestijnen te laten zien dat meewerken met Amerika en de zionisten en het opgeven van bezet Palestina aan de zionisten, zoals Fatah deed, een goed leven tot gevolg zou hebben. Terwijl niet meewerken zoals Hamas deed desastreuze gevolgen zou hebben.

Dit plan van Amerika en de zionisten werkte tot op een bepaalde hoogte. De bevolking van Gaza werd langzaam maar zeker uitgehongerd door de gesloten grenzen en in reactie werd Hamas alsmaar meer bereid om te onderhandelen met de zionistische bezettingsstaat. Haar leiders verklaarden de "twee-staten-oplossing" van Amerika, waaronder de Palestijnen moeten instemmen met het feit dat het grootste deel van de bezette gebieden "Israël" wordt, onder bepaalde voorwaarden te kunnen accepteren. En in juni 2008 kwam Hamas met de zionistische bezettingsstaat zelfs een staakt-het-vuren overeen. Wat betekent dat Hamas en de zionistische bezettingsstaat ondertussen contacten opgebouwd hadden voor overleg en communicatie, terwijl Hamas voorheen verklaarde de zionistische bezettingsstaat niet te erkennen en nooit te zullen erkennen.

Amerika en de zionisten waren hiermee nog niet volledig tevreden, echter. Zij willen een formele verklaring dat Hamas afstand doet van haar oorspronkelijke doelstelling van bevrijding van Palestina, en in plaats hiervan officieel instemt met weggave van het Palestijnse land aan de zionisten. Zij willen dat Hamas volledig gaat samenwerken met de zionisten, precies zoals Fatah al eerder besloot te zullen doen. Daarom bleven Amerika en de zionisten Gaza onder druk houden, ook nadat het staakt-het-vuren tot stand gebracht was.

De zionisten kwamen sinds deze overeenkomst de afspraken die zij aangegaan waren niet na. Zij bleef de grenzen van Gaza gesloten houden. De Amerikanen gebruikten tegelijkertijd hun agenten om de problemen voor het volk van Gaza verder te verergeren, waardoor de druk op Hamas verder opgevoerd zou worden. Egypte hield de Rafah-grensovergang dicht en haar politie zorgde ervoor dat aan de smokkel tussen Egypte en Gaza een einde kwam. En Mahmoed Abbas van Fatah verklaarde dat hij af zou treden indien de zionistische bezettingsstaat omstreeks 40 Hamas-leden vrij zou laten uit de gevangenis. Zo werd de zionistische bezettingsstaat een reden gegeven om ook deze belofte niet na te hoeven komen.

In November 2008 kwam het einde van het tijdelijke staakt-het-vuren in zicht, en Amerika en de zionisten ondernamen vanaf dat moment verschillende acties om de druk op Gaza en Hamas nog verder op te kunnen voeren. De zionisten hielden de grenzen gesloten waardoor het volk van Gaza zonder voedsel kwam te zitten, en ze begonnen verschillende kleine aanvallen uit te voeren op Gaza om de woede onder het volk van Gaza op te voeren.

Zo ontplofte op de 7e december een zionistische raket nabij de boerderij van de familie Sjahien, waardoor zoon Hamzi (21) zwaargewond raakte.

Op de 16e december opende een zionistische Apache helikopter het vuur op journalist Mohammed ‘Abd al Nadi, die verslag deed van een aanval door de zionisten op twee jonge vrouwen even eerder.

Op de 17e december kwam Salah Oekal (46) om het leven toen een zionistische raket insloeg in de tuin van zijn huis.

Op de 18e december sloegen zionistische raketten in op de autogarage van Ijad Faathi Aboe Nasr. En eveneens op de 18e december werd het huis van Mohammed Aboe Nasr vernietigd door zionistische raketten.

Op vrijdag 19 december verliep het tijdelijke staakt-het-vuren tussen Hamas en de zionistische bezettingsstaat.

Op de 20e december raakte het been van Zoehair Washa (48) verbrijzeld nadat een zionistische raket vlak bij hem in de buurt in was geslagen.

En op de 20e december raakten Sari al Sanana (8) en Safi (9) zwaargewond nabij Beit Hanoen, toen zij getroffen werden door een zionistische raket terwijl ze aan het spelen waren. Beide kinderen konden enkel door beademingsapparatuur in leven worden gehouden.

In reactie op dit alles werden vanuit Gaza verschillende raketten afgeschoten op de zionistische bezettingsstaat. En deze raketaanvallen zijn door Amerika en de zionisten aangegrepen om nog een stap verder te gaan in het onder druk zetten van Hamas. Amerika en de zionisten riepen het volk van Gaza op om Hamas af te zetten, en dreigden anders grof militair geweld te gebruiken. Toen de opstand van het volk tegen Hamas uitbleef, toen opende de zionistische bezettingsstaat hun aanval van de 27e december.

Uit dit alles blijkt dat de huidige aanval op Gaza door de zionisten niet een "reactie" is zoals zij beweren, maar onderdeel van een plan voor de lange termijn. Over tijd worden alsmaar weer kleine stapjes genomen die Amerika en de zionisten in staat stellen om de druk op Hamas verder op te voeren. Ondermeer door het volk van Gaza te verhongeren, en nu dus door hen met raketten te beschieten.

Wat derhalve verwacht moet worden is dat Amerika en de zionisten hiermee, het onder druk zetten van de Palestijnen totdat zij allen de opgave van Palestina aan de zionistische bezettingsstaat accepteren, door zullen gaan. De huidige aanval op Gaza en het embargo van Gaza zullen voortgezet worden totdat Hamas een volgende concessie doet aan Amerika en de zionisten. En dit spel zal zich herhalen totdat Amerika en de zionisten Hamas daar hebben waar ze willen. In de hoek van Fatah en Mahmoed Abas, die voor een appel en een ei Palestina verraden hebben.

Bron: http://www.expliciet.nl/

2009-01-04T22:21:00.004+01:00

Wie brengt Israël eindelijk tot bezinning?

door Ingo Piepers

De Verenigde Staten blokkeren een uitspraak van de Veiligheidsraad over de gewelddadigheden in de Gazastrook. Dat is een kwalijke zaak. Het Israëlische optreden in de Gazastrook verdient namelijk scherpe afkeuring. Voor dit standpunt is een aantal objectieve criteria aan te wijzen:

1. Zelfverdediging. Israël beroept zich op haar recht op zelfverdediging. Dit militaire optreden zou een reactie zijn op provocaties - willekeurige raketbeschietingen op Israëlisch grondgebied door Hamas vanuit de Gazastrook - en de beëindiging van de wapenstilstand door Hamas. Dat klopt. Ook Israël heeft recht op zelfverdediging, maar niet op de wijze waarop dit nu gebeurd (zie de volgende punten). Bovendien mag niet uit het oog worden verloren dat deze provocaties van Hamas niet het startpunt zijn van dit conflict. Israël houdt de Gazastrook al voor langere duur in een economische wurggreep en ontneemt de Palestijnen een menswaardig bestaan. Door deze wurggreep tracht Israël Hamas ‘los te weken’ van de Palestijnse bevolking. Punt is dat Israël ook de gematigdere partij van Abbas geen enkel perspectief biedt. Kort gezegd: Israël kan zich slechts in zeer enge zin op zelfverdediging beroepen, en nota bene in hoge mate in een situatie die door Israël zelf is gecreëerd.

2. Andere middelen. Alvorens geweldsaanwending aan de orde kan zijn, moeten alle andere middelen hebben gefaald. Israël heeft nagelaten alle andere middelen volledig te benutten. Zie ook punt 1.

3. Proportionaliteit. De geweldstoepassing van Israël overschrijdt alle grenzen van de redelijkheid: er is sprake van disproportioneel geweld. Het aantal (burger)slachtoffers is niet acceptabel.

4. Effectiviteit. Een andere belangrijke afweging in geval van de aanwending van geweld is de vraag of het een effectief middel is. Kunnen de gestelde doelen worden gerealiseerd. Mede door de disproportionaliteit waarvan sprake is, is dat niet het geval. Israël zal niet bereiken dat Hamas wordt geneutraliseerd en Palestijnse gewelddadigheden in de toekomst achterwege zullen blijven.

Kortom: het Israëlische optreden kan geen enkele toets der kritiek doorstaan. Ik heb het nog niet eens gehad over het enorme menselijke leed dat wordt aangericht, de schade die wordt toegebracht aan de infrastructuur en basisvoorzieningen in de Gazastrook, het risico voor escalatie, de bevordering van terrorisme, etc. etc.

Maar deze afwegingen zijn ook bekend bij de Israëlische regering en desondanks wordt gekozen voor grootschalig buitenproportioneel militaire optreden. Klaarblijkelijk wordt een andere ‘balans’ opgemaakt in dit besluitvormingsproces. Het besluit om op deze wijze op te treden in de Gazastrook is niet de uitkomst van een ‘rationeel’ proces, maar vooral van ordinaire persoonlijke en partijpolitieke belangen. Het is namelijk bijna verkiezingstijd en deze campagne maakt daar deel van uit. De huidige regering wil vooral laten zien dat het desastreuze optreden in Libanon tegen Hezbollah in 2006 een eenmalige blunder was en dat zij ook garant kan staan voor de veiligheid van Israël. Daar komt nog bij dat de huidige minister van Buitenlandse Zaken Livni en de minister van Defensie Barak beiden strijden om het partijleiderschap: hoe harder je optreedt hoe groter je kansen, schijnt het motto te zijn. Triest maar waar.

Treurig is dat tot op heden te weinig druk op Israël wordt uitgeoefend om dit land op andere gedachten te brengen. Laten we hopen dat President Obama de Israëlische lobby kan weerstaan, dat de Europese Unie een krachtig standpunt inneemt en dat de Nederlandse regering ook haar verantwoordelijkheid neemt. Dat is het minste wat we kunnen doen.

bron: http://sargasso.nl/archief/2009/01/04/wie-brengt-israel-eindelijk-tot-bezinning/

2008-08-20T19:38:00.005+02:00

Mahmoud Darwish – stem van de Palestijnen

Deze week herdenken we nog een legende. Afgelopen zaterdag is de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish op 67 jarige leeftijd overleden. Zijn poëzie was de stem van alle Palestijnen, in de diaspora en onder bezetting. Hieronder een van zijn belangrijkste gedichten, Identity Card uit 1964.

Record!
I am an Arab
And my identity card is number fifty thousand
I have eight children
And the nineth is coming after a summer
Will you be angry?
Record!
I am an Arab
Employed with fellow workers at a quarry
I have eight children
I get them bread
Garments and books
from the rocks..
I do not supplicate charity at your doors
Nor do I belittle myself at the footsteps of your chamber
So will you be angry?
Record!
I am an Arab
I have a name without a title
Patient in a country
Where people are enraged
My roots
Were entrenched before the birth of time
And before the opening of the eras
Before the pines, and the olive trees
And before the grass grew
My father.. descends from the family of the plow
Not from a privileged class
And my grandfather..was a farmer
Neither well-bred, nor well-born!
Teaches me the pride of the sun
Before teaching me how to read
And my house is like a watchman's hut
Made of branches and cane
Are you satisfied with my status?
I have a name without a title!
Record!
I am an Arab
You have stolen the orchards of my ancestors
And the land which I cultivated
Along with my children
And you left nothing for us
Except for these rocks..
So will the State take them
As it has been said?!
Therefore!
Record on the top of the first page:
I do not hate poeple
Nor do I encroach
But if I become hungry
The usurper's flesh will be my food
Beware..
Beware..
Of my hunger
And my anger!
Mahmoud Darwish (1941-2008)

Bron: http://is-nieuws.blogspot.com/2008/08/mahmoud-darwish-stem-van-de-palestijnen.html

2008-04-08T19:51:00.008+02:00

The Longest War Against a People: The Palestinians' Struggle for Freedom

By dr Salman Abu Sitta

Voorwoord

Ter gelegenheid van zijn pas verschenen werken: The Atlas of Palestine en The Return Journey hield dr Salman Abu Sitta op uitnodiging van het Nederlands Palestina Komitee in het Academisch-cultureel Centrum Spui 25 te Amsterdam een voordracht, getiteld: "The Longest War against a People: The Palestinians' Struggle for Freedom" .

Tekst van de voordracht:

Na inleidende woorden van NPK-presentator en dagvoorzitter Benji de Levie sprak dr Salman Abu Sitta:

Thank you very much for your kind words. It is always very pleasant to see many friends I have met before, in person, and also new friends we met since then and, of course, your deeds and words and support transcend geography. We can hear about them even when we are not here in Holland.

Dames en heren,

In mijn verbeelding zie ik mijzelf vaak als getuige optreden in een internationaal gerechtshof tegen Balfour die in de beklaagdenbank zit, terwijl ik een lange lijst van misdaden opsom die zijn begaan tegen een nietsvermoedend volk in een ver land. Dat is omdat Balfour het eerste schot afvuurde in een oorlog die al 90 jaar duurt tegen een volk. Het land van dit volk, de Palestijnen, werd begeerd door kolonialisten. Er moest een eind worden gemaakt aan de aanwezigheid van dit volk in hun eigen land en hun geografie en geschiedenis moesten uit het geheugen van de wereld worden gewist.

In 1917 schrijft de Britse minister van Buitenlandse Zaken Lord Balfour, aan Lord Rothschild dat de Britse regering welwillend staat tegenover de vestiging van een "Joods nationaal tehuis" in Palestina.

Balfour was slechts de spits van een in aanleg kolonialistische beweging die begon toen de koloniale soldaten hun biezen pakten en vertrokken uit diverse delen van Azië en Afrika. Op dat moment werd deze koloniale beweging, de zionistische koloniale beweging, geleid door Weizman, later door Ben Gurion, door Sharon en anderen, vandaag de dag nog steeds geleid door dezelfde school van Europese zionistische kolonialisten, de agenten van de enige nog bestaande koloniale beweging. Dit jaar is het jaar van de gedenkdagen, helaas treurig, bloedig en wreed, en het einde is niet in zicht. We beleven nu de negentigste verjaardag van het allereerste plan om een volk van zijn land te ontdoen. Het is ook de 60e verjaardag van de Nakba, de feitelijke onteigening en ontworteling van een volk in 1948 door middel van de grootste etnische zuivering in de moderne geschiedenis. En tevens is het de 40e verjaardag van de langste bezetting van de resterende 20% van Palestina. Hoe kan dat, zou je zeggen, hoe kan zo’n kolossale verzameling onrecht zo lang in stand blijven?

Uiteraard is, het samengaan van geld, kolonialisme en racisme het belangrijkste motief, maar het had niet hoeven te gebeuren als het geweten van de Europeanen was geprikkeld door de aanblik van dit onrecht. Vandaar dan ook dat het dwingende noodzaak is voor de bedrijvers ervan om de feiten te verbergen en een roze beeld te schetsen van een afschuwelijke misdaad. Bijna acht van de negen decennia sinds Balfour, tot 1989, hadden de zionisten de wind mee op het gebied van public relations en propaganda in Europa en Amerika.

Maar, zoals we aanstonds zullen zien, de feiten zijn duidelijk. Alleen wanneer men eenmaal de feiten kent zal het geweten van de mensen eindelijk gewekt worden. Dit is het Palestina dat Allenby aantrof toen hij kwam. Dit is het Palestina dat Balfour aan anderen beloofde. Dit is het Palestina dat een typisch Arabisch land was zoals Syrië, Egypte, Irak of Libanon. Net als die landen bezat het een kleine minderheid van joden in die tijd, 9% .

Als Ottomaanse onderdanen bezaten ze niet meer dan 1,7% van Palestina. Na de bekendmaking van de Balfour Verklaring benoemden de Britten Herbert Samuel, een zionist, tot Hoge Commissaris voor Palestina. En hij was het in feite die het fundament legde voor de staat Israel gedurende de jaren 1920-1925. Hij zorgde voor de wetten waardoor het land aan joden zou kunnen worden overgedragen. En hij was het die het Hebreeuws tot een officiële taal maakte, voor het eerst in eeuwen. Hij creëerde ook een nieuw banksysteem, alleen voor de joden, alsook een identificatie systeem voor de joden. En, het allerbelangrijkste, hij was het die een leger formeerde, de “bewakers van de nederzettingen” zoals ze toentertijd werden genoemd dat vandaag de dag het sterkste leger in de regio is geworden. Natuurlijk kwamen de Palestijnen, toen zij daar lucht van kregen, in opstand, vele malen, in 1921, 1929, en massaal van 1936 tot 1939. De Britten hebben deze revolte echter wreed onderdrukt. Zij hebben, in feite, de Palestijnse maatschappij van die tijd onttakeld, alle Palestijnse politieke leiders overal in het land verbannen, alle politieke partijen ontbonden en de dorpen gebombardeerd. Zij legden de dorpen collectieve straffen op. Huizen werden verwoest, voorraden vernietigd, gezonde mannen werden bijeen gedreven en in kooien gezet, er werd snelrecht toegepast. Een totale vernietiging van de Palestijnse maatschappij.

Op hetzelfde moment keken de zionisten naar de Britten en dansten naar hun pijpen terwijl ze tegelijkertijd aan hun leger bouwden, dat begon met 20.000 soldaten, een aantal dat opliep tot 120.000 soldaten in 1948, groter dan enig leger dat de Palestijnen konden recruteren. Dat kwam niet verder dan een totaal van 1000 tot 2000 man. Maar toen, in die tijd, kwam het einde van het mandaat. Het Britse mandaat was maar al te zeer bereid het land te verlaten. Zij wierpen het probleem in de schoot van de VN. En zij stelden het Verdelingsplan voor aan het einde van het mandaat. Kijk, zo kwamen ze plotseling van 1% op 54 %. De immigranten die naar het land gekomen waren kregen meer dan de helft van het land.

Meer dan 475 Palestijnse steden en dorpen vielen in het gebied dat was aangewezen voor een joodse staat. Van de ene dag op de andere bevonden deze Palestijnse dorpen zich onder de soevereiniteit van immigranten die nog maar kort geleden in het holst van de nacht op de kusten van Palestina waren geland. De gevolgen waren natuurlijk voorspelbaar. Zij waren niet bereid om de helft van hun land op te geven en uiteraard wist Ben Gurion dat ook. Maar hij was daar al op voorbereid. Hij had een leger dat, in die tijd, - hetzelfde geldt nu – groter en sterker was dan enig gecombineerd Arabisch leger dat Palestina te hulp kwam. Hij zette zijn zogenaamde plan Dalet in werking. Het resultaat was wat wij nu als de Nakba kennen.

Ik laat u nu een animatiefilmpje van de Nakba zien waaruit blijkt hoe het kleine stukje land dat de zionisten immigranten van 1948 bezaten, zich in fasen van twee weken uitbreidde tot het uiteindelijk 80% van Palestina omvatte, het gebied dat tegenwoordig Israel genoemd wordt. Elke twee weken een andere kleur. Het blauw is het oorspronkelijke land dat de joden gedurende het Britse mandaat bezaten. Het rode is het gebied dat de Israelische troepen bezetten tussen april 1948 tot april 1949 en de knipperende gele stippen zijn de slachtpartijen die de Israeli’s aanrichtten om de mensen uit hun huizen te verdrijven. Zoals u ziet hebben ze elke twee weken een ander deel van Palestina ingenomen.

Uiteindelijk, bijna een jaar later, begin 1949 hebben ze 80% veroverd. De drie kolommen die hier verrijzen staan voor het aantal vluchtelingen dat verdreven, het aantal dorpen dat ontvolkt werd en het land dat de Israeli’s hebben bezet. Dit is bezetting, klip en klaar, bezetting van het land van een volk dat grotendeels uit boeren bestaat.

Dertig precent zijn steden, 70% zijn boeren die er toen ze hun opstand in 1936 begonnen al niet op waren voorbereid, en al helemaal niet, tien jaar later, toen de Britten hen van elke maatschappelijke structuur beroofd hadden die hen in staat zou hebben gesteld zich te verdedigen. Dit is het beeld dat niemand kan betwisten, zelfs niet de toegewijde zionistische supporter. Dat (blauwe gebied) is het land dat ze hadden of dat ze verwierven gedurende het Britse mandaat. De rest is genomen met bruut geweld. Vanaf hier is het de Nakba.

Hier zijn de Palestijnse dorpen en dan, plotseling is het leven verdwenen uit 675 steden en dorpen, en dan zijn er alleen nog maar vluchtelingen. Kent de geschiedenis andere voorbeelden van zoiets? Het leven vormde lichtende plekken van leven op het grondgebied van Palestina. Plotseling was er totale duisternis. Waar gingen de mensen heen? Zij werden vluchtelingen en woonden in 602 kampen in wat restte van
Palestina en in de buurlanden.

Ze vormen nu tweederde van het Palestijnse volk. Kent u één land in de wereld waarvan de bevolking voor tweederde uit vluchtelingen bestaat, ontworteld en verdreven uit hun huizen? Zo’n land bestaat er niet en heeft er niet bestaan. Ja, misschien voor 5 of 10% maar hier gaat het om tweederde van de bevolking dat is ontworteld. De rest, die nog in Palestina verblijft, heeft een tweede klasse status. En vandaag de dag hebben we 6.606.000 vluchtelingen die de terugkeer naar huis wordt ontzegd, tweederde van het Palestijnse volk. En meer dan de helft van de Palestijnen leeft buiten Palestina.

Kijk hoe het blauwe plaatje verandert: 92% is vandaag in handen van de Israeli’s. Dat wil zeggen 22% van de Westoever minus het gebied dat de Israeli’s hebben afgepakt voor de nederzettingen en andere bestemmingen. Wat er voor de Palestijnen overblijft is niet meer dan 8%. Het is bijna de omkering van de geschiedenis: toen Balfour kwam hadden ze 1%, toen de Britten vertrokken, hadden de Israeli’s het tot 6% van Palestina gebracht dat zij in bezit hadden, niet meer. De immigranten kregen die 6% van Palestina dankzij de invloed van de Britten en nu hebben de eigenaars van het land, de natuurlijke bewoners, nog maar 8% van het land. Maar dat niet alleen, ze
moeten er nog over onderhandelen ook. En ze krijgen het misschien niet eens.

Je kunt het misschien alleen op een oneigenlijke manier krijgen: je mag op het land lopen maar je bezit het niet, je bezit het water dat eronder zit niet, noch de lucht erboven. Je bezit de ingang ervan niet noch de grenzen ervan. Dat is de situatie van vandaag. Laat mij u een idee geven van het soort leven dat de Palestijnen leiden of ze nu onder Israelisch bewind staan dan wel vluchtelingen zijn buiten Palestina.

Neem bijvoorbeeld het eerste geval: het voorbeeld van de Westoever. Hier hebben we een kaart van de Westoever. U ziet hier de rode lijn, de wapenstilstandslijn tot waar de Israelische troepen in 1948 kwamen. Ziet u deze krul? Hij omsluit een stad van 40.000 inwoners, de stad Qalqiliya. De rechterkant van het beeld is de Westoever, links is Israel of Palestina dat in 1948 werd bezet. De grijze cirkels hier zijn Palestijnse dorpen op de Westoever. Toen Israel de Westoever had bezet, begonnen ze hun mensen naar de Westoever te verhuizen en het land van de Palestijnen op de Westoever af te pakken. Dat is in strijd, natuurlijk, met de vierde Conventie van Genève, die niet toestaat dat de bezetter zijn mensen naar bezet gebied overbrengt. En daarna gingen zij wegen aanleggen voor de joden. “Wegen voor de joden?”

Stel u komt van Rotterdam of van Den Haag. Zag u een verkeersbord “alleen voor joden?” Heeft iemand zoiets gezien? Stel u zag er een, wat zou u doen? U zou stampij maken. De wereld zou te klein zijn. Ja, wegen, alleen voor joden. Waar? In uw gebied. En u heeft begrepen dat zij deze wegen (zelf) hebben aangelegd. Waarom? Wel, vanwege de nederzettingen die ze hebben gesticht. De driehoeken hier – de blauwe driehoeken. Ze wilden dat een man, een kolonist van Tel Aviv rechtstreeks naar zijn nieuwe – onteigende – land zou kunnen rijden zonder dat hij één Palestijn zou tegenkomen, zonder dat hij één Palestijnse stad of dorp zou moeten passeren. Maar daar bleef het niet bij.

Dat was ze niet genoeg en zo bouwden ze ook nog eens de Apartheidsmuur. En de Apartheidsmuur…. Zoals u weet heeft een paar kilometer hiervandaan het Internationale Hof van Justitie, in juli 2004, daarover een uitspraak gedaan: dat de muur illegaal is volgens het internationale recht, dat hij moet worden afgebroken en dat de mensen compensatie moeten ontvangen voor de materiële en mentale pijn die
zij hebben geleden.

Hier loopt de muur. Een merkwaardige muur, zult u zeggen. Hij staat op grote afstand van de wapenstilstandslijn en van bovenaf gezien gaat hij de Westoever in. Als hij aankomt bij Qalqiya gaat hij weer terug en omsluit Qalqiliya, omdat ze zich niet willen inlaten met 40.000 mensen. Laten we er een blokkade omheen maken met een toegangspoort! Die poort kun je zien, de rode cirkel met de gele punt, precies daar waar muur zich sluit. 40.000 mensen, opgesloten door een 8 meter hoge Apartheidssmuur om hen heen.

Zoals in middeleeuwse steden en dorpen zitten ze opgesloten. Ze kunnen alleen één voor één eruit, een vrouw op weg naar het ziekenhuis voor een bevalling, wellicht al bij een checkpoint, een kind dat naar school wil, een man die naar zijn werk moet. Ze zitten opgesloten, allemaal. Maar de middeleeuwse steden hadden deze muren voor andere redenen: beschermen van de mensen tegen de buitenwereld. Hier worden de mensen opgesloten ter bescherming van die buitenwereld. Met andere woorden: hier is eenopenluchtgevangenis gecreëerd. Sommigen noemen het een concentratiekamp. Stel je eens voor hoe het is voor de mensen om dit te moeten verdragen.

Het tweede voorbeeld dat heel vaak in het nieuws komt, is Gaza. Wat is Gaza? Hoe is het ontstaan? Wat zijn de kampen van Gaza? Je ziet hier die rode stippen. Dat zijn Palestijnse dorpen van voor 1948. Het zijn er eigenlijk meer, want er vallen nog 200 dorpen buiten het scherm. Die zijn allemaal etnisch gezuiverd en zijn allemaal geleegd van hun bewoners om het land te kunnen innemen. Wat is er toen gebeurd? Ze zijn in vluchtelingenkampen in Gaza gezet. Kijk, al deze dorpen zijn van het scherm verdwenen en in vluchtelingenkampen gezet. De vluchtelingenkampen hier hebben de hoogste bevolkingsdichtheid ter wereld: 6000 personen op elkaar gepakt in één vierkante kilometer , en waar komen ze vandaan? Ze komen uit die rode stipjes van dorpen die ik net heb laten zien. En wie hebben hun plaats ingenomen? Een paar mensen maar. Een bevolkingsdichtheid van 6000 per vierkante kilometer tegenover de kibboetsbewoners met een bevolkingsdichtheid van 6 personen per vierkante kilometer.

Niet 6000, maar 6 personen. Met andere woorden, hun land is nog onbewoond. En iedereen die naar de andere kant van het prikkeldraad kijkt, ziet dat zijn land bijna onbewoond is maar hij kan er niet bij. Kijk naar binnen, je kunt het zien, en niet alleen dat. Als ze in de vluchtelingenkampen zitten, zijn zij dagelijks het voorwerp van bombardementen en doodslag, moord en raids vanuit de lucht. Die vrouw bijvoorbeeld, ze hebben haar in 1948 verjaagd uit haar huis en hebben haar achtervolgd en haar huis vernield. Ze heeft nog maar één matras + haar kinderen om haar heen. De misdaad heeft dus niet alleen in 1948 plaatsgevonden, maar duurt voort tot de dag van vandaag. En vervolgens hebben ze prikkeldraad om hen heen geplaatst zodat het nu het grootste concentratiekamp ter wereld is, met vier poorten.

Anderhalf miljoen mensen in een gebied van 360 vierkante kilometer. Ze hebben maar vier poorten, één voor personen en de andere voor goederen. Die poorten zitten dicht. Soms zitten ze voor één dag dicht, soms voor weken, soms voor maanden. En zoals u in het nieuws hebt kunnen zien hebben ze elektriciteit en water afgesneden, en zijn 75% van hen voor hun dagelijkse voedsel afhankelijk van de Verenigde Naties .

Ik ken heel wat verhalen van mensen die ziek zijn en kanker hebben. Ze kunnen het gebied niet uit om behandeld te worden. Ze kunnen geen medicijnen krijgen want die mogen er niet in. Er zijn studenten die na de zomervakantie terug willen naar de universiteit, maar er niet uit mogen. Hoe zal iemand waar dan ook ter wereld met een greintje geweten dat kunnen accepteren wanneer ze de feiten kennen? Dank zij internet en TV komt het nieuws erover langzaam naar buiten, maar nog onvoldoende. Het wordt pas voldoende wanneer mensen als jullie je stem verheffen in het parlement en tot actie overgaan. Maar daar komen we nog op. Hoe staat het met hen die geluk hebben gehad [de Israelische Palestijnen] – ze zeggen dat ze Israeli’s zijn, maar wat zijn dat `burgers van Israel’?

Hier is de kaart van dit deel van Palestina en Israel. Zoals je kunt zien, hebben ze hier een paar nederzettingen en zo, maar ze hebben ook – zie de blauwe vierkantjes – Palestijnse steden in Israel die zogenaamd “goedgekeurd” zijn, `approved’. Je kunt hier zien dat er twee zijn, en ook Israelische nederzettingen, maar er zit iets raars in dit plaatje. Deze kaart, die je in Israel kunt kopen, vertelt je niet het verhaal over die gele cirkels. Dit zijn namelijk dorpen, Palestijnse dorpen waarvan de bewoners Israelische staatsburgers zijn, maar die Israel niet erkent. Ze bestaan niet, ze worden op Israelische kaarten niet getoond. Ze noemen het “niet-erkende dorpen”. Wat houdt dat in? Ze staan niet op de kaart; ze krijgen geen water; ze hebben geen onderwijsvoorzieningen; ze hebben geen elektriciteit; ze hebben geen gezondheidsvoorzieningen; geen wegen. En als ze het lef hebben een extra kamer te bouwen voor hun gezin komen Israelische bulldozers het verwoesten. Als iemand – de meesten van ons – geen weet heeft van de Nakba van 1948 – ga dan maar naar Bersheba of naar Galilea en zie waar de bulldozers vandaag hun huizen verwoesten, hun nederige huizen, en hen verdrijven van de plek waar ze zijn.

Hier is dus een situatie waarin burgers van Israel, de “enige democratie in het Midden Oosten” zoals jullie dag en nacht wordt verteld, niet het recht krijgen om zelfs in hun eigen huis te blijven wonen. Dit is helaas een sombere voorstelling van zaken, maar het is waar, en wat je hoort is maar een fractie van wat er zich in werkelijkheid afspeelt.

Wat is de oplossing? De oplossing is een menselijke. Wat is er voor een mens natuurlijker dan terug te gaan naar huis? Is er iets natuurlijker? Je huis, je thuis, het huis van je grootouders dat je beschermt tegen het weer en waar je kinderen opgroeien. Is het een misdaad om terug naar huis te willen gaan? Ze vertellen ons van alles. Ze vertellen natuurlijk dat we niet terug kunnen omdat er geen plaats meer is.

Veel Europeanen zeiden vroeger tegen mij “inderdaad er is internationaal recht”, bijvoorbeeld het recht van de Palestijnen op terugkeer dat de Verenigde Naties meer dan 130 keer hebben bevestigd. Dat recht wordt bevestigd door elke mensenrechten-organisatie. “Maar” zeggen ze “laten we praktisch zijn.

Hoe kunnen ze terugkeren? Het is vol”. Maar zelfs dan zeggen we “Nou en? Als iemand me uit mijn huis gooit en zijn neven en vrienden meebrengt en zegt ‘sorry, maar het is vol, je moet nu buiten in de kou wonen’ dan zeg ik: “dit is een misdaad, dat mag je niet doen” . Als je zegt: “Maar ik heb je huis geschilderd, het was heel verveloos”, dan zeg ik “dat kan je toch niet maken om mij buiten te laten staan?”, en dan zeg jij “wat kan ik dan doen, wil je me er soms uitgooien?” en dan zeg ik “Ik heb er recht op om in mijn huis te wonen”, maar ik zeg je “Het huis is groot, neem jij een kamer, dan neem ik een andere”… Misschien.

Wat wij gedaan hebben is het volgende. We hebben een onderzoek gedaan, en we hebben uitgezocht dat 80% van de Israelische joden wonen in 12% van het Israëlische gebied, en dat de rest van Israel – 88% - tot de dag van vandaag onbewoond is, afgezien van twee categorieën van mensen: 1) de 1,2 % van de Israelische joden die kibboets- en moshavleden zijn en speciaal zijn gekomen zijn om
Palestijns land af te pakken, en 2) het Israëlische leger. Dat heeft militaire bases, luchthavens enz, die hebben ze niet nodig om er te wonen. We hebben dus te maken met een mythe die moet worden opgeruimd. Natuurlijk hebben ze ruimte. Kijk maar: de Russen komen.

De Russen komen met hun bontjassen aan uit hun koude land naar Palestina, met hun tassen, om in Palestijnse dorpen te wonen. Hoe kunnen ze? Een miljoen Russische immigranten. Terzijde: 40% hebben echte joodse papieren. Maar ik geloof niet in dit soort racisme. Wat ze ook zijn, het zijn gewoon mensen. Maar zelfs als je dat concept wel accepteert onder de Israelische Wet op de Terugkeer, dan nog zijn 60% geen bona fide joden. Maar zij komen, een miljoen, één miljoen Russen. Weet je hoeveel dat er zijn? Het zijn er net zoveel als alle vluchtelingen tezamen in heel Gaza en heel Libanon. Als die zouden terukeren, zouden het er niet meer zijn dan al die Russische immigranten. Dit is maar een voorbeeld van hoe deze mythen in het leven worden geroepen. En ze zeggen: “Waar eens dorpen waren, daar is nu overheen
gebouwd”.

We hebben een kaart gemaakt met alle mogelijke bouwconstructie die je nu in Israel kunt vinden, en we hebben geconcludeerd dat……- zie deze bruine gebieden - en we hebben op deze kaart ook de rode stipjes gezet van de ontvolkte dorpen - en dan\ zie je dat 90% van de dorpslocaties, locaties van Palestijnse dorpen, vandaag de dag nog steeds leeg zijn. En de vluchtelingen kijken toe vanaf de grens hoe hun huizen bezet gaan raken.

97% van de vluchtelingen bevindt zich binnen de 100 kilometer. Je kunt een bus nemen en er binnen twee uur zijn. En de helft van hen zit binnen de 40 kilometer, een eenvoudig ritje met de bus, en zoals je je kunt voorstellen, kunnen ze hun huizen werkelijk zien, en in Libanon kunnen ze hun huizen echt zien, en in Jeruzalem zien ze hun huizen aan de andere kant van de Apartheidsmuur maar ze kunnen er niet
heen.

Maar dan werpen ze je een ander argument toe: “Ja, maar dan zou het joodse karakter van Israel veranderen”. Moeten mensen sterven voor zoiets als “joods karakter”? Moet je etnische zuivering plegen op 10 miljoen mensen omdat iemand het idee heeft dat Israel zuiver moet blijven? Nee, dat kan men in gemoede toch niet volhouden? Maar laten we verder gaan en dit onderzoeken. Wat wordt bedoeld met
“joods karakter”? Bedoel je religieus joods karakter? Mensen die geïnformeerd zijn, [bijvoorbeeld islamologen en arabisten], weten dat de joden gedurende meer dan 2000 jaar in geen enkel Arabisch of islamitisch land problemen hebben gehad. Er is geen probleem als je je religie wilt uitoefenen. Is het dan om sociale redenen dat de
Palestijnen buitengesloten moeten blijven? Hoe kun je dat beweren terwijl er vanuit 110 landen mensen in Israel zijn die samen 80 talen spreken? Zou de Palestijn in Jaffa of Akka eruit zien als een outsider in deze kosmopolitische salade van mensen uit 110 landen?

Is het demografisch? Ja, ze zeggen soms dat het demografisch is. Maar ik vind dit een obscene uitdrukking. Je zegt tegen mensen: “als je je teveel vermeerdert hak ik je hoofd af”. Maar stel je dat voor in Nederland. Stel je voor dat sommige mensen hier zouden zeggen: “als de joden in Rotterdam een bepaald percentage bereiken en daar overheen gaan dan roeien we ze uit. We gooien ze in zee, of wat dan ook”. Passen jullie dat principe toe? Wie wil zoiets? De immigranten zeggen dit over de bevolking van het land: “Als je een bepaald aantal overschrijdt, moeten we je eruit gooien”. Dit is niet volgens de wet, noch morele principes, noch international recht.

Wij zeggen dat je geen volk mag onthoofden of aan etnische zuivering blootstellen als hun aantal meer groeit dan je lief is. Dat geeft je niet de vrijheid mensen te elimineren, vooral niet als je zelf naar het land gekomen bent als een immigrant.

Maar wat wordt dàn bedoeld met “het joodse karakter”? Is het een juridisch concept? Dat is het zeker, want Israel is gefundeerd op geïnstitutionaliseerd racisme jegens ieder ander die geen jood is, zelfs met inbegrip van de eigenaar en natuurlijke bewoner van dit oord. Maar volgens internationaal recht is dit onaanvaardbaar. De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties heeft bezorgdheid geuit over de status van joodse nationaliteit die kan leiden tot exclusieve voorkeursbehandeling en discriminatie. De wereld accepteert dit niet, en de Palestijnen natuurlijk ook niet.

Waarom wordt van hen verwacht dat zij het accepteren? Al deze mythen zijn nu opgeruimd en u zou ze uiteraard kennen als informatie erover vrij had gecirculeerd. Is er dan “terugkeer naar huis” mogelijk? Ja, we hebben het bestudeerd en geconcludeerd dat het mogelijk is. We zouden het in 7 fasen kunnen realiseren. Ik geef alleen een paar voorbeelden, en niet alle. Neem bijvoorbeeld de noordelijke sector van Palestina. De mensen van daar komen van Syrië en Libanon, dwz zij zijn vluchtelingen in Syrië en Libanon maar woonden in Galilea. We hebben dorp voor dorp, naam voor naam, bestudeerd waar ze nu zijn en waar ze naar toe terug zouden kunnen gaan. En onze conclusie is dat ze terug kunnen naar hun dorp. Zij zitten niemand dwars of in de weg, behalve in een paar gevallen zoals Akka of uitgebreid Akka, dat over eén dorp, Manshiya geheten, is heen gebouwd. En naast Tabbariya (Tiberias) hetzelfde enz. Het is dus geen problem.

We hebben nog iets gedaan. We hebben gezegd: “Wie wonen daar nu?” En dat hebben we vergeleken. Het bovenste deel vergelijkt de bestaande bevolking, stad voor stad in Israel. Wie zijn dat? Zijn het Palestijnen? Er zitten daar een paar Palestijnen. Zijn het Russen? Zijn het Joden uit Arabische landen, zijn het oude Ashkenazis, of komen zij uit Europa, etc. Elke cirkel laat de bevolking van vandaag zien en waar ze vandaan komen. Immigranten plus de resterende Palestijnen. En daaraan hebben we toegevoegd de terugkerende vluchtelingen onderaan het plaatje, die komen uit kampen in Libanon en Syrië, en dat levert een heel normaal plaatje op zoals je kunt zien.

Voor het zuiden hebben we dezelfde exercitie gedaan. In het zuiden is de situatie zelfs gunstiger omdat het totale gebied tussen Tel Aviv en Eilat, een gebied dat 14000 vierkante kilometers beslaat, bestaat uit plattelands joden wier aantal kleiner is dan één vluchtelingenkamp. Als je al deze plattelands joden zou weghalen van Ramle en Lydda tot beneden aan Eilat of Akaba en in één vluchtelingenkamp zet, kunnen ze het haast niet vullen. En toch wordt de Palestijnse bevolking het recht van terugkeer naar hun huizen die nu leeg staan ontzegd.

Hetzelfde geldt voor de bestaande bevolking van drie voormalig Palestijnse steden: Ashdud, Ashkelan en Bersheba, als je daar de vluchtelingen laat terugkeren dan is het plaatje nog minder vol dan in het noorden - ze kunnen daar makkelijk gaan wonen. Ik daag een ieder bij welke Israelische universiteit dan ook uit om deze getallen te weerleggen. De situatie is dus nu duidelijk, en helemaal niets kan dit onrecht rechtvaardigen. Geen juridisch noch geografisch argument, ook niet in centraal Palestina, behalve Tel Aviv dat vele malen gegroeid is en 8 dorpen heeft opgeslokt, en West-Jeruzalem dat twee of drie dorpen heeft opgeslokt. Wat moet er dus gebeuren?

De oplossing is heel eenvoudig. Je moet de bezetting elimineren, het racisme elimineren en de apartheid, en dan schep je een land zoals van de mensen hier in de zaal. Hier in deze ruimte zitten mensen van verschillende achtergronden, religies en attitudes, en ik zie niemand de ander overhoop steken. Iedereen zit hier rustig, niet waar? Dit is het enige antwoord, de weg naar vrede is gerechtigheid, en deze verschrikkelijke situatie kan niet eeuwig voortduren wanneer er mensen zijn met een geweten en kennis, en mensen die moeite willen doen om te weten, en vervolgens hun wereld proberen te veranderen, hetzij in hun eentje of in hun dorp of stad, of in hun partij, totdat recht geschiedt.

Zwijgen is medeplichtig zijn met de misdaad. Een ieder met een zuiver geweten kan en moet zijn best doen om samen de etnische zuivering ongedaan te maken, mensen naar hun huis te laten terugkeren en het recht op terugkeer ten uitvoer te brengen.

Ik dank u voor uw aandacht.

Voor de lezing in PDF-formaat klik............

http://www.palestinakomitee.nl

'Met dit succes heeft Hamas zelfs zichzelf verrast'

2008-04-07T17:45:00.004+02:00

Interview met Lucas Catherine

door Peter Dupont

Islamkenner en Midden-Oostenspecialist Lucas Catherine Vereertbrugghen (1947), roep- en auteursnaam Lucas Catherine, is een deskundige en pleitbezorger van de Palestijnse zaak, die hij al van 1969 volgt. Na een documentaire in 1970 over de Palestijnse kampen en de PLO volgde een stroom theaterteksten en boeken. Onder andere Islam voor ongelovigen, Palestina, De reïncarnatie van een atheïst en zijn laatste Wandelen naar Congo, allemaal uitgegeven bij uitgeverij EPO. Catherine leefde lange tijd in de Arabische wereld, o.m. in Rabat en Dar es Salaam, en woont nu in Brussel.

'Er is maar één oplossing, een die politiek-internationaal niet past: iedereen gelijk voor de wet in het gebied tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Als de Joden in Hebron mogen gaan wonen, moeten de Palestijnen ook kunnen neerstrijken in Tel Aviv'. 'Met dit succes heeft Hamas zelfs zichzelf verrast'

'De proteststemmen spreken voor zich, maar de Joods-Palestijnse kwestie is plots veel complexer geworden. Hier kan zelfs een Belgische loodgieter weinig van maken', zegt Midden-Oostenkenner Lucas Catherine. 'Ik ben verschrikkelijk pessimistisch. Hamas is niet voorbereid op de totale overwinning. Israël en Al-Fatah kunnen beginnen te stoken.'

Had u de complete overwinning van Hamas zien aankomen?

Lucas Catherine: 'Neen. Iedereen die dat beweert, liegt. Zelfs de Israëlische veiligheidsdiensten, die permanent op het terrein zitten, hadden het niet zien aankomen. Fatah heeft de vuiligheid in de eigen partij niet kunnen verwijderen, de kiezer wil anders en beter. Onder het motto: slechter dan Fatah kan niet. Voor veel mensen kan de situatie in de bezette gebieden niet beroerder.'

Hamas staat toch synoniem voor geweld?

LC: 'Het is het geweld van de Israëlische bezetter dat het gewelddadige verzet vanuit Palestijnse kant oproept. Het probleem is niet het geweld, maar de bezetting. Er wordt altijd gewezen op het geweld van Hamas, maar iedereen vergeet dat Fatah ook geweld gebruikt. De Al-Aqsabrigades van Marwan Barghouthi hebben de laatste aanslagen gepleegd. Ook de groepering Jihad Islami pleegt aanslagen. Hamas heeft bovendien van februari 2005 een bestand met Israël dat een paar dagen geleden is afgelopen. Ze willen het opnieuw aangaan. Hamas erkent Israël niet, maar het is wel bereid om deals te sluiten. Israël weet uit ervaring dat Hamas die bestanden respecteert'

De verkiezingen stellen Hamas hoe dan ook voor een huizenhoog probleem.

LC: 'Hamas heeft zich "over"-overwonnen. Hun strategie is vanaf het begin gefocust op het islamiseren van de Palestijnse maatschappij. Pas daarna moest het geweld volgen. Het is net als de theorie van Mao Tse Tung en Ho Chi Minh: eerst de bevolking organiseren en dan militair een volksoorlog lanceren. Een typische strategie ook van fundamentalisten, zeker bij de groepen die voortkomen uit het Moslim Broederschap. De islamisering van Gaza werd in 1973 ingezet door de voorloper van Hamas en mét steun van de Israëli's. Tegen het marxistische Volksfront van Georges Habash. Mensen die zich enkel met godsdienst bezighielden, beschouwden de Israëli's als ongevaarlijk.'

Toen Hamas werd opgericht, was die islamisering een feit?

LC: 'In 1967 waren er in de Gazastrook tweehonderd moskeeën, in 1987 bij de oprichting van Hamas waren er vijfhonderd. Dat is een belangrijke evolutie. Binnen de islam bestaat een systeem dat overleden mensen hun huizen, winkels en grond aan de moskee achterlaten. Die verhuurt die gebouwen en genereert zo inkomsten. Op die manier heeft de islamitische beweging een economische machtsstructuur uitgebouwd en kon ze het onderwijs en de islamitische universiteit uitbouwen. Ze heeft de gezondheidszorg in handen genomen en zelfs, wat totaal niet in de fundamentalistische lijn ligt, de kinderopvang georganiseerd. Zo kon ze controle uitoefenen op de kinderen. Maar ze heeft er ook voor gezorgd dat de laatste cinema werd opgedoekt. Zo heeft ze Gaza geïslamiseerd en na de Intifada in 1987 Hamas gesticht. De zelfmoordaanslagen, geïmporteerd van de Hezbollah in Libanon, volgen pas na 2000, tijdens de tweede Intifada. Toen besloot Hamas er volledig tegenaan te gaan.'

Wat waren Hamas' ambities voor de verkiezingen?

LC: 'Onderwijs, gezondheidszorg en sociale zaken. Fatah mocht verder de diplomatie met Israël doen. Hamas profileerde zich met het aanklagen van de corruptie en het nepotisme van de Palestijnse Autoriteit en het feit dat die met het vredesproces niets heeft bereikt. Geen Palestijnse staat in 2005, de bezetting die nog steeds een feit is, het recht op terugkeer is er niet en de politieke gevangenen zitten nog altijd vast. Iedere Palestijn staat achter de verwezenlijking van die projecten. Onderhandelingen met Israël hebben ervoor gezorgd dat Fatah hun eigen bevolking niet kon beschermen tegen Israëlische aanvallen. Wijken worden gebombardeerd, iedere dag gaan de onteigeningen door op de Westelijke Jordaanoever en worden de kolonies verstevigd.'

Nochtans werden er toch 8.000 kolonisten verwijderd uit de Gazastrook?

LC: 'Staar je daar niet blind op. Intussen zijn er al veel meer dan 8.000 kolonisten bijgekomen op de Westelijke Jordaanoever. De muur aan de Westoever wordt ook voortgebouwd. Vandaar de algemene mentaliteit bij de Palestijnen van: stop de onderhandelingen, er zijn andere prioriteiten. Ook de oppositiebeweging Palestijns Nationaal Initiatief van Mustafa Barghouti stelt dat: vermijd dat Israël het maatschappelijke weefsel vernietigt. Dat Hamas zo een sterke sociale werking heeft, is bij de verkiezingen hun kracht gebleken.'

Een parallel met het VB: de Hamasstem als proteststem?

LC: 'Dat denk ik zeker. Behalve een vlag en een postzegel hebben de deals met Israël concreet niets opgeleverd. Ik vergelijk Hamas graag met het Vlaams Blok / Belang. Ideologisch weten de mensen die er op stemmen niet altijd waar de partij voor staat. Nu zal de partij kleur moeten bekennen over minder sympathieke kwesties, zoals diplomatie en militaire organisatie. Plots zijn van ze van zweeppartij veranderd in de partij die de lakens moet uitdelen. Hamas is er zelf van verstomd.'

Bestaat de kans dat Hamas de staat Israël erkent?

LC: 'Die mogelijkheid is onbestaande. Hamas wil dat Israël eerst het recht op terugkeer van de Palestijnen erkent. Net zoals de Joden van overal ter wereld naar Israël mogen terugkeren. Dat is het cruciale punt. Het gaat niet alleen om de Palestijnen in het buitenland. Negentig procent van de Palestijnen in Gaza en 60 tot 70 procent van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever zijn afkomstig uit het gebied dat nu Israël is. Zij zien wel dat een Belgische Jood, Simon Wach, burgemeester kon worden van de meest extremistische kolonie op de Westelijke Jordaanoever, Kiriat Arba, terwijl zij niet 10 kilometer verderop kunnen gaan. En dat een andere Belgische Jood, Samuel Barshalom, de grootste Joodse kolonie in de bezette gebieden, Maaleh Adoemim, kon stichten. Terwijl een Palestijnse vluchteling in Gaza of op de Westelijke Jordaanoever, waarvan de familie nog altijd de eigendomsdocumenten heeft van een huis of land in Israël, niet mag terugkeren.'

Dat probleem bindt alle Palestijnen?

LC: 'Ja, niet alleen zij die in het buitenland wonen. Op die kwestie kan geen politieke partij toegeven. Waarom begrijpen de internationale diplomaten niet dat de Palestijnen kost wat kost dezelfde nationale rechten willen als de Israëli's? Ook binnen Israël leven er 1 miljoen Palestijnen waarvan een vierde vluchteling is. Ze wonen vaak naast hun dorp, waar intussen een kibboets is neergepoot. De stukken land die ze nog bezitten, mogen ze enkel verkopen. Die mensen worden de 'aanwezige afwezigen' genoemd. Afwezig qua rechten, maar wel degelijk daar.'

Ondanks dat bindmiddel zijn ook veel Palestijnen tegen Hamas.

LC: 'Omdat Hamas heel Palestina wil islamiseren. Vandaar dat zoveel aanhangers van Fatah geen coalitie met Hamas willen. Het eerste incident na de verkiezingen in Ramallah draaide niet toevallig rond het vervangen van de Palestijnse vlag door de groene Hamasvlag. De islamisering maakt veel mensen ongerust, ook Hamasstemmers. Maar de proteststemmers hebben daar te laat aan gedacht.

Hamas zal straks de regering vormen. Dat brengt voor Hamas toch ook veel moeilijkheden mee.

LC: 'Vooreerst is de partij gestructureerd zoals de heersende partij in Iran: een erg fundamentalistisch denkende raad van wijzen bepaalt alles. Feit is dat die Palestijnse raad heel verspreid woont. De leider woont bijvoorbeeld in Syrië. De leden mogen van de Israëli's niet tussen Gaza en de Westoever reizen en zullen moeilijk contact kunnen hebben met de verkozenen en de regering. Vandaar dat ze een regering van technocraten zullen installeren. Misschien is de weigering van Fatah om in een coalitie te stappen ook niet zo definitief. De partij is al haar postjes kwijt, van in de bezette gebieden tot de ambassadeur in België en de vertegenwoordiging bij de socialistische internationale. Zeker de minst corrupten bij Fatah zullen niet radicaal weigerachtig staan tegenover samenwerking met Hamas. Daarom dat Salam Fayyad, voormalig minister van Financiën, die brak met Fatah, nu getipt wordt als kandidaat-premier. Hij is een consensusfiguur die niet verbrand is.'

En het tweede probleem?

LC: 'De veiligheidsdiensten. Zij gaan niet beginnen te werken voor Hamas. Het gevaar dat ze privémilities worden, is niet ondenkbaar. Stookt Israël een beetje, dan heb je snel een boel conflicten. Hetzelfde met de gewapende vleugel van Fatah. Hamas zal dus ook militair de nek moeten uitsteken net als op diplomatiek vlak. En op een manier die sponsors als Europa niet afschrikt. Hoe de toekomst er zal uitzien, hangt dus voor een groot stuk af van de reactie van Israël en Fatah.'

Dat voorspelt weinig goeds.

LC: 'Israël en Fatah kunnen beginnen te stoken. Voor de wereld is het alsof Israël met de nederlaag van Fatah geen gesprekspartner meer heeft. Israël zegt nu al dat de Palestijnse Autoriteit bestaat uit terroristen. Nu kan het eenzijdig doorgaan met het consolideren van kolonies en het bepalen van welke kleine, wilde nederzettingen moeten verdwijnen. Formaliseren wat ze als sinds 2003 aan het doen zijn, het jaar dat het vredesproces gestorven is. Sharon besloot toen om eenzijdig zijn weg te gaan. Plaatsvervangend Israëlisch premier Olmert heeft al gezegd: willen we over heel historisch Israël regeren of over een Joodse staat die voor het grootste deel Joods is. En dan is hij niet van plan zich aan de grenzen van vroeger te houden.'

En het Palestijnse staatje?

LC: 'Dat bestaat simpelweg niet. De Palestijnse Autoriteit heeft alleen de bevoegdheid over persoonsgebonden materies en een aantal politionele activiteiten. Al de rest bepaalt Israël in functie van noodzaak van de kolonisatie. Israël is daarom, zo zeggen sommigen, de laatste koloniale macht ter wereld.'

Hoe kan de patstelling tussen Hamas en Israël omzeild worden?

LC: 'Ik verwacht inderdaad een patstelling en nog meer verloedering, een nieuwe golf van radicalisme bij de Palestijnen als Hamas toegevingen doet. Er komt een dubbel spoor. President Mahmoud Abbas voorspelde al onderhandelingen tussen de PLO en Israël en niet meer tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. De Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO is sinds het vredesproces aan de kant geschoven. Nu zou ze weer worden gereactiveerd. Er komen dan twee vertegenwoordigers van de Palestijnen: zij die democratisch verkozen zijn en representatief zijn voor de Palestijnen in de bezette gebieden, naast de oude PLO, die in theorie alle Palestijnen zou vertegenwoordigen. Dat lijkt Abbas, die zowel president is van de Palestijnse Autoriteit als van de PLO, de uitweg op een blijvend vredesoverleg. Bovendien kan Fatah op die manier een reeks postjes redden.'

Die postjes zijn blijkbaar erg belangrijk?

LC: 'Het grote drama van Fatah is dat de Palestijnse Autoriteit onder het vredesproces is zoals de andere Arabische regeringen geworden zijn: corrupt, zonder respect voor rechten van de bevolking enz. Terwijl ze daarvoor het tegenovergestelde vertegenwoordigden. Met vrouwenorganisaties, veertien politieke partijen in de PLO en vakbondsorganisaties. Fatah is verloederd en zal zich via de PLO nieuw leven proberen in te blazen om op die manier een deel van het geld te ontvangen dat Europa in het vredesproces pompt. Zoals onze minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht al gezegd heeft: "We gaan enkel de humanitaire hulp voortzetten, de andere hulp niet meer".'

Waarmee het leed en de irritatie van de bevolking niet minderen.

LC: 'Neen. Ik volg de Palestijnen al vanaf 1969 en heb hun toestand jaar na jaar zien verslechteren. Ik heb nog nooit een verbetering gezien. Vandaar het steeds escalerende geweld en de radicalisering van de twee bevolkingsgroepen. Het onderscheid tussen burger en militair is volledig verdwenen. Alle Israëli's zijn de persoonlijke reïncarnatie van het kwaad, alle Palestijnen zijn terroristen. Toen ik vroeger in het Midden-Oosten over politiek discussieerde, werd er nauwelijks over godsdienst gepraat. Net alsof je in het Parijse Quartier Latin zat. Met God kon er nog gelachen worden. Nu is het discours enorm geïslamiseerd en verengd. De meerderheid van de boeken die op de Westelijke Jordaanoever worden verkocht, zijn bijvoorbeeld godsdienstig van aard. Die sociale verblinding vind ik een verschrikkelijke gang van zaken die weinig goeds voorspeld.'

U hebt een totaal ander Palestina gekend?

LC: 'Het was een van de meest open maatschappijen in het Midden-Oosten. Dat kwam omdat het een grote christelijke minderheid had, omdat het de hoogste opgeleide bevolking had van de Arabische wereld en de meest geletterden. Palestijnen werden de Joden van de Arabische wereld genoemd. Dat is nu volledig tenietgedaan. Ze behoren nu tot de grootste analfabeten in het Midden-Oosten. Ook qua nationaal inkomen en kinderarbeid zitten ze op dezelfde hoogte als zwart Afrika. Het politieke en sociale leven zal onder het eendimensionale discours van Hamas nog verslechteren. Dat verontrust mij meer dan de aanslagen. Die zijn een kwestie van geven en nemen. Krijgt Hamas iets, dan komt er een wapenstilstand.'

Bestaat er wel een oplossing?

LC: 'Een die politiek-internationaal niet past: iedereen gelijk voor de wet in het gebied tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Als de Joden in Hebron mogen gaan wonen, moeten de Palestijnen ook kunnen neerstrijken in Tel Aviv. Dan kan gebeuren wat er in Noord-Ierland is gebeurd. Het wiel wordt teruggedraaid, de culminatie van geweld stopt. Kijk naar Zuid-Afrika of Zimbabwe, waar de blanken ook de rechten van de zwarte bevolking hebben genegeerd. Verandering is mogelijk. Maar dat zal in het geval van Israël niet gebeuren.'

En een tweestatenoplossing?

LC: 'Dat kon een ideale oplossing zijn, maar dat is niet meer haalbaar. Het is volksverlakkerij om te zeggen dat dat nog mogelijk is. Zoals de kolonies nu bestaan en de infrastructuur op de Westelijke Jordaanoever is aangelegd, is dat praktisch onmogelijk. Sharon heeft trouwens indertijd al gezegd dat twee staten nooit de bedoeling zijn geweest. De Israëlische kolonisatie is zo doorgedreven dat de twee bevolkingsgroepen nu al compleet door elkaar leven. Checkpoints en aparte wegen moeten contact met elkaar verhinderen.' (Peter Dupont).

Bron: http://www.epo.be/uitgeverij/essay_tekst.php?id=catherine_interview_hamas

Over islamofascisten en Israël

2008-04-02T20:36:00.004+02:00

Over "islamofascisten" en Israël

door Lucas Catherine

Geert Wilders zegt dat zijn film Fitna gericht is tegen 'de barbaar Mohammed en het islamofascisme' en dat je de koran moet vergelijken met Mein Kampf.

"De Nederlandse Inlichtingendienst heeft Geert Wilders jarenlang geschaduwd bij bezoeken die de politicus bracht aan de Israëlische ambassade… Hij zou er instructies halen voor zijn werk in de Tweede Kamer .", De Telegraaf 9 mei 2007

"Tussen 1981 en 1983 woonde Geert Wilders in Israël, ondermeer in een moshav." De Nederlandse Wereldomroep, 24 januari 2008

Benno Barnard schrijft in De Standaard 'Islamofascisme is geen loze term… De moderne islam is diepgaand door het nazisme geconditioneerd, onder meer via de Egyptische Broederschap. Die beweging heeft zich in de jaren dertig rechtstreeks door Mein Kampf laten beïnvloeden en is zelf weer de inspiratiebron geworden van Al Qaeda, Hamas en aanverwante gezelligheidsverenigingen.'

"De centrale vraag in mijn werk is: 'Hoe ga je om met de overlevering van de joods-christelijke traditie?" Knack 25 oktober 2006.

In zijn Huizingalezing (2002), 'De Ware Aard van Europa' stelt Benno Barnard dat Israël onderdeel is van deze Europese joods-christelijke traditie.

Vice-minister Matan Vilna'i vertelde dan weer op de Israëlische legerradio 'wij zullen een grote holocaust over hen brengen [ Hij had het over Hamas, nvda ] en daarvoor zullen wij alle onze kracht op alle mogelijke manieren aanwenden.'

Wat hebben deze drie figuren gemeen naast een afkeer van de islam of de visie dat Israël een Joods-christelijk beschavingsbastion is in de barbaarse islamwereld? Dat ze bij hun argumentatie teruggrijpen naar een terminologie die dateert uit de jaren dertig en veertig. Dit is tamelijk nieuw. In de jaren 1970 kende men deze demonisering van de islam nog niet. De voormalige Franse president, Giscard d'Estaing verklaarde toen zelfs: 'Om het communisme in te dijken moeten wij het confronteren met een andere ideologie. In het Westen hebben wij niets te bieden, daarom steunen wij nu "de islam".' De enige groep die toen als 'nazistisch' werd afgebeeld was de seculiere PLO en zijn seculiere leider Jasser Arafat. Zowel in Israëlische media als in sommige joods-Amerikaanse werd hij afgeschilderd als een nieuwe Hitler.

Toen was het ook de tijd van de eerste War on Terror. U bent die misschien vergeten, maar die term is geen newspeak van George W. Bush. Onder president Reagan was het de officiële doctrine, ook bekend als de Shultz-doctrine, naar de toenmalige staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken. Achter die terreur zat toen nog niet de islam, maar het Rijk van het Kwaad, de Sovjet-Unie en het communisme die terreurbewegingen steunde over heel de wereld: Cambodja, Latijns-Amerika, noem maar op.

In Europa was terreur toen het werk van extreemlinks: Baader-Meinhof in Duitsland, de Rode Brigades in Italië, de Weathermen in de VS, de CCC in België of van extreme nationalisten: ETA in Spanje, IRA in het Verenigd Koninkrijk. Als we dezelfde moedwil aan de dag zouden leggen als wie nu beweert dat de 'islam in se een terroristische godsdienst is' (oa Bernard Lewis) zou je kunnen zeggen dat terrorisme in de Europese beschaving zit ingebakken. En dit sinds de Antieke Grieken, toch 'de grondleggers van onze beschaving'. Was het niet het oude Athene dat een standbeeld oprichtte voor de terroristen Harmodias en Aristogeiton? Beide mannen pleegden in -514 een moordaanslag op de tyran Hyppias, en dat zou de grondslag hebben gelegd van de Atheense democratie.

Hoe bruin was het Midden-Oosten in de jaren dertig?

Maar goed, laten we eens op zoek gaan naar die nazistische invloed in het Midden-Oosten van de jaren 1930.

Adolf Hitler en zijn nazisme kon na de machtsovername in 1933 op nogal wat sympathie rekenen in het Midden-Oosten, maar niet, zoals Benno Barnard schrijft bij de Egyptische Moslimbroederschap.

De Arabieren

De stichter van die eerste fundamentalistische partij Hassan al Banna schrijft, eind jaren dertig: 'Als nationalisme betekent de eigen groep raciaal superieur vinden, zo erg dat men andere rassen en groepen gaat minachten en ze gaat aanvallen en tot slachtoffer maken ter wille van de eigen glorie, zoals men dat nu in Duitsland en Italië predikt, dan is dit totaal te verwerpen. Meer nog, elke natie die van zichzelf zegt dat ze hoger staat dan de anderen begaat een zeer grove fout.'

De Palestijnse krant al Jamia al Islamiya, De Moslim Gemeenschap, schreef op 1 januari 1938: 'Veel Arabieren denken dat de Duitsers de vrienden van de Arabieren zijn, omdat ze zo tegen de Joden zijn. Maar wat betekent dit voor ons in Palestina: een vloed aan immigranten die hier arriveren. Dat is wat Duitsland ons, Palestijnen aandoet.' En in een ander artikel: 'De Palestijnen hebben geen nazi's of fascisten nodig om te begrijpen wat hier gebeurt. Ons verzet tegen de zionistische kolonisatie bestond al lang voor het fascisme of het nazisme.'

Waar het Duits nationalisme, en later het nazisme wel doordrong was in de seculiere partijen:

Bij Young Egypt, een seculiere partij gekopieerd op de Jong Turken en Ataturk. Ook bij nationalistische of socialistische partijen opgericht door christelijke Arabieren. Michel Aflaq, een orthodox christen en bewonderaar van Nietsche, Herder, Fichte en Hitler, stichtte de Baath-partij. Nazi-sympathieën had ook de Syrische Nationale Partij, gesticht door de christen Antoine Sa'adah of de Kataëb in Libanon. Kataëb is de letterlijke vertaling van de naam van de Falangistische partij van fascistisch dictator Franco. Zij was, en ze bestaat nog altijd, een louter christelijke partij.

Het is in dit seculier milieu, met nogal christelijke inslag dat de eerste vertalingen, of beter verkorte uitgaven van Mein Kampf opduiken. In Beirut verscheen in 1935 Kifah Hitler, de Strijd van Hitler door ene Umar Abu Nasr. Dezelfde auteur schreef nog een ander boek, Hitler de Verschrikkelijke of de Politiek van een Gevaarlijk politicus. Dus niet echt een honderdprocent fan. In Irak verscheen in 1934 een vertaling door Salim Hassun, een katolieke Kurd uit Mossul. In Cairo, de culturele hoofdstad van de Arabieren, publiceerde Ali Muhammad Mahbub ook een vertaling. Ook dit was eerder een samenvatting, gevolgd door een essay van de Amerikaan Stephan Roberts: "Hitler is een gevaar voor de Wereldvrede". Dat schoot in het verkeerde keelgat van het Auswärtiges Ambt en de nazi's besloten zelf een vertaling op poten te zetten. Zij twijfelden aan het succes en besloten daarom een taal te hanteren die op het taalgebruik van de koran zou alluderen. Toen brak de oorlog uit, en die vertaling kwam er nooit. Zoals prof. Stefan Wild (Univ. Bonn) zijn essay National Socialism in the Arab Near East besluit: 'There was never a National-Socialist movement of any significance in the Arab world. Before and durign World War II Arab nationalism and National-Socialist Germany were an example of ideological and strategic incompatibility'.

Als je nu antisemitische literatuur in de Arabische wereld aantreft, dan is het niet zo zeer Mein Kampf, maar wel De Protocollen van de Wijzen van Sion, een notoire vervalsing door de Tsaristische geheime politie, antisemitisme uit christelijk-orthodoxe hoek.

De zionisten

Maar er leefden niet alleen moslims en christenen in het Midden-Oosten er was nog een andere, kleine maar niet-onbelangrijke groep, de zionisten. Groot-Brittannië dat na de Eerste Wereldoorlog Palestina bestuurde had immigratie door deze joods-europese beweging gestimuleerd en hen de toestemming gegeven daar een eigen Joods bestuur op te richten, het Jewish Agency. De zionisten ijverden in Palestina voor een eigen, nationale, 'socialistische' staat. Rechten van Palestijnen werden genegeerd en alle steun was welkom, niet enkel uit Engeland.

Een deel van de zionistische beweging was niet tevreden met Palestina alleen, zij wilden er Jordanië bij. Beide oevers van de Jordaan was hun slogan. In 1923 hadden zij de Revisionistische beweging opgericht. Zo genoemd omdat zij het programma van de officiële zionisten gaan reviseren, herschrijven. Eind jaren 1920 gaan hun leiders Vladimir Jabotinsky, Abba Achimeir en later Menahem Begin de fascistische toer op. Zij wantrouwen de Britten, en kijken bewonderend naar Mussolini. In hun krant heeft leider Achimeir een vaste rubriek Yomen shel Fascisti, Dagboek van een fascist. De liefde is wederzijds. In 1935 verklaart Benito Mussolini: 'Als het zionisme wil slagen moet het een Joodse staat stichten, met een Joodse vlag en een Joodse taal. De man die dit echt begrijpt is uw fascistenleider Jabotinsky.'

De 'socialistische' zionisten, de huidige Arbeiderspartij, waren dan weer niet vies van contacten met de nazi's. Wanneer in Duitsland de nazi's aan de macht komen stelt er zich een probleem voor de Duitse joden. De nazi's willen de jüden raus. Daarom steunen zij emigratie, umsiedlung naar Palestina. De zionisten sluiten daarover in 1933 met de Nazi's een samenwerkingsakkoord af dat een transfert van mensen en kapitaal inhoudt. Transfert zeg je in het hebreeuws ha'avara en die akkoorden staan dan ook bekend als de Ha'avara-akkoorden. Zoals Hannah Arendt schrijft in haar boek Eichman in Jerusalem: 'In de beginjaren van het nazisme interpreteerden de zionisten het aan de macht komen van Hitler vooral als een "beslissende nederlaag van het assimilationisme". Ook de zionisten geloofden dat "dissimilatie", gepaard met emigratie naar Palestina een "wederzijds aanvaardbare oplossing'"kon zijn. Zij dachten dan vooral aan jongeren, en hopelijk ook kapitalisten… In die eerste jaren van het nazisme kwam het tot een wederzijds akkoord waar beide partijen tevreden over waren, het Ha'avara- of Transfertakkoord, dat het voor een emigrant mogelijk maakte zijn kapitaal naar Palestina over te hevelen. Het resultaat was dat in de jaren dertig, toen de Amerikaanse joden probeerden een boycot te organiseren van Duitse goederen, Palestina als enige uitzondering, overspoeld werd met producten made in Germany'.

Het Jewish Agnecy richtte zelfs een speciale commissie op die zich met de problemen van de Duitse joden moest bezig houden. Ben Goerion beschreef de commissie zo: 'Het is niet de taak van de commissie om te ijveren voor de rechten van de joden in Duitsland. De commissie moet zich enkel interesseren voor het probleem van de Duitse joden in zoverre ze naar Palestina kunnen emigreren.' Net na Kristalnacht verklaarde dezelfde toekomstige premier van Israël: 'Als men mij voor de keuze plaatst en zegt dat ik alle kinderen in Duitsland kan redden door ze naar Engeland te laten vertrekken, of dat ik maar de helft kan redden door ze naar Eretz Israël te laten komen, dan kies ik voor de tweede mogelijkheid.'

Als gevolg van deze Ha'avara-akkoorden kregen tussen 1933 en 1939 16.000 kapitaalkrachtige Duitse joden de toestemming om naar Palestina te emigreren en om 31.570.000 toenmalige ponden (nu miljarden euro) te transfereren. Per immigrant mocht duizend pond cash worden meegenomen, de rest werd gestort in een fonds waarmee men Duitse industriegoederen in Palestina importeerde. Dankzij dit akkoord vormen de Duitse joden nu nog in Israël de supertopklasse. Met dit kapitaal, tien maal groter dan wat de zionisten normaal konden investeren, startten zij de industrie op en bouwden zich riante villawijken in Haifa, Natanya en Nahariya. De toenmalige leider van de Zionistische Wereldorganisatie, Haim Weizman, later president van Israël formuleerde het nog cynischer dan Ben Goerion: 'Zionisme is het eeuwig leven, en in vergelijking daarmee is het redden van enkele duizenden joden slechts een uitstel van executie die niets oplost.'

Een ander punt van samenwerking was de oprichting van Umschulungslager, trainingskampen voor emigranten naar Palestina. In 1936 beheerden de zionisten er zo'n veertig in Nazi-Duitsland. Vooral de SS steunde de emigratie naar Palestina. Adolf Eichmann zou om de samenwerking vlotter te laten verlopen zelfs undercover naar Palestina trekken. Pas nadat Polen en andere Oost-Europese landen onder de voet waren gelopen veranderde die houding. Toen ging het namelijk niet langer om een half miljoen Duitse joden, maar om miljoenen Oosteuropese joden en daarvoor zocht men een meer radicale endlösung.

Toch gaven sommige zionisten niet op. De revisionisten, die aan de basis lagen van de huidige Likudpartij en Kadima, bleven contact zoeken. De beweging werd toen geleid door de latere premiers Menahem Begin en Yitzhak Shamir,. Begin 1941 doen zij de Nazi's een "Vorschlag betreffend der Lösung der jüdischen Frage Europas und der aktiven Teilnahme am Kriege an der Seite Deutschlands" waarin ze ook een samenwerking voorstellen tussen het "Deutsche Volk und das Völkisch-Nationale Hebräertum" in het Midden-Oosten.

Huurlingen in Bosnië en Spanje

En dan zijn er de Palestijnen. Een belangrijk leider was toen Amin al Husseini, telg uit een notoire notabele familie. De Husseini's patroneerden het grootste religieuze feest in Palestina, de bedevaart naar Nabi Musa (Profeet Mozes). Ieder jaar trokken duizenden mensen naar het graf van Mozes dat tussen Jeruzalem en Jericho is gelegen. Ook christenen en inheemse joden namen eraan deel. Honderden families kampeerden dagen bij het Heiligdom en werden er door de Husseini's van voedsel en onderdak voorzien. Hij zal die jaarlijkse massabijeenkomst gebruiken om aan politiek te doen.

In 1921 stelt hij zich kandidaat voor Groot-Mufti van Jeruzalem, een graad die de Britten uitvinden. De islam kent wel mufti's (een hogere graad van wetsgeleerde), maar geen Groot-Mufti's. De verkiezing gebeurde door een raad van religieuze functionarissen. Amin al Husseini haalt niet de meeste voorkeurstemmen, toch benoemt de Britse Hoge Commissaris hem tot Groot-Mufti. Eigenlijk wordt hij dus door de Britten aangesteld. Al Husseini krijgt tevens het voorzitterschap van de Opperste Moslimraad. In 1931 roept hij een Pan-Islamitische Conferentie samen in Jeruzalem die alle moslims op roept om Jeruzalem als derde heilige plaats binnen de islam te verdedigen tegen de zionistische kolonisatie. Veel concreets levert dit niet op.
In 1936 breekt de grote Palestijnse revolte uit, die tot 1939 zal duren, tegen het Brits bestuur en de zionistische kolonisatie. Op dat moment wordt al Husseini langs alle zijden voorbijgestoken door meer radicale, nationalistische en populistische groepen.
De Britse repressie tegen de Palestijnen is enorm. De Britten gebruiken collectieve straffen. Elk dorp dat maar iets met de guerrilla te maken heeft wordt duchtig afgestraft. In juli 1939 is de revolutie dood gebloed. Ze heeft de Palestijnen enorm veel slachtoffers gekost, de hevigste nationalisten en de beste politieke krachten zijn gesneuveld. Amin al Husseini vlucht naar Baghdad. Later trekt hij naar Nazi-Duitsland en hoopt dat de vijand van zijn vijand zijn vriend kan worden. De Nazi's gebruiken hem om in Bosnië moslim vrijwilligers te rekruteren. Wanneer bij ons in 1941 rechtse dorpspastoors jongeren ronselen voor het Oost-Front trekt Amin al Husseini naar de Balkan en rekruteert er voor de Freiwilligen-Bosnien-Herzegovina Gebirgs Division van de SS. Als nuttige idioot kan hij kanonnenvoer ronselen voor de oorlog in Europa.

Maar er zit nog een andere kant aan dit verhaal:

Aan Arabische kant krijgt de Communistische Internationale meer invloed, en niet alleen in Palestina. Zo kiezen Arabische communisten en linksen partij voor de Republiek tijdens de Spaanse burgeroorlog. Franco lanceerde zijn aanval op de Republiek vanuit de Marokkaanse kolonie, waar hij een groot deel van zijn troepen rekruteerde. Dat waren geen vrijwilligers, maar koloniaal kanonnenvlees. Andere Arabieren streden wel als vrijwilliger. Het is weinig bekend, maar daarom niet minder waar. Zo was de Algerijn Sail Mohamed de politiek verantwoordelijke van de anarchistische Durruti-kolonne. Hij stond niet alleen. André Malraux heeft het in zijn boek l'Espoir over een Jean Belaïdi. Eigenlijk heette de man Mohamed Belaïdi. Eerst werkt die als mecanicien in de Republikeinse luchtmacht, later vliegt hij mee en bedient de boordmitrailleur van een Potez 540. Belaidi zal door Duitse Heinkels worden neergeschoten boven Teruel. Rabah Oussidhum is een oud-strijder van de antikoloniale revolte in het Rif in de jaren 1920. Later wordt hij communist en als kapitein commandeert hij de Ralph Fox-compagnie, een onderdeel van de 14e brigade. Hij sneuvelt op 17 maart 1938 in Rio Guadalupe. De belangrijkste figuur is misschien wel de Palestijn Najati Sidqi. Hij was medestichter van de Palestijnse Communistische Partij en krijgt een opleiding in Moskou. Terug in Palestina werd hij in 1930 door de Engelsen aangehouden voor subversie. Na zijn vrijlating trekt hij naar Spanje en gaat er werken voor de Catalaanse en Spaanse KP. Hij dirigeert er de sectie propaganda en schrijft in Mundo Obrero onder het pseudoniem Mustapha Ibn Jala. Bedoeling is om de koloniale troepen van Franco tot desertie aan te sporen en om de Spaanse linkerzijde ervan te overtuigen dat de strijd tegen fascisme moet samen gaan met de strijd tegen het kolonialisme. Als men in het Rif, waar Franco met geweld zijn troepen rekruteert, een nieuwe antikoloniale revolte kan opstarten, kan men de fascisten van twee kanten bestrijden. Zijn oproep wordt niet gehoord. Zijn grootste tegenstander is Dolores Ibarruri, La Passionaria die de racistische toer opgaat. Zij wil geen bondgenootschap met 'de Moorse horde, wildebeesten, dronken van sensualiteit, die onze vrouwen en dochters verkrachten'. Ontmoedigd trekt onze Palestijn naar Algerije waar hij probeert een radio op te starten om de Rifbewoners tot desertie aan te zetten. Het lukt niet en La Passionaria verbiedt hem de toegang tot Republikeins Spanje. Hij zal zich dan maar, tot zijn dood in 1979 met de Palestijnse Nationale strijd bezig houden.

Israël en de Amerikaanse Bible Belt tegen de islam

Het thema dat islam gelijk zou staan met nazisme duikt relatief recent op. Midden jaren 1980 bewijst Khomeiny met zijn revolutie dat radicale islamisten niet langer nuttige idioten bleken, maar wel a pain in the ass. De gelijkstelling islam=nazisme dateert van toen. Het initiatief kwam vanuit Israël en de zionistische propaganda, die toen begonnen waren met wat Norman Finkelstein en Gie Vanden Berghe 'de uitbuiting van de holocaust' noemen en alle critici van Israël een antisemitisch of nazi-etiket opplakten.

Benjamin Netanyahu, nu leider van de Likud-partij, toen Israëlische ambassadeur in Washington organiseerde daar in 1985 een conferentie, Terrorism: How the West can Win, die resulteerde in een gelijknamig boek. Zelf formuleert hij zijn eigen visie zo: de Arabische en islamitische cultuur heeft een 'disposition towards unbridled violence'. Of nog: "The root cause of terrorism lies not in grievances but in a disposition toward unbridled violence". Deelnemers aan de conferentie, en medeauteurs van het boek zijn een rits toenmalige rechts-conservatieve politici, waaronder: Jeane Kirkpatrick, Amerikaans Uno-ambassadrice onder Reagan en ontwerper van de Kirkpatrick-doctrine die inhield dat de VS rechtse en autoritaire dictaturen steunden tegen de 'vijand', eerst de communisten, later de islamisten. Verder George Shultz, vader van de Bush-doctrine, die een politiek van preventieve oorlogen voorstaat. Daarnaast namen ook belangrijke Israëli’s eraan deel, zoals Yitzak Rabin, de man die als Israëlisch ambassadeur in de VS er voor zorgde dat het Amerikaanse en Israëlische militair-industrieel complex vanaf de jaren 1970 intensief zijn gaan samenwerken of Moshe Arens, toen minister van defensie, nu rector van de Ariel-universiteit op de bezette Westelijke Jordaanoever. De teneur van de conferentie en van het boek blijkt uit de titels van de bijdragen: Terrorism and Totalitarism, Terrorism and the Islamic World,The International Network, The legal foundations for the War Against Terrorism, etc..

Het thema zal aan belang winnen nadat sommige rechtse academici de redenering overnemen.

Enkele voorbeelden: In 1990 schrijft Malise Ruthven (univ. Aberdeen): 'Islamic societies seem to have found it particularly hard to institutionalise divergences politically: authoritarian government, not to say Islamo-fascism, is the rule rather than the exception from Marocco to Pakistan'. Wat de professor er niet bij zegt is dat al die dictaturen gesteund worden door de VS.Norman Podhoretz een neoconservatief die pleitte voor een aanval op Irak, schreef World War IV: The Long Struggle Against Islamofascism.

In 2007 lanceert David Horowitz, een neo-conservatieve academicus en Israël-supporter, een reeks propagandalezingen op meer dan 40 campussen onder de titel Islamofascist Awareness Week. Hij doet dit samen met Campus Watch, een zionistische lobbygroep die alle professoren screent op hun houding tegenover Israël en wie niet voldoet, krijgt een georganiseerde haatcampagne tegen zich.

En zo kan je doorgaan.

Nog eentje, de inspiratiebron van Benno Barnard: Matthias Küntzel, een Duitser die ondermeer verbonden is aan het Vidal Sassoon International Center for the Study of Antisemitism in Jeruzalem. Hij schreef Jihad and Jew-Hatred, Islamism, Nazism and the Roots of 9/11. Hierin stelt hij ondermeer wat Barnard verkondigt 'Islamism was born not during the 1960s but during the 1930s. Its rise was inspired not by the failure of Nasserism but by the rise of Nazism…' en daarom moeten wij 'confront the ideological roots of Islamism - notably the well-documented connection to Nazi Jew-hatred…' Over de samenwerking tussen de zionisten en de nazi's weet Benno Barnard blijkbaar niet zoveel en die minimaliseert hij uit de losse pols in een mail (8/2) naar het Centrum voor Islam in Europa (Univ. Gent): '…dat de contacten die bestonden tussen de zionisten en het Derde Rijk erop gericht waren zoveel mogelijk Joden te redden, terwijl die gezellige moslimfascisten er natuurlijk zoveel mogelijk over de kling wilden jagen.' Zou Barnard dat echt menen en vinden dat Ben Goerion en Haim Weizmann (zie hoger) dus geen zionisten waren,

Dit discours vind je tegenwoordig massaal terug bij christelijke zionisten, ondermeer Christians United for Israël, de grootse pro-Israël lobby in de VS. Aan hun conferentie in juli 2007 nam ondermeer deel Clifford May, een van de raadgevers van Condoleeza Rice. Hij stelde tijdens zijn interventie dat Hamas niet is geïnteresseerd in de oprichting van een Palestijnse staat, maar in 'a greater caliphate that could extend as far as Rome'. Een andere deelnemer, Gal Luft, een gepensionneerd luitenant-colonel had het over de groeiende 'Muslim domination of the world economy', en bijna alle participanten schermden met de termen 'Islamofascists' en 'Islamist totalitarianism' en plaatsten grote vraagtekens bij het bestaan van 'moderate Muslims'.

Ook deze interventies roepen bij mij referenties op naar het discours van Benno Barnard. Deze zoon van een dominee zit duidelijk in gezelschap dat niet zo seculier is als hij zelf zegt te zijn., maar wel temidden verdedigers van de 'Joods-christelijke beschaving' en de Amerikaanse superioriteit. Op basis van de opinies van dit 'weldenkend' rechts clubje lanceerde hij zijn 'Bericht aan weldenkend links'. Mijn oren gaan er van tuiten.

Enkele bronnen:

Stefan Wild, National Socialism in the Arab near East between 1933 and 1939, Die Welt des Islams XXV, pp.126-173, Brill, Leiden

Lenni Brenner,Zionism in the age of the Dictators, Croom Helm, Londen 1983

Francis R. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question, J.B Tauris, Londen 1985

Moshe Machover & Mario Offenberg, Zionism and its scarecorws, Khamsin 6, pp.33-59, Londen 1978

Edward Said, The Essential Terrorist, Arab Studies Quaterly IX,2, p p 195-202, Washington

Bron: Uitpers, nr 97, 9de jg., april 2008

WAAROM SOCIALISTEN DE INTIFADA STEUNEN

2008-04-01T21:19:00.003+02:00

PALESTINA EN INTIFADA: WAAROM SOCIALISTEN DE INTIFADA STEUNEN

De afgelopen weken is de wereld geschokt door de bloedige oorlog in Palestina. De berichtgeving in de media schept een uitzichtloos beeld van een geweldspiraal. Om inzicht te krijgen in dit conflict moeten we naar de geschiedenis kijken. Maina van der Zwan legt de wortels van dit conflict bloot.

Palestijnen hebben duizenden jaren in historisch Palestina geleefd. Velen van hen waren gedwongen om hun woningen te ontvluchten bij het uitroepen van de staat Israël in 1948. Ze vluchtten naar de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en andere Arabische landen. Sindsdien zijn ze vluchteling, nu al meer dan vijftig jaar. Er zijn nu acht miljoen Palestijnen. Vijf miljoen van hen zijn vluchteling. Van de miljoen Palestijnen in de Gazastrook is driekwart vluchteling. Ongeveer 1,6 miljoen Palestijnen leven op de Westelijke Jordaanoever - 650.000 zijn vluchteling. Ze leven in erbarmelijke omstandigheden en worden systematisch onderdrukt. Commentatoren houden het vaak bij de simpele analyse dat dit het gevolg is van een eeuwenoud conflict en dat beide partijen schuldig zijn aan wederzijdse haat en geweld. In werkelijkheid is dit geen symmetrische strijd en is er geen doorlopende lijn tussen het oude Israël en het huidige Midden-Oosten. Het zionisme, de beweging van joodse nationalisten die streefde naar de bouw van een joodse staat in Palestina, is een moderne creatie die een verbond aan ging met het westers imperialisme.

ZIONISME EN IMPERIALISME

Om het conflict te begrijpen moeten we verder terug dan 1967 of 1948. Aan de historische grondslag van de huidige oorlog ligt de militaire en economische concurrentieslag waarin de grootmachten tegen het einde van de negentiende eeuw verwikkeld raakten.

Kapitalisten eisten van hun regering dat ze controle verkregen over buitenlandse gebieden, om zo toegang te krijgen tot nieuwe grondstoffen en markten. Deze economische rivaliteit kennen we als imperialisme; ze wordt niet beslecht door vriendschappelijk overleg: imperialisme is de bron van de meest afgrijselijke oorlogen die de mensheid heeft gekend. De Britten begrepen als eerste het cruciale belang van dominantie in het Midden-Oosten: controle over de brandstof van de motor van het moderne kapitalisme, olie.

Belangrijke figuren in de Britse regering bepleitten een kolonistenstaat in Palestina die hun belangen kon veiligstellen.

In dezelfde periode raakten een aantal joden, als reactie op pogroms en antisemitische rellen, ervan overtuigd dat een eigen joodse staat de enige manier zou zijn om aan deze vervolging te kunnen ontsnappen. Het zionisme wilde een gedeelte van de joodse bevolking overbrengen naar een land, gevrijwaard van antisemitisme. Engelse leiders zagen in dat ze met steun aan het zionisme een macht konden creëren die het Midden-Oosten kon controleren. In 1917 steunden ze met de Verklaring van Balfour openlijk de voorstellen van de zionisten. Daarop trokken vele joodse kolonisten naar Palestina, volgens de zionistische mythe ' een land zonder volk, voor een volk zonder land'.

Palestina was echter een van de dichtst bevolkte gebieden van het Midden-Oosten, waar moslims en christenen al eeuwen leefden en het land bewerkten. In 1918 waren er 50.000 kolonisten tegenover 500.000 Palestijnen. In 1939 waren die aantallen gestegen tot respectievelijk 443.000 en één miljoen. De kolonisten concentreerden zich op het kopen van land en het beletten van economische ontplooiing van de Palestijnen. De joodse 'vakbond' Histadrut had als slogan 'joods land, joodse arbeid, joodse producten'. In 1936 uitten de Palestijnen hun woede en frustratie hierover in een algemene staking die met grof geweld werd neergeslagen: zionistische milities vermoordden tussen de 3000 en 5000 Palestijnen. Deze ervaring kwam de kolonisten van pas toen ze in 1947 met grof geweld hele gebieden van Palestijnen hebben gezuiverd. Deze overname werd in feite gesteund door de VN, die in hetzelfde jaar met een voorstel kwamen om het land te verdelen tussen de joodse kolonisten en de Palestijnen, wat een enorme concessie aan de zionisten inhield. Zij zouden 57 procent van het land krijgen, terwijl ze slechts 30 procent van de bevolking uitmaakten.

Deze verovering werd voortgezet in 1967. Israël veroverde in een bliksemoorlog de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, de Gazastrook en de Golan-Hoogvlakte.
Dit alles kon niet zonder de steun van de VS, die Israël als hun trouwe waakhond in het Midden-Oosten zien. Israël is niet de vierde militaire macht ter wereld geworden door de sinaasappelexport. Sinds 1967 heeft Israël 142 miljard euro aan economische en militaire steun van de VS ontvangen, die daarmee hun invloed in het gebied veiligstellen. Die invloed van de VS in het Midden-Oosten is niet een oplossing, maar het probleem. De tragedie is dat Israël helemaal geen veilig heenkomen heeft geboden aan hen die daarheen vluchtten. De joden die zich in Palestina vestigden veranderden van de onderdrukten van Europa in bezetters. Israël is een van de gewelddadigste samenlevingen ter wereld. Het verbond tussen zionisme en imperialisme heeft een staat gecreëerd die alleen kan overleven door het gebruik van systematische repressie en geweld.

Vaak wordt de indruk gewekt dat de Israëli's en de Palestijnen evenveel verantwoordelijkheid dragen voor het falen van het vredesproces. Arafat wordt verweten dat hij bij Camp David de 'best mogelijke deal' heeft verworpen. Maar het vredesplan was valse schijn. Het ging over het consolideren van Israëls controle over de Palestijnen, in plaats van die te beëindigen. De nederzettingen zouden blijven en de vluchtelingen mochten niet terugkeren. Toen Sharon in oktober 2000 een uiterst provocerend bezoek aan de Al Aqsa-moskee bracht explodeerde de woede en barstte de intifada los.

De Palestijnse leider Yasser Arafat kwam ooit op de voorgrond door zijn verzet tegen de Israëlische macht. Ondertussen vertegenwoordigt hij het kleine gedeelte Palestijnen dat een compromis zoekt met Israël. Hij zit tussen twee vuren en treedt op tegen zijn eigen volk. Hij gebruikt repressie om critici van de corrupte en falende economische politiek van de Palestijnse Autoriteit de mond te snoeren. Daarom is de intifada niet alleen een opstand tegen Israëlische onderdrukking, maar ook tegen de concessies van Arafat aan die onderdrukking. Ook gaat de intifada verder dan enkel verzet tegen militaire onderdrukking. Het is een verzet tegen de dagelijkse barrières waarmee de Palestijnen geconfronteerd worden. Het economisch contrast tussen Israël en Palestina is enorm. Israël exporteerde in 1995 voor meer dan 19 miljard dollar, terwijl Palestijnen voor 340 miljoen konden exporteren. Het gemiddelde loon van joodse arbeiders is 33 procent hoger dan dat van Arabieren. Veel Palestijnse dorpen hebben geen water en elektriciteit. Vijftig procent van de watervoorziening van Israël komt uit de in 1967 bezette gebieden. Er leven 400.000 Israëlische kolonisten in de bezette gebieden. Joden van over de hele wereld mogen zich vestigen in Israël volgens het 'Recht op Terugkeer', maar de 5 miljoen Palestijnen hebben dat recht niet, want een Arabische meerderheid in Israël zou een ernstige bedreiging zijn voor de racistische Israëlische staat.

PALESTIJNSE OPSTAND

Palestijnen hebben het recht om zichzelf te verdedigen en voor hun bevrijding te vechten. Daarom is de intifada gerechtvaardigd en staan socialisten pal achter de Palestijnen. Het verzet is een bron van inspiratie geweest voor miljoenen over de hele wereld. Generaties Palestijnen zijn in ballingschap opgegroeid, in vluchtelingenkampen of in de bezette gebieden. Dit heeft hen er echter nooit toe gebracht om de strijd voor de bevrijding van Palestina op te geven. Socialisten zijn voor één seculier, democratisch Palestina waar Arabieren en joden samen leven. Twee gescheiden staten vormen geen reële oplossing. Dat zou de dominantie van het economisch en militair oppermachtige Israël over een zwakker Palestina voortzetten.
Het ontstaan van Israël was het gevolg van de belangen van het imperialisme in de regio. De politiek van Israël is tot op de dag van vandaag een onderdeel van de politiek van het imperialisme en de multinationals. De strijd voor een vrij Palestina is een onderdeel van een veel grotere strijd voor de rechten van gewone mensen, tegen een elite die alles in haar eigen voordeel bepaalt en beslist.

Hetzelfde systeem dat Israël voorziet van de meest moderne militaire technologie eist miljarden dollars in de vorm van schuldafbetalingen van de armste landen in Afrika. Om deze reden is elke staking en elke demonstratie tegen de Wereldbank, het IMF en de Amerikaanse buitenlandse politiek een hamerslag tegen de ketens die de Palestijnen gevangen houden. Deze strijd tegen een onmenselijk systeem, de veroorzaker van oorlog en armoede over de hele wereld zal de eerste steen leggen voor de grondvesten van vrede en vrijheid in het Midden-Oosten.

Bron: http://www.internationalesocialisten.org

Racisme & Beeldvorming deel 9

2008-03-22T16:58:00.002+01:00

3. Als besluit: David en Goliath

In deel 1.1 werd een korte schets gegeven van het ontstaan van de Israëlische natie. We hebben gezien dat het ontstaan van Israël te danken is aan militaire acties en internationale steun na de holocaust. 850 000 Palestijnen zijn op de vlucht na 1948. In 1967 bezet Israël de Westover en Gaza, anno 2001 bezet Israël deze gebieden en de Palestijnse bevolking nog steeds. Tevens wordt de creatie van de Bantustans toegelicht en de politieke krachten achter het opstellen en implementeren van de apartheidspolitiek.

Deel 1.2 schetste de belangrijkste pijlers waarrond het Israëlisch discours opgebouwd is. We hebben de constante en door de overheid beïnvloedde associatie tussen de Palestijn en terrorisme gezien. Het concept van de Israëlische veiligheid en het gebruik van de slachtofferrol zijn cruciaal in het discours ter verdediging van de joodse acties.

Deel 1.3 behandelt het onderzoek naar de gehanteerde beelden, het hoe, waarom, wanneer … We hebben gezien dat de Israëlische veiligheidspolitiek gestaafd is op de creatie van een ‘us’ en een ‘them’. Israël ziet zichzelf als een westerse, democratische, joodse natie op zoek naar vrede in een vijandige Arabische omgeving. De Palestijn wordt gemarginaliseerd en getypeerd als een gewelddadige, ‘irrationele’ en ‘terroristische’ moslim. Het Palestijnse geweld wordt gecategoriseerd als gruwelijk, barbaars, wijdverspreid in tijd, plaats en aantal. Het Israëlisch geweld wordt gecategoriseerd als vergeldingsacties die een onderdeel vormen van de veiligheidspolitiek. Zo worden de acties van Israël legitieme acties uit zelfverdediging. De Palestijnen worden in dit discours verantwoordelijk geacht voor de constante dreiging op Israël. We hebben gezien dat Israël gebruik maakt van een propagandamachine om het discours te handhaven. Om het discours te kunnen controleren, wordt gebruik gemaakt van misleiding, “low-key” rapporteren, et cetera.
De controle over het internationale discours is van cruciaal belang voor Israël en in het bijzonder de controle over de media in de V.S. want Israël is afhankelijk van V.S. -steun, daarom is het van cruciaal belang dat de media in de V.S. een pro-Israëlisch beeld schept.

In deel 2.1 gingen we op zoek naar de ideologische fundamenten die aan de basis liggen voor de creatie van de Israëlische natie en de nationale identiteit. Het zionisme en het jodendom zijn de centrale ideologische fundamenten voor de creatie van een nationaal joods ‘ons’. Israël is ‘het land van de joden’ en moet ‘een veilige haven zijn voor alle joden in de wereld’. Ook hier zien we dat in Israël het ‘ons’ wordt geconstrueerd in directe oppositie met de aanwezigheid van de ‘ander’: de ‘Arabier’. De veiligheidspolitiek van de natie Israël wordt gestaafd op deze dichotomisering. We zien dat in dit discours de veiligheid van de joodse burgers belangrijker is dan de veiligheid van de Palestijnen.

In deel 2.3 vloeide alles samen en hadden we het nogmaals over het discours in relatie met ideologie. We kwamen tot de conclusie dat het ultra-nationalistisch zionisme inherent racistisch is. Dit zionisme is cruciaal in de creatie van een ‘us’ and ‘them’. Een tweede vaststelling is de koloniale connectie tussen Israël en de V.S.
Samenvattend kunnen we stellen dat Israël een koloniale natie is die anno 2001 nog steeds onrechtmatig de Palestijnse gebieden bezet. Dit is enkel mogelijk doordat het Israëlisch discours mede gepromoot wordt door de V.S. en anderzijds door de militaire alliantie tussen Israël en de V.S.

In de V.S. lijkt de media opvallend pro-Israël: elk feit dat Israël in een slecht daglicht zou stellen is opmerkelijk afwezig. De Israëlische verslaggeving maakt gebruik van misleiding, “low-key”rapporteren, … om de zelfperceptie te kunnen handhaven. Het discours creëert zo een superieur, westers, democratisch, joods ‘ons’ tegenover de terroristisch, fundamentalistische, barbaarse ‘ander.’

Israël lijkt steeds tevergeefs op zoek te zijn naar een partner om ‘vrede’ te realiseren. De Palestijnen willen zogezegd geen ‘vrede’ omdat ze ‘inherent gewelddadig’ zouden zijn. De Palestijnse demonstraties worden in dit discours dan ook gecategoriseerd als gewelddadige rellen gevoed door irrationaliteit. Dit ‘geweld’ wordt op zijn beurt gecategoriseerd als gruwelijk, barbaars, …

Het Israëlisch geweld wordt gecategoriseerd in directe oppositie met het geweld waarmee de ‘ander’ geassoc eerd wordt. Het Israëlisch geweld zou strategisch bepaald zijn, onder leiding staan van de ‘regering’ en dus rationeel en anti–terroristisch zijn.

Dit discours wordt gebruikt om internationale steun te verwerven voor het behoud van de joodse natie en om internationale kritiek op de Israëlische bezetting af te wenden. Het discours portretteert Israël als een westerse, democratische natie op zoek naar vrede in een ‘vijandige’ Arabische omgeving. Volgens deze mythe zijn de Palestijnen Israël’s ergste vijanden die een constante dreiging zouden vormen op het voortbestaan van Israël. Dit alsof de militaire alliantie tussen de V.S. en Israël werkelijk bedreigd zou worden door met stenen gooiende jongeren die protesteren tegen hun jarenlange bezetting.

Anno 2001 is de kleine David een Palestijn maar deze keer is hij machteloos tegen de Israëlische Goliath, bewapend met tanks, gepantserde voertuigen, “helicopter gunships” en een illegaal nucleair arsenaal.

Racisme & Beeldvorming deel 8 (Wordt vervolgd)

2008-03-22T16:55:00.002+01:00

2.2.3. Als besluit: racisme: kolonialisme, apartheid

We hebben gezien dat de joden zich gegroepeerd hebben via de zionistische ideologie tot een ‘volk’ die een natie nodig heeft om hun identiteit te kunnen bewaren. Mede door de gruwelen van de holocaust, intensief lobbyen en een terroristisch offensief werd de (helft van de) zionistische droom in 1948 werkelijkheid. Na 1967 had Israël ook de andere helft van het land bezet. Officieel wordt dit land nooit geannexeerd maar aan Jordanië overgedragen. In werkelijkheid heeft Israël vanaf 1967 zijn ‘veiligheidspolitiek’ toegepast op de Palestijnse gebieden.

Dit houdt de cantonizering in van de gebieden, het inperken van de bewegingsvrijheid van de Palestijnen, het gebruiken van de Palestijnen als goedkope arbeidskrachten en het controleren van de watertoevoer. De Palestijnen bezitten geen soevereiniteit maar zijn ook geen staatsburgers van Israël, ze zijn een volk zonder natie, zonder rechten, …

De echte burgers van Israël, met alle rechten zijn joden. De ideologische fundamenten die dienen om de ‘us’ te bepalen zijn gebaseerd op ideologische, religieuze criteria. De zelfperceptie van die ‘us’ wordt geassocieerd met een superioriteit geconstrueerd in tegenstelling met de inferioriteit van de ‘ander’. De ‘ander’ is in het discours een irrationeel, ‘gevoelswezen’. Bij de “Arabieren” zou de rede het niet halen op het gevoel: de ‘ander’ wordt gedreven door haat, woede, fundamentalisme … Dit is in directe oppositie van het beeld geassocieerd met Israël. Israël en het IDF wordt volgens dit discours rationeel bestuurd, met enkel de ‘bescherming’ van zijn burgers op het oog.

Als de bescherming van het joodse volk een apartheidssysteem nodig heeft dan blijkt dit verantwoord omdat het joodse volk ‘echte’ slachtoffers zouden zijn en dat daarom niemand het joodse volk mag bedreigen. De met stenen bewapende jonge Palestijnen worden in dit discours gezien en beschreven als de grootst mogelijke ‘bedreiging’ voor de joodse natie en het tweede sterkste leger van de wereld…

2.2.3.1.

Zionisme is racisme

Het Israëlisch zionisme had landverovering op het oog om een natie te stichten voor het joodse volk, ongeacht de gevolgen voor de Palestijnse bevolking. Palestina wordt sinds het einde van de 19de eeuw voorgesteld als een land zonder volk, klaar voor de joodse immigratie. De Palestijnen werden doorheen het discours behandeld alsof ze niet bestonden.

De jarenlange weigering om te onderhandelen met Palestijnse vertegenwoordigers kadert ook in het beeld dat steeds opdook of beter niét opdook in de media: het bestaan van de Palestijnen werd ontkend, o.a. door hun categorisering als Arabieren. De Israëlische Arabische burgers zijn eigenlijk Palestijnen (Said 2000a.). Zowel de Israëlische ‘Arabieren’ en de Palestijnen krijgen de status van ‘niet-joden’:

“So that a state was established more or less in accordance with Zionism and Jewish history. In the main it was a liberal nationalist edifice which allowed a large number of privileges for Jews while reducing the status of Palestinians juridically to that of “non-Jews.” (Said 2000 a: 127)

Door de status van ‘niet-jood’ verliest men verschillende elementaire rechten die joden wel bezitten:

“Any Jew anywhere to emigrate to Israel and become a citizen, at the same time that native –born Palestinians do not have the same right … 93 percent is characterized as Jewish land, meaning that no non Jew is allowed to lease, sell, or buy it.” (Said: 2000a.: 268)

Het zionisme is een ultra-nationalisme dat op basis van religieuze criteria een strak onderscheid construeert tussen joden en niet-joden. Israël portretteert zichzelf als een ‘zuiver’ joodse natie en herleidt zo zijn niet-joodse onderdanen tot “second–class” burgers en de Palestijnen in de gebieden worden behandeld als derde rangburgers zonder rechten, vaak economische slaven, et cetera Elk nationalisme maakt een onderscheid tussen ‘us’ en ‘them’ en koppelt daar verschillende rechten en plichten aan vast. Zoals Mills (1994: 75) ons er al op wees: “Racism is the lining of the cloak of nationalism which surrounds and helps to define the boundaries of England (hier Israël) as an imagined community.” De Zionistische variant bepaald de grenzen van de natie op basis van het joods zijn, niet-joden in Israël vormen een bedreiging voor de joodse identiteit en de andere niet-joden vormen een bedreiging voor de staat Israël. Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat ook de 20% Israëlische ‘Arabieren’ te maken hebben met een constante discriminatie:

“Many Arab citizens of Israel complain that principles which emphasize equality are not always translated into practice and, accordingly, that they are frequently the victims of unofficial but nonetheless significant discrimination. Even more important, they often assert that Israel’s official and self-conscious definition of itself as a Jewish state means that non-Jewish citizens are of necessity second-class members of the national political community.” (Tessler 1994: 413 zie ook Ha 25; Said 2000a.: 251,…)

Hier moeten we wijzen op de sterke gelijkenissen tussen Israël en andere koloniale naties zoals Zuid -Afrika en de huidige bondgenoot V.S..

2.2.3.2.

De koloniale natie Israël en vrienden

“The governments of the United States, Australia, South Africa en Israel are colonial settler states.” (Rashad 2000: 1) Elk van deze landen heeft gebruik gemaakt van mystieke, pseudo-religieuze, religieuze en racistische ideologieën op een fysiek destructieve manier tegen de ‘ander’. Elk van deze naties heeft in de loop hun geschiedenis deze ideologieën gebruikt (in het geval van Israël het zionisme en het jodendom) om de brutale onderdrukking van de inheemse bevolking te verantwoorden.

Ben-Gurion zag de gelijkenis tussen de V.S. en Israël ook: “The Late David Ben-Gurion, former prime minister of Israel acknowledged the analogous origins of the United States and Israel by comparing Zionist Israelis to the conquistadors and recalling that the Americans fought wild nature and wilder redskins—just like the Israelis, who fight the desert Arabs.” (Rashad 2000:1)

In het Oslo–akkoord zien we volgens Said (2000a.: 110) duidelijk dat Israël ‘oplossingen’ ontleent aan de andere blanke, koloniale naties. Een eerste tactiek was de ‘ander’ als irrelevant beschouwen, hun landen in beslag nemen, en de levenscondities van de inheemse bevolking herleiden tot die van dagarbeiders en ‘pre -moderne’ boeren. Dit is het Amerikaans-indiaanse model.

Een tweede ‘oplossing’ is het verdelen van het land in niet-continue Bantustans, waar een apartheidsregime verschillende privileges toekent aan (Israëlische) kolonisten. Dit terwijl men de autochtone bevolking laat leven in getto’s onder Israëlische ‘veiligheidscontrole’. Dit is het beruchte Zuid-Afrika model.

Een derde en laatste model is het Frans, Britse model voor het 19de eeuws Afrika:

“Finally, the need to give these measures some degree of local acceptability required a native “chief” to sign on the dotted line. He temporarily gathered a little more status than before, the whites gave him some support, a title and a privilege or two, even a native police force so that everyone could rest easy that the right thing had been done for his people.” (Said 2000a.: 110)

Terwijl dat ze deze politiek opleggen aan de Palestijnen palmt Israël steeds meer land in, bouwt het meer huizen in de bezette gebieden en zet dus hun koloniaal doel verder. Dit kan natuurlijk enkel gebeuren door de internationale steun:

“What is important to note here is that the United States’ foreign policy directives which, are in concordance with Israel, are in actuality designed to benefit the United States. The international role Israel plays for the United States is multifaceted … It acts as a conduit for the United States arms to regimes that are too tyrannical to direct military assistance – such as South Africa, Guatemala, and Honduras.” (Rashad 2000: 1)

Racisme & Beeldvorming deel 7 (Wordt vervolgd)

2008-03-22T16:51:00.002+01:00

2.2. Ideologie, macht en hegemonie

Deel 2.2 trekt besluiten uit het samenvoegen van de bevindingen die we tot nu toe gedaan hebben. Deze nieuwe resultaten worden op hun beurt gelinkt met bevindingen van sociale wetenschappers zoals Gramsci, Said, Foucault, Chomsky, …
2.2.1. Media en discours

“Through discourse the new rituals of power are exercised. These include the definition what is usual, habitual and expected, as opposed to what constitutes a deviation, an exception.” (Foucault 1971: 12)

Wie het discours bepaalt kan ‘zijn’ blik op de gebeurtenissen uiteen zetten, kan de omkadering van de verslaggeving bepalen. Via het discours kan men het ‘normale’ creëren en hierdoor zijn ideologie overdragen op de lezer.

“In the fifty years since Israel came into existence as a Jewish state it not only consolidated its hold over the land (especially after 1967), but also painstakingly constructed a whole structure of opinion and discourse in the West that completed the obliteration of the Palestine as a people that had any rights, or continuity of residence, or conceivable national claims on the territory of historical Palestine” (Said 2000a.: 217)

Israël vertelt zijn verhaal, de V.S. vertelt hetzelfde verhaal als Israël. Met andere woorden de machtigste internationale speler, de V.S. zorgt voor de nodige steun voor dit discours:

“Readers of the Israeli press, Rubinstein continues, are largely shielded from the unwelcome facts, though not entirely so. In the US, it is far more important for the population to be kept in ignorance, for obvious reasons: the economic and military programs rely crucially on US support, which is domestically unpopular would be far more so if its purposes were known. It would not be easy to find any discussions in the U.S mass media of Israel’s legally mandated discrimination against non-Jews in land and home ownership and rental, and state confiscations and purchases for the exclusive use of Jews, although such discrimination violates Western values and would elicit outcries if done against Jews.” (Chomsky 2000: 3)

Doordat in de V.S. de media en de regering een pro-Israëlische houding innemen, krijgt Israël voldoende steun om zijn ‘veiligheidspolitiek’ te kunnen uitvoeren. Deze steun wordt onder andere maar mogelijk door een zeer sterke, uitgebreide, rijke en beruchte zionistische lobbygroep in de V.S..

2.2.2.

Ideologie, discours en macht

Sleutelcomponenten in het normaliseren van de mishandeling van Palestijnen zijn misleiding, low-key verslagen waar volledige stilte niet mogelijk is en een afwezigheid van verbazing. Israël profileert zichzelf als een waardig slachtoffer, in tegenstelling tot de Palestijnen die geen ‘waardig’ slachtoffer zouden zijn. Om deze positie te kunnen handhaven is het noodzakelijk om internationale steun te verwerven. “As a U.S. client and ally Israel automatically qualifies as a victim of terrorism and is never treated as a terrorist state.” (Herman 1994: 2)

Dit zien we overduidelijk geïllustreerd in het door het “Bureau Of Democracy, Human Rights, and Labor” uitgebrachte document in opdracht van het “U.S. Department of State” over “Israël and the Occupied territories”.

In dit document wordt Israël apart behandeld van de bezette gebieden.

Om het rapport over de bezette gebieden te kunnen inkijken moet men zich wenden tot een ander website adres. Dat heeft tot doel Israël te kunnen beschrijven als een westerse, democratische natie met een bijna smetteloze status:

“Freedom from: a. Political and other Extrajudicial killing. There were no reports of political killings by government forces. …b. Disappearance. There were no reports of politically motivated disappearances.” (U.S. department of state 1998: 1-3)

[3]

De westerse media en de regeringen nemen dit discours (groten)deels over, zodat de kritiek op de Israëlische ‘veiligheidspolitiek’ niet opweegt tegen de steun. Zo kan Israël haar ‘veiligheidspolitiek’ handhaven waarmee ze een gehele bevolking controleert op alle vlakken. De macht die ze uitoefent, bevindt zich op beide vlakken: instemming en dominantie, of zoals Gramsci het stelde: “ … the supremacy of a social group manifests itself in two ways, as “domination” and as “intellectual and moral leadership”.(Gramsci 1971: 57)

Ook Israël gebruikt beide methodes om zijn macht over de Palestijnen te laten gelden. Het toppunt van het regeren door instemming werd bereikt door het Oslo-akkoord. Het regeren door dominantie kan gebruik maken van militaire krachten, “A social group dominates antagonistic groups, which it tends to “liquidate”, or to subjugate perhaps even by armed force …” (Gramsci 1971: 57) Het discours en de daarmee gepaard gaande normalisering van het conflict is een ideaal politiek wapen om te regeren door instemming.

2.2.2.1.

De Oslo-akkoorden en regeren door instemming

De Oslo-akkoorden waren in de eerste plaats een overwinning van de Israëliërs en hun discours. Dit was in directe tegenstelling tot het beeld dat ons voorgeschoteld werd in de internationale media. De Oslo-akkoorden hadden in eerste instantie tot doel de apartheidspolitiek die de vorige decennia gevoerd werd in een officieel document te gieten.

De PA stemde in met het Israëlisch begrip van ‘vrede’ en ging zo in feite akkoord met de inperking van hun bewegingsvrijheid, de afwezigheid van soevereiniteit, … De PA stemde als het ware in met de onderdrukking van de Palestijnse bevolking. Incompetentie, gezwicht onder de internationale druk of eigenbelang zijn enkele van de mogelijke antwoorden waarom de PA akkoord ging met de Oslo documenten. In elk geval kunnen we vaststellen dat: “There was no real peace agreement, only an agreement to keep Israeli hegemony over the Palestinian territories safeguarded by hypocritical rhetoric and military power.” (Said 2000a.: 188) De PLO –leiding bewoog zich binnen het Israëlisch discours en was onderworpen aan de Israëlische hegemonie over de begrippen van o.a. ‘vrede’, ‘veiligheid’, ‘terrorisme’,...

Het politieke leiderschap dat aan de Palestijnen beloofd werd kan enkel maar begrepen worden in het kader van het in stand houden van de Israëlische dominantie over de Palestijnen:

“In this sense political leadership became merely an aspect of the function of domination – in as much as the absorption of the enemies’ elites means their decapitation, and annihilation often for a very long time.”

(Gramsci 1971: 59) Arafat en de PA worden hierbij enkel gebruikt als instrument om de Palestijnen te controleren:

“(Arafat) An incompetent man who serves as the implementer of Israeli occupation and dispossession, and who can do nothing more for his people except oppress and deceive them.” (Said 2000a.: 164)

De Oslo-akkoorden werden in het Westen bejubeld, en zelfs beloond met de Nobelprijs voor de vrede. Israël bleef de Palestijnse gebieden bezetten en domineerde de Palestijnse bevolking met instemming van zowel de PA als de internationale gemeenschap. Tevens kunnen we niet voorbij aan de militaire macht van Israël.

2.2.2.2.

Militaire bezetting

De Israëlische natie maakt voornamelijk gebruik van de ‘instemmingstrategie’ t.o.v. de joodse bevolking en de internationale gemeenschap. “Readers of the Israeli press are largely shielded from the unwelcome facts” (Ha 10)

Het beleid tegen de Palestijnse vijanden in de gebieden berust voornamelijk op de militaire dominantie en superioriteit van het IDF en in mindere mate een ‘instemmingpolitiek’ in tijden van onrust. In tijden van rust wordt voornamelijk gebruik gemaakt van een ‘instemmingstrategie’, uitgevoerd door de PA.

Zoals Uri Ben-Ulizer in “the making of Israeli militarism” al stelde, is Israël in de eerste plaats een militaire natie. Israël is de tweede militaire wereldmacht na zijn bondgenoot de V.S. De Palestijnen zullen dit dan ook geweten hebben, Israël maakt gebruik van gepanserde wagens, getrainde soldaten, tanks, mortiervuur, helicoptergunships, … en bezit een illegaal opgebouwd nucleair wapenarsenaal. Elk Palestijns gebied kan naar de wil van de bezetter afgesloten worden door soldaten, “roadblocks”, … Israël en de V.S. beschouwen deze situatie als normaal. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de plannen om de tweede intifada te doen eindigen deze situatie van bezetting willen behouden.

Drie weken na het ‘uitbreken’ van de tweede intifada stelde eerste minister Barak een nieuw plan voor om een eindakkoord te kunnen sluiten.

Dit plan is gebaseerd en in overeenstemming met de “Final Status Map” dat als basis diende voor de Camp David–onderhandelingen die verstokten in juli 2000.

“This plan, extending US-Israeli rejectionist proposals of earlier years, called for cantonization of the territories that Israel had conquered in 1967, with mechanisms to ensure that usable land and resources (primarily water) remain largely in Israeli hands while the population is administered by a corrupt and brutal Palestinian Authority, playing the role traditionally assigned to indigenous collaborators under the several varieties of imperial rule…” (Chomsky 2000: 1)

Racisme & Beeldvorming deel 6 (Wordt vervolgd)

2008-03-22T16:46:00.003+01:00

2.1.4. Een besluit: ideologieën, het discours en de natie.

De ideologische fundamenten afkomstig van het zionisme en de joodse religie zijn steeds aanwezig in het discours. Het onderscheid tussen ‘us’ en ‘them’ wordt steeds begrepen als het onderscheid tussen joden en niet-joden.

Het discours portretteert de niet–jood als inherent gewelddadig in directe tegenstelling tot de ‘morele’ joden die ‘vrede’ nastreven. De door Israël gevoerde veiligheidspolitiek kan maar begrepen worden tegen de achtergrond van de ideologische fundamenten voor het ontstaan van de natie en het strijden voor het behoud van deze natie. De veiligheidspolitiek van Israël heeft tot doel de joodse bevolking te ‘beschermen’ ook al betekent dit het schenden van alle mensenrechten. Het behoud van een exclusief joodse staat in het Midden Oosten heeft voorrang op elk mogelijk obstakel.

Door dit discours normaliseert en presenteert Israël de feiten alsof zij werkelijke feiten bedragen die ideologie-vrij zouden zijn. Toch zien we dat de beelden die geproduceerd worden in de oorlogsverslaggeving sterk overeenkomen met de ideologische fundamenten van de natie Israël.

De zelfperceptie van Israël als een democratische westerse natie kan niet losgezien worden van het zionisme. De categorisering van zichzelf als exclusieve joodse natie kan niet los bekeken worden van het zionisme en het jodendom.

Het ontstaan van de joodse natie was een direct gevolg van de internationale steun aan het zionistische doel. Deze steun was op zijn beurt voornamelijk te danken aan de naweeën van de holocaust. Door de gruwelen tegen de joden werd het mogelijk om steun te vinden voor de creatie van een zuiver joodse staat. De structuur van de natie werd gestoeld op het westers concept van een democratische natie. Toch dient er opgemerkt te worden dat de Israëlische democratische natie enkele gebreken vertoont, in het bijzonder de afwezigheid van een grondwet.

Het ‘legale’ karakter geassocieerd met Israël en de Israëlische ‘veiligheidspolitiek’ steunt op drie internationaal aanvaardde mythen. (zie 1.4.2.2.) Sinds het ontstaan van de natie, en in versterkte mate na 1967 was en is de gevoerde ‘veiligheidspolitiek’ desastreus voor de Palestijnen. Toch zien we dat Israël mede via het discours steeds internationale steun ontvangt om deze ‘veiligheidspolitiek’ te handhaven. Anno 2001 steunt de V.S. de door Israël gevoerde politiek en lijkt de U.N. buiten spel te staan. Laten we nogmaals het discours belichten.

Racisme & Beeldvorming deel 5 (Wordt vervolgd)

2008-03-17T17:51:00.004+01:00

2.1.3. De natiestaat Israël en de ‘veiligheidspolitiek’

2.1.3.1. De natie Israël

Het natieconcept dat gebruikt wordt in Israël loopt vaak parallel met de invulling van het concept door Herder. Het natieconcept wordt in de eerste plaats gedefinieerd in culturele, linguïstische en religieuze termen, waarbij in het geval van Israël het religieuze aspect primeert.

Zoals Ben-Gurion het reeds stelde: “Our religion permeates our national spirit, and our national spirit is to be found in every part of our religion.” (Sternhell 1998: 56) Het lanceren van het Hebreeuws (Tessler 1994: 37) als ‘moedertaal’ moet ook in deze context bekeken worden: “In its Germanic form the nation state is conceived as a linguistically and culturally homogeneous community which lives within the borders of an autonomous territory or sovereign state.” (Blommaert 1998: 103)

Van cruciaal belang hierbij is het idee dat een individu zijn bestaan dankt aan de natie, wat op zich een unieke culturele, religieuze eenheid zou vormen, geworteld in de bodem van het moederland. Zo word het homogene, joodse en nationalistische ‘ons’ gelinkt met de bodem van het moederland, meer zelfs: de omvang van het grondgebied van de natie werd/wordt gedefinieerd volgens de joodse Thora. Dit zien we onder andere ook nog in hedendaagse benamingen van de gebieden van de PA als Judea en Samaria. (zie JP: 12; 16; 15; …)

Joseph Weitz, hoofd van het “Jewish national fund” stelde het zo:

“It must be clear that there is no room for both peoples in this country … If the Arabs leave the country, it will be broad and wide-open for us. And if the Arabs stay, the country will remain narrow and miserable… The only solution is Eretz Israel, or at least Western Eretz Israel, without Arabs. There is no room for compromise on this point… there is no way besides transferring the Arabs from here to the neighbouring countries, to transfer them all, except maybe for Bethlehem, Nazareth and Old Jerusalem, we must not leave a single village, not a single tribe … For that purpose we’ll find money, and a lot of money. And only with such a transfer will the country be able to absorb millions of our brothers, and the Jewish question shall be solved, once and for all. There is no other way out.” (Tessler 1994: 285)

De constructie van de natie gebeurt ondanks alles met de aanwezigheid van ‘niet-joden’. Dit is in overeenstemming met wat Miles stelde in zijn “Racism after ‘race relations”(1994: 62):

“… (a) nation as a population defined primarily by a certain language, set of customs and discrete historical origin… In these circumstances the ‘nation’ was increasingly formed, constructed in opposition of foreigners.” (Miles 1994: 62)

Israël profileert zichzelf en wordt door de internationale gemeenschap gezien als een natie gestoeld op westerse, democratische principes.

“Israel is a parliamentary democracy with a multiparty system and free elections” (US 1998: 1)

[1]; “Israel is considered today to be a Western Liberal democracy. What Israel today shares in common with countries like the United States, Britain, and France is the structure of laws protects citizens perceived as equals, and as real members.” (Said 2000 a.: 128)

Doordat Israël nu, door de internationale gemeenschap en de Verenigde Staten in het bijzonder, gezien wordt als een westerse democratie verwerft zij de status van ‘bevriende’ natie, ‘bondgenoot’… De V.S. en Israël zijn bondgenoten en steunen elkaar dan ook zowel financieel als met militaire hulp.

“It is important to recall that the policies have not only been proposed, but implemented, with the support of the U.S. That the support has been decisive since 1971, when Washington abandoned the basic diplomatic framework that it had initiated (UN Security Council Resolution 242), then pursued its unilateral rejection of Palestinian rights in the years that followed, culminating in the “Oslo process.” Since all of this has been effectively vetoed from history in the U.S., …“ (Chomsky 2000: 3)

2.1.3.2.

De 'veiligheidspolitiek'

Als democratische, westerse natie kan Israël nu zijn veiligheidspolitiek verantwoorden. Dit gebeurt, volgens S. Herman[2] op basis van minstens drie mythen. Een eerste gaat als volgt: de Palestijnen zouden in 1948 vrijwillig, op basis van oproepen van ‘Arabische’ leiders, het land verlaten hebben. “We know that every major Zionist figure since 1897 has dreamt of ridding Palestine of its indigenous Arab inhabitants in order to keep alive the myth of a land without people for a people without a land.” (Said 2000a.: 164) 374 dorpen worden vernield en de eigendommen van 700 000 of meer vluchtelingen worden in beslag genomen, zonder compensatie of een mogelijkheid tot terugkeren. Deze mythe is cruciaal in het rechtvaardigen van de veiligheidspolitiek omdat de Palestijnen anders het slachtoffer zouden zijn van joodse terreur en de Palestijnse post-1948 activiteiten zouden dan bestempeld worden als vergeldingsacties en “counterterrorisme”.

Een tweede mythe is “that the land proposed in the Partition Resolution for a Palestinian state became part of Jordan, which was therefore the Palestinian successor state.”(Herman 1994: 3) In realiteit kwam “the proposed Palestinian state” onder zowel Israëlische als Transjordaanse autoriteit. Israël heeft de gebieden in een militaire wurggreep, maar in de media is het steeds Israël die onder vuur ligt, de Israëlische veiligheid die bedreigd wordt.

Een derde mythe is dat de Palestijnen “rejectionists” zouden zijn. Israël (en de V.S.) zijn eindeloos op zoek naar een partner om mee te onderhandelen. In dit discours zouden de Palestijnen geen ‘vrede’ willen bereiken en omdat ze inherent gewelddadig zijn, verbreken ze die ‘vrede’ keer op keer door rellen. Dat de Palestijnen Israël jarenlang niet erkend hebben is een feit.

Het lijkt mij op zijn minst begrijpelijk dat na een jarenlange bezetting en diefstal van hun eigendommen en land men zijn bezetter niet erkent als een rechtvaardige natie.
Vanaf 1975 erkent de PLO Israël als een “settlement”. Aan de andere kant, tot de gesprekken van Madrid en de Arafat–Rabin gesprekken erkende Israël de PLO niet en wilde Israël niet onderhandelen met vertegenwoordigers van het Palestijnse volk.

Bron: http://www.flwi.ugent.be

Racisme & Beeldvorming deel 4 (Wordt vervolgd)

2008-03-17T17:48:00.002+01:00

2.1.2. Het zionisme en de joodse nationaliteit

“The success of Zionism and Israel is rooted in the expansive terminology of anti Semitism. … I contend however, that anti -Semitism has been and is a political weapon utilized to maintain world sympathy for the Zionist cause.” (Rashad 2000: 2)
Het zionisme is de nationale beweging voor de terugkeer van het joodse volk naar hun ‘thuisland’ en het verwerven van joodse soevereiniteit in het land van Israël. Joden van alle overtuigingen, links en rechts, religieus of seculier, vormden de zionistische beweging.

De zionistische ideologie was dus cruciaal in de creatie van een homogeen, solidair ‘ons’ om een joodse natie te kunnen opbouwen. De joodse identiteit staat centraal in deze constructie. De creatie van een homogeen, solidair ‘us’ wordt noodzakelijk geacht voor de realisatie en het behoud van de zionistische droom: de creatie van een homogene joodse natie.

”This form of nationalism had a religious component. A cultural-organic conception of the nation necessarily included religion which it saw as an inseparable part of national identity” (Sternhell 1998: 56)

Het zionisme creëert dus een natie op basis van een ‘homogeen’ ‘ons’ met ‘eenzelfde’ geschiedenis, ’dezelfde’ waarden en behoeften tegenover de ‘ander’ die fundamenteel verschilt van ‘ons’. “ Modern Political Zionism places emphasis on the national and political aspects of Jewish peoplehood.” (Tessler 1994: 36)

Zionisme wou de behoeften van de joden bevredigen en niet de behoeften van de ander. “… but in general both sides understood each other well and knew that the implementation of Zionism could be only at the expense of the Palestinian Arabs.” (Tessler 1994: 43) want volgens Phyllis is: “…Zionism centered on the idea of creating a specifically Jewish state in which Jews would be protected and privileged over non-Jews.”(Bennis 2000: 1)

De joodse nationaliteit is nu cruciaal om alle rechten te mogen aanspreken. Het is cruciaal om een onderscheid te maken tussen het Israëlische burgerschap en de Joodse nationaliteit:

“… not all rights are citizenship rights. Other rights are defined as nationality rights, and are reserved for Jews only. If you are a Jew, you have exclusive use of land, privileged access to private and public employment, special educational loans, home mortgages, preferences for admission to universities, and many other things.” (Bennis 2000: 2)

Een Israëlische burger bezit dus maar alle rechten als hij een jood is. Het hanteren van een dubbele standaard is een dagelijkse normaliteit ingebed in het onderscheid tussen het joodse ‘ons’ tegenover de niet-jood. Dit alles kon genormaliseerd worden doordat de holocaust hen voorzag van de typering als slachtoffer. De ‘joden’ werden gezien als slachtoffers en kregen daarom een natie, een joodse natie. Deze ‘zuiver’ joodse natie lijkt elk middel te mogen gebruiken om haar zionistische doelstelling te beschermen tegenover de ‘niet –joden’.

[Zie ook: Rodinson, Maxime, 1988: De joodse staat in droom en daad, p 74-87. ]

Bron: http://www.flwi.ugent.be/

Racisme & Beeldvorming deel 3 (Wordt vervolgd)

2008-03-17T17:43:00.003+01:00

Ideologieën, Macht en Hegemonie

Deel 2 zal op zoek gaan naar de ideologische onderbouw van de bevindingen uit deel 1.3. Deel 1.1 gaf reeds een schets van het ontstaan van het conflict, deel 1.2 belichtte de creatie van de huidige situatie. Dit was noodzakelijk om de beelden in hun context te kunnen plaatsen. In deel 2.1 gaan we op zoek naar de ideologische fundamenten die aan de basis liggen van de creatie van een ‘us’ en een ‘them’. De creatie van de Israëlische ‘us’ werd gevormd door twee op elkaar afgestemde/ gebaseerde ideologieën en hun geschiedenis: het jodendom en het zionisme.

2.1. Op zoek naar ideologische fundamenten

Deel 2.1 gaat op zoek naar de ideologische fundamenten die noodzakelijk zijn voor de creatie van de nationale identiteit, de creatie van een ‘us’ en het ontstaan van de natie Israël. Dit wordt gelinkt met hoofdstuk 1.

2.1.1. Israël: “Homeland of the Jews”

De creatie van Israël werd gefundeerd op basis van het politieke zionisme en van de joodse religie. Het concept ‘zionisme’ dook voor het eerst op aan het einde van de negentiende eeuw, als aanduiding van een aantal verschillende bewegingen die als gemeenschappelijk element hebben dat ze aan alle joden ter wereld een geestelijk, territoriaal of staatkundig centrum willen geven: “… political Zionism, a form of Jewish nationalism whose goal since the nineteenth century has been the establishment of a state in Palestine exclusively for Jews.” (Said 2000a: 127).

De joodse cultuur heeft een belangrijke invloed gehad op de constructie van de staat Israël. De creatie van Israël was bedoeld als de creatie van een “exclusief” joodse natie, met als een prioritair doel de handhaving van de joodse identiteit.

“Physical danger, which was a real threat to Eastern European Jews, was not the only peril. The danger of a loss of identity was even more serious” (Sternhell 1998: 47)
Deze doelstelling was geen exclusiviteit van het zionistische ultra –nationalisme:
“Most national movements and parties that managed to translate their historical and cultural aspirations into political terms in the late 1800s and early 1900s viewed themselves as fighting for the nation’s liberation, for its unification, or for the return of its separated brethren but also for protection from assimilation, loss of identity, and cultural annihilation.” (Sternhell 1998: 47)

De bescherming van de joodse identiteit was/is dus een primaire doelstelling voor de natie, en de joodse identiteit is van primair belang om tot de natie te kunnen behoren of zoals Aaron David Gordon het dacht:

“Essentially, Gordon, and Katznelson after him, accepted Ahad Ha’am’s view that someone who says ‘I have no connection with the Jewish religion, with the historical force that gave life to our people and influenced its life, spirit, and observances for thousands of years’ … may be a decent man, but he is not a national Jew even if he lives in Eretz Israel en speaks the national tongue.” (Sternhell 1998: 57)

De creatie van de natie Israël is gebaseerd op een homogeen ‘ons’ dat in de eerste plaats joods is. Dit joods zijn wordt, in de zionistische ideologie, via de Thora verbonden met de grond van het ‘moederland’ ‘Israël’. De Thora wordt dus gebruikt om na 2000 jaar stilte claim te kunnen leggen op Palestina.

Het zionisme gebruikt het jodendom en de joodse geschiedenis om een claim te kunnen maken op het land van Israël door de verbinding van ‘het joodse volk’ met zijn ‘historisch geboorteland’.

Een directe aanleiding voor het verwerven van internationale steun en uiteindelijk het slagen van de zionistische doelstelling was de holocaust: “After the Holocaust, the Zionist endeavor to set up a Jewish state gained an oral basis, an urgency, and an international support it had never had in the past.” (Sternhell 1998: 45)

2.1.1.1. Israël en de holocaust

De gruwelen van de holocaust bezorgde de joodse bevolking, en in het bijzonder het zionisme, dus internationale, westerse steun. De holocaust wordt door de joden gezien als een unieke gebeurtenis in de wereldgeschiedenis, omdat 1) de nazi’s elke jood wilden vermoorden ongeacht leeftijd, gender, geloof of handelingen, en dat zij een modern regeringsapparaat opgezet hebben om dit doel te bereiken; en omdat 2) het nazi –leiderschap volhield dat het elimineren van de joden over de gehele wereld goed zou zijn voor het Duitse volk en de gehele mensheid. Dit was gegrond in een ideologie van raciale superioriteit dat de joden als een destructief ras bestempelde. Dit geloof in het eenmalige en unieke karakter van de holocaust zorgt voor specifieke, unieke eigenschappen die geassocieerd worden met het joodse volk.

Deze weerzinwekkende gebeurtenis zorgde ervoor dat het ‘joodse ras’ een onschuldige slachtofferrol kreeg toebedeeld en een morele, antisemitische houding. De zionistische Israëliërs hebben volop van deze categoriesering gebruik gemaakt: “The Jews are God’s chosen people, and the ever recurrent of the cry of anti-Semitism are themes that the Israelis have used to maximize their advantage.” (Rashad 2000: 2)

Het fenomeen van de holocaust is dus niet alleen belangrijk omdat zij een directe aanleiding vormde voor het verwerven van Israël maar ook omdat de Israëliërs 56 jaar later nog steeds gebruik maken van hun status als ‘onschuldig slachtoffer’ om hun daden te verantwoorden. “As in the case of the holocaust itself, the categorization – which reflects power and powerlessness- provides the intellectual and moral basis for horrendous actions.” (Herman 2000: 1)

De constante militaire overheersing, de Israëlische ‘veiligheidspolitiek’, de categorisering van de ‘ander’ als onwaardige slachtoffers en terroristen kan maar begrepen worden door de status van ‘waardig slachtoffer’ die geassocieerd wordt met Israël.

Bron: http://www.flwi.ugent.be

Racisme & Beeldvorming deel 2 (Wordt vervolgd)

2008-03-14T21:25:00.004+01:00

Over Racisme en beeldvorming in het Israëlisch-Palestijns conflict (deel 2)

1.3.6. De categorisering van ‘ons’

De zelfperceptie in een discours wordt vaak geconstrueerd als het tegenovergestelde beeld van ‘de vijand’. “The result is a we which is indefinite but which evokes a set of shared values that remain implicit.” (Rojo 1995: 51) De Israëliërs zijn wat de Palestijnen niét zijn, zo wordt een superioriteit in het leven geroepen: “Superiority does not only emerge indirectly from the fact that really positive image formation does not get a chance (voor de Palestijnen), but also directly from recurrent forms of positive self-evaluation.” (Blommaert 2000: 59)

1.3.6.1. De zelfperceptie

“Israel is a society in which a national consolidation and a sense of ethic, religious, and cultural particularity created by a common history preceded the realization of independence and the construction of a national state.” (Sternhell 1999: 14)

1.3.6.1.1. Israël: land van de joden

Israël is in eerste instantie ‘het land van de joden’

[1]: De groepsidentiteit van de Israëliërs wordt dus onder meer bepaald door dit religieus criterium. Deze groepsidentiteit staat pal tegenover de categorisering van de andere als Moslim:

“… to help Israel when the Jewish State was invaded by the Arabs.” (JP 59); “… The essential interests and values of the State of Israel and the Jewish people” (JP 77)“Jewish blood is not cheap” (JP 15); Jewish homes (JP 16.1); …

De religieuze definiëring van de Israëlische groepsidentiteit verbindt de geschiedenis van de joden met het Israëlisch burgerschap, het land van Israël en het gehele joodse cultureel patrimonium ( zie bijv.: “The minute Barak gave up the Temple Mount, then he gave up the Jewish identity”(JP 79))

De geschiedenis van het joodse volk wordt tevens geassocieerd met vervolgingen (bv.: Isabella van Castilië), de holocaust, … Kortom de joodse geschiedenis wordt vaak geassocieerd, getypeerd met een slachtofferrol.

Israël ziet zichzelf als een (eeuwig) slachtoffer van de joodse geschiedenis, in het bijzonder van de gruwelijke herinnering van de holocaust. Israël portretteert zichzelf anno 2001 nog steeds als het ‘onschuldige slachtoffer’ van een ‘enorme terroristische golf van Palestijns geweld’. In dit proces wordt gebruik gemaakt van de geschiedenis van het joodse volk. Impliciet zien we het gebruik van dit beeld: Israël als het machteloze, geweldloze, slachtoffer van de Palestijnse terroristen in de ‘stem van het volk’:

“The angry crowd scuffled with the police a bit, but the scene did not turn violent. “We don’t want them in Israel … Why are they (the police) pushing us away? The Arabs kill us, why can’t we do to them what they do to us? a Holon man named Victor shouted in anger.” (JP 119)

Het beeld van Israël als ‘slachtoffer’ zien we volgens Said ook zeer duidelijk in de Oslo-akkoorden waar:

“Israel nevertheless continued to claim the status of the victim and demand restitution for genocidal anti-semitism in Europe. Incongruously, there has still been no official acknowledgement of Israel’s (by now amply documented) responsibility for the tragedy of 1948, …”. (Said 2000c.: 1-2)

Ook anno 2001 wordt deze techniek nog gehanteerd. De Palestijnen vallen Israël aan, Israël verdedigt zich enkel:

“Barak says: ‘We have no reason to beat our chests, We are not the ones who initiated the violence. One side can initiate the violence, and one side can also stop it’”.(JP 62)

De associatie tussen Israël en de slachtofferrol biedt zo een verantwoording voor de gevoerde veiligheidspolitiek.

Een tweede gevolg van het verbinden van de religieuze identiteit aan het Israëlisch staatsburgerschap bevindt zich op een moreel/ethisch niveau. “Israel’s moral standing is its strongest strategic asset.” (Rigby 1991: 162)

Lid zijn van de joodse identiteit gaat samen met een geloof van morele superioriteit, zoals dit inherent is aan elke religie

[2]. Deze morele status wordt nu internationaal bevestigd, mede door het antisemitisch karakter waar de joden mee geassocieerd werden na de holocaust.

1.3.6.1.2. Israël: een Westerse, democratische natie op zoek naar vrede

De constructie van het beeld van Israël als een Westerse democratische natie wordt wordt geconstrueerd in directe oppositie van het beeld van de Palestijnse ‘Arabieren’ zoals Ashrawi het stelde:

“Israel cannot deal with Arafat or the Palestinians because they are inherently ‘undemocratic’ and therefore have nothing in common with such ‘civilized’ democracies as Israel and the U.S.” (2000: 2)

De Palestijnse politiek wordt voorgesteld als één monolithisch blok onder leiding van Arafat en zijn PA. In de artikels over Israël worden steeds de verschillen tussen Labor, Likud en de religieuze partijen benadrukt. Uit een enquête uit JP 117 blijkt dat het Israëlische volk een duidelijke verbinding ziet tussen de V.S. en Israël:

“Israel’s relationship with the US is seen in a favourable light throughout the country, with more than 80% agreeing that the two countries “share common values, including a commitment to freedom and democracy” (JP 117)

Sharon argumenteert dat Arafat’s terreur, het islamitisch extremisme en Iran en Irak de regio ontregelen. Als reactie op deze ‘ontwikkelingen’ stelt Sharon het volgende voor: “Therefore, strengthening cooperation among all western nations, including Israel, and the concerted efforts led by the United Sates are the only way to contain this dangerous trend.” (JP 119)

Israël ziet zichzelf dus als een democratische, westerse en moreel superieure natie die ‘vrede’ nastreeft:

“Striving for true peace as a supreme Jewish value” (JP79); “… would allow Israel to make peace.”(JP 120)

In tegenstelling tot de Israëliërs zouden de Palestijnen, die onder ‘PA-dictatuur’ leven, ‘inherent gewelddadig’ zijn en dus geen vrede willen: “The problem is that they don’t want peace …” (JP 112). Het is het contrast tussen het beeld van Israël als Westerse, democratische natie en het beeld van de PA als een Arabische dictatuur dat belangrijk is. De categoriesering van Israël als een Westerse, democratische natie heeft natuurlijk enige ‘voet aan de grond’:

“… Israel was undoubtedly the one which political liberty, a multiparty system, and the supremacy of civil government were most completely assured. But … To this day Israeli democracy has serious deficiencies, and its weaknesses, for the most part, are those of the prestate Yishuv, where political and cultural life was dominated by the histadrut.” (Sternhell 1999: 319)

Volgens Sternhell is een belangrijk gebrek is de afwezigheid van een grondwet, de oorzaak hiervan moet z.ik bij Labor en het religieuze spectrum gezocht worden.
Een tweede kritiek betreft de inherente contradicties die vervat zitten in het definiëren van de joodse staat als een democratische staat

[3]. Een derde noot van kritiek is volgens Sternhell dat Israël een “westerse democratie” is met de sterkste executieve arm en de minste controle in het parlement. In tegenstelling tot wat het imago doet vermoeden is Israël dus niet het ‘ideale westerse democratische” bolwerk.

1.3.6.2 Categorisering van Israëlisch geweld

Als democratische westerse natie wordt het monopolie op militair geweld onder staatsautoriteit geplaatst. Het Israëlische geweld wordt dus gezien als een onderdeel van de ‘veiligheidspolitiek’ gevoerd door de Israëlische regering: “The State of Israel is a democracy where the IDF is under the directives of the government …” (JP 57)

Het Israëlisch geweld zou dus zo niet afhankelijk zijn van irrationaliteit, haat en woede maar zou een efficiënt, politiek middel

[4] zijn om de ‘veiligheid’ van de Israëlische burgers te garanderen: “Our top priority, our primary duty, is to secure peace for Israelis.” (JP 113)

“The IDF will not allow harming of Israeli civilians and soldiers and will use all means at its disposal in order to protect their safety and security” (JP 121)

Het Israëlisch geweld kan dan ook geen ‘terroristisch’ geweld zijn ‘zoals’ van de Palestijnen. Het geweld wordt juist gecategoriseerd als tegengesteld aan terroristisch geweld:

“…measures against terrorist elements.” (JP 13); “We want the other side to stop the attacks, terror, and violence.”(JP 11) “The liquidation policy is one of the few offensive methods in counter terrorism which are designed to cause minimal harm to innocent civilians.” (Counter terrorism expert Gador in JP 109)

Het Israëlisch geweld is dus strategisch bepaald, er is een plan, de tegenpartij wordt gewaarschuwd, zelfs over de plaats waar de ‘retaliating strikes’ zullen plaats vinden:

“Retaliating for the spate of terrorist attacks … Prior to the attacks the Palestinians had begun evacuating security establishments …” (JP 121) “’We will not surprise each other,’ Sharon told … Sharon said that, by the same token, he had told the president (V.S) “not to be surprised” if in response to the recent terror in the territories, Israel takes action to hit back at the terrorists and those who dispatch them” (JP 120); “ Nevertheless, the chief of general staff vowed that the IDF would strike at all those who attack Israelis” (JP48)

De verantwoording voor het Israëlisch geweld steunt op het concept van ‘zelfverdediging’ tegenover een Arabische, ‘terroristische golf’ van ‘geweld’. Het geweld is steeds ‘in response to’:

“Soldier shot in defence and killed one … “(JP 11); “ Retaliatory strikes … (JP 12; zie ook JP 13; …); “The IDF returned fire …” (Ha 11; …)

Het waarom van het Israëlisch geweld wordt steeds op een ‘rationele’ manier verklaard:

"The couple of dozen soldiers positioned last Friday at the southeast exit from Nablus must have felt very threatened, because they used live ammunition to wound several demonstrators and stone-throwers and shot dead five young men.” (ha 44)

“The Palestinian gang shot at the bus and hit it. The IDF then opened fire, killing one Palestinian and injuring some others.” (Ha 1) “Yesterday morning in north Samaria soldiers fired live ammunition to disperse massive stone-throwing by Palestinians” (JP 84).

1.3.7. Een besluit: ‘Us’ versus ‘Them’

1.3.7.1. ‘Us’ and ‘Them’

De ‘veiligheidspolitiek’ van Israël is gefundeerd op de creatie van een ‘us’ en een ‘them’ (‘him’). ‘Them’, de Palestijnen worden hier gecategoriseerd als ‘de vijand’. De categorisering van de vijand gebeurt door de constructie van een tegengesteld beeld aan de zelfperceptie. Hierbij worden de Palestijnen getypeerd als terroristische, fundamentalistische, ‘inherent gewelddadige’ Moslims. Hun geweld zou gruwelijk van aard zijn, bijna niet meer menselijk en zou gevoed worden door woede en haat, kortom: irrationaliteit. Arafat wordt het gezicht van de vijand. Het is Arafat die ‘verantwoordelijk’ is voor en ‘aanzet’ tot het geweld, hij wordt getypeerd als een moordenaar, een leugenaar, …

De constructie van het zelfbeeld van de Israëliërs gebeurt in directe oppositie van het beeld van ‘de vijand’. Israël ziet zichzelf als een westerse, joodse democratische natie. Volgens de regels van het democratisch spel is de staat de bezitter van het monopolie op geweld.

Het Israëlisch geweld is dus in de eerste plaats gecategoriseerd als militair geweld. Het geweld vormt een onderdeel van de ‘veiligheidspolitiek’ om de burgers van Israël te beschermen tegen de Palestijnse ‘terroristen’. Het geweld wordt strategisch gepland en uitgevoerd, en zou dus in tegenstelling tot het Palestijns ‘geweld’, rationeel van aard zijn.

Deze dichotomie wordt nu gebruikt om over het conflict te denken en te schrijven. Israël wordt gezien als het slachtoffer van het Palestijns ‘terrorisme’, dat enorme proporties zou aannemen en gruwelijk zou zijn van aard. De Israëliërs ‘vormen’ een hoogtechnologische, westerse natie die ‘streeft’ voor de vrede, en zich enkel ‘verdedigd’. Ze gebruikt ‘zelfs’ ‘non-lethal plastic bullets’ omdat ze ‘geen’ slachtoffers willen maken. Israël ‘reageert’ enkel en dit wordt verantwoord door het beeld van een slachtoffer die zich beroept op zelfverdediging. De natie van het joodse volk voert een politieke strijd (als het moet met behulp van het leger als politiek instrument) voor het zelfbehoud van de natie. De Palestijnse strijd wordt in de berichtgeving gedepolitiseerd, onder andere door het gebruik van het label van terrorisme, het typeren van het geweld als religieus, gevoed door haat en woede …

De redenen die aan de basis liggen van de woede van de Palestijnen, o.a. hun jarenlange bezetting, blijven afwezig uit het discours. Zo blijft ruimte voor het handhaven van het beeld van de ‘inherent gewelddadige’ moslim. Israël legt zo de schuld van het ‘geweld’ bij de Palestijnen: “’Blaming the victim’ has been the common resort of the guilty in rationalizing and distorting the horror of the crime itself.” (Ashrawi 2000: 1) Een belangrijke voorwaarde voor het slagen van deze techniek is de totale dehumanisering van het slachtoffer. Dit wordt hier onder andere bereikt door de categorisering van de andere als inherent gewelddadig en door de afwezigheid van beschrijvingen van de Palestijnse slachtoffers, hun namen, hun dromen, …

Een basisvorm van misleiding is de valse vergelijking tussen de bezetter en het slachtoffer van de bezetting, de Palestijnen. Volgens Ashrawi moeten we het ‘geweld’ van het machtige Israëlische bezettingsleger, dat gebruik maakt van munitie, tanks, "helicopter gunships", vergelijken met het ‘geweld’ van de Palestijnse burgers die protesteren tegen hun slachtofferrol en hun verlies van mensenrechten, land en hun leven. Toch zijn het steeds de Palestijnen die opgeroepen worden om het geweld te stoppen, …

1.3.7.2. ‘Misleiding’ onder de loep.

De creatie van het beeld van het conflict zorgt dus voor misleiding. Het lijkt mij aangewezen om enkele concrete situaties te belichten en dit te vergelijken met hun beschrijvingen in de Israëlische verslaggeving. De eerste vergelijking is afkomstig uit Ha’aretz (5) en is van de hand van Baseem Eid. In dit artikel analyseert hij de media – oorlog en beschrijft hierin de volgende gebeurtenissen:

“Further the coverage of the Palestinian demonstrations is shown from only one perspective, and the public does not get the full picture of the situation. Last Friday, Israel Channel One correspondent B. Liss interviewed Jewish children from the settlement who explained how frightened they were by shooting of the Israeli army from their settlement. It would have been wise to point out that the shooting was not directed at Vered Jericho, but at the nearby Palestinian refugee camp of Aqbet-Jaber. How did the children of the refugee camp feel when they were shot at? Surely they too were afraid. Similarly, when Israeli Channel One correspondent Nitzan Chen reported live from the settlement of Psagot, outside Ramallah. He opened his report by telling the audience: “I am now standing in Psagot, with my back to the killers.” The Palestinians from al-Birech must have been happy to learn that they were the killers, while they were being shot at from tanks and helicopter gun ships. Just like Palestinian mothers are very pleased to be described as heartless human beings, sending their children to be killed in the demonstrations, a convenient thesis that is now widespread among the Israeli media and public. Do you know that Palestinians love their children too?” (Eid 2000: 1-2)

Een tweede beschrijving van misleiding door de Israëlische media wordt ons gegeven door Ashrawi in zijn artikel, “Anatomy of Racism”. Het beschrijft de Israëlische verslaggeving rond het overlijden van het Palestijnse kind: Muhammed al-Durra:

“First it was said that he was killed by Palestinian “gunmen.” Then, he was “caught in the crossfire.” The worst version was in the cynical depiction of the child Muhammad as a “trouble-maker” or a “mischievous’ child who brought it upon himself as though the proper response to a child living his childhood is deliberate death. The last accusation involved a question “What was he doing there?” The real question should have been “what was the Israeli army doing there” in the heart of Palestinian Gaza shooting at civilians including a child and his father who had been caught red-handed attempting to indulge in the “provocative” act of shopping together. Note the difference, however, when two Israeli under cover agents, belonging to the notorious Israeli death squads, were killed by Palestinian protestors. … ” (Ashrawi 2000: 3-4)

In Times werd het zo beschreven: “ Two Israeli reserve soldiers had wandered by mistake into the West Bank City of Ramallah and had been lynched by an ecstatic Palestinian mob". (Ti 6)

“Its version of events presented the Israeli agents as reservist who had mistakenly “strayed” into Ramallah and then where “lynched” by the mob. References to “slaughter” and “blood thirst” and “savagery” became the prevalent verbal currency. While no one would condone the killing of the soldiers, it is important however, to deal with the real facts and the context: Ramallah, as a city under total Israeli military siege, was closed off to all movement in or out the city. Only one entrance was open, entirely under the control of multiple Israeli checkpoints. Thus to stray into Ramallah would require deliberate and repeated attempts requiring tenacity, persistence, and even guile.

The two Israeli agents were clearly infiltrated and planted into the midst of a protest march in the heart of the city. The occasion was the funeral of a Palestinian man who had been abducted by Israeli settlers and tortured to death in a most grisly manner. … Most people in the demonstration knew the victim, and some had seen the body. The two undercover Israeli agents that had infiltrated the march were recognized as members of the “death squads” that had been responsible for assassinations and provocations.” (Ashrawi 2000: 3-4)

1.3.7.3. Ha’aretz versus Jeruzalem Post?

De Israëlische krantenberichten uit zowel Ha’aretz en de Jeruzalem Post hanteren dezelfde of vergelijkbare concepten om het geweld en de dichotomie tussen ‘us’ en ‘them’ te categoriseren. Verschillen zien we bijv. bij verwijzingen naar de oppervlakte van Israël: in tegenstelling tot Ha’aretz gebruikt de Jeruzalem Post bijbelse namen als Judea en Samaria (JP: 12; 16; 15; …) om over de gebieden onder Palestijnse Autoriteit te schrijven. Judea en Samaria zijn de bijbelse namen en wijzen erop dat de JP en haar lezerspubliek Israël nog als het joodse Eretz Yisrael ziet terwijl Ha’aretz ongeveer lijkt akkoord te gaan met de 1967 grens. Ik gebruik ‘lijkt’ omdat onder meer de status van de ‘settlements’ een definitief karakter hebben, en dat soevereiniteit voor het Palestijnse volk bijna nergens ter sprake komt, …

Toch moeten we opmerken dat het linkse Ha’aretz (met o.a. Amira Hass) vaak een meer gebalanceerde visie gaf op de feiten, maar dat ook in Ha’aretz auteurs zoals Hass verschijnen naast auteurs zoals Amos Harel die zich zeker niet fundamenteel onderscheiden van de gemiddelde JP-journalisten.

Er was geen fundamenteel verschil tussen beide kranten in het hanteren en handhaven van de categorieseringen van ‘us’ en ‘them’. Een blik op de titels uit de kranten zal dit belichten en deze titels kunnen een idee geven van het beeld van het conflict dat de Israëlische kranten schetsen:

“IDF kills 2 armed terrorists” (Ha 1); “Inquiry on Arab Israeli riots starts” (Ha 2); “Soldier killed by bomb at Har Dov.” (Ha 7); “The Palestinian Authority leaves fingerprints” (Ha 15); “One million Arabs could be wrong” (Ha 33); Israeli youth murdered in Ramallah” (Ha 29); “Two teens killed in a suicide bomb blast” (Ha 39); “IDF strikes back after PA bus bombing” (JP 11); “Palestinian sniper kills youth, 18.” (JP 19); “PA authorizes police to shoot at IDF” (JP 22); “Palestinians see gun-toting Arafat making a call to arms” (JP 32); “Four Israelis hurt in Attacks” (JP 44); “Palestinians have new bombs” (JP 47); “Fatah, Islamists call for demonstrations against peace talks” (JP 63); “Jeruzalem enjoys its first Friday without riots in three months” (JP 77); “Palestinian group claims killing of TV chief in Gaza” (JP 88); “Palestinian woman arrested for Israeli youth’s murder” (JP 90); “Youth lured to death near Ramallah” (JP 94); “Peace talks halted after two Israelis murdered” (JP 101); et cetera.

De titels uit de kranten schetsen een golf van geweld die enorme proporties lijkt aan te nemen, de Palestijnse gebieden zijn duister, gevaarlijk, … Het Israëlische discours, gebaseerd op de tegenstelling tussen ‘us’ en ‘them’ leeft nu verder dan in de Israëlische pers, ook de internationale gemeenschap hanteert de categoriseringen uit de Israëlische pers.

1.3.7.4. De internationale dimensie.

Israëlische regeringsleiders uit alle kampen, internationale machten, binnenlandse en de internationale media nemen deel aan dit discours. De onderscheiding van Rabin met de Nobelprijs is zelfs een viering van de concrete resultaten van het discours. Met de Oslo-akkoorden wordt het Israëlische discours in een officiële vorm gegoten en bejubeld door de gehele westerse wereld.

De internationalisering van het Israëlisch discours in de internationale pers is van cruciaal belang en wordt dus niet zomaar aan het lot overgelaten. Elk artikel kan beschouwd worden als een bedreiging voor de staatsveiligheid, dit is een voldoende verantwoording voor censuur:

“Since the formation of the state in 1948, Israel has sought the flow of information into the public arena by means of regulations inherited from the British Mandate Period… These endow the government and military authorities with broad powers to restrict or prohibit import, export or printing of material which is deemed to threaten security or public order” (Rigby 1991: 140).

Israël maakt tevens gebruik van een uitgebreide mediacampagne om het debat over het conflict te beïnvloeden. “… and launching a public relations campaign aimed at placing the blame for the breakdown of the Oslo process at the Palestinian doorstep.” (JP 11; zie ook JP 36; 60; … ) De controle over het discours is voor Israël van het grootste belang om machtig te blijven, vooral de media bij de bondgenoot is van cruciaal belang:

Het Israëlisch discours wordt nu door de internationale en internationaal gerichte pers voortgezet:

“The effort to undercut Arafat has worked well. Last year the European Union outlined its in-principle readiness to recognize a Palestinian state. But two weeks ago, E.U. foreign ministers chose not to support Arafat’s threatened unilateral declaration of independence. “ (Ti 3).

In een ander artikel in Time lezen we onder andere :“… in restarting the peace talks ruptured by three months of Palestinian rioting that had left nearly 350 dead.” (Ti 1) Met het herstarten van “the Peace Talks” wordt de voortzetting van Oslo bedoeld, dus gepaard gaande met de Israëlische invulling van de vrede. In dit citaat lijken de Palestijnen geen vrede te willen en zijn daarom ‘begonnen’ met ‘rioting’. De ‘geweldloze’ demonstraties worden dus beschreven als ‘riots’ die aan 350 mensen het leven hebben gekost, hier wordt gesuggereerd alsof de Palestijnen 350 Israëliërs zouden omgebracht hebben. In werkelijkheid zijn de meeste van deze slachtoffers Palestijnen. Andere voorbeelden zijn:

“I was preoccupied with the question if the Palestinians really wanted peace as well as whether they where capable of maintaining control over the streets.” “ …the Arabs… where lynching …” (Ti 2); “The violence at the Mount stunned Israelis, whose troops faced widespread gunfire from Palestinian police and militia.”(Ti 5);

“… tegen de klippen van de Arabische vijandigheid op.” (Mo 1:); “Israëlische soldaten en kolonisten werden in hinderlagen beschoten en met bommen opgeblazen.” (Kn 1); “We zijn alleen maar bang van God.” (St 1)

NOTEN:

[1] Israel’s non-Jewish,i.e., Palestinian, citizens consitute almost 20 percent of the state, so that even the Jewish state is not “just” a Jewish one. (Said 2000 a: XII)
[2] Voor verdere uitdieping van het concept religie verwijs ik naar Balaghangadara: “The heathen in his blindness …”
[3] Voor een verdere uitdieping van deze problematiek verwijs ik naar het uitstekende werk van Stenhell Ze’ev 1999, The Founding Myths of Israel; Nationalism, Socialism and the Making of the Jewish State. P.318- 345
[4]

Het lijkt me noodzakelijk om erop te wijzen dat in realiteit de leiding van het IDF steeds in handen was van de eerste minister. Van deze ministers was op één na elk een generaal van het IDF.

Bron: http://www.flwi.ugent.be/

Racisme & Beeldvorming deel 1 (Wordt vervolgd)

2008-03-14T20:48:00.007+01:00

Over Racisme en beeldvorming in het Israëlisch-Palestijns conflict (deel 1)

1.3. Een zoektocht naar ‘beelden’…

De "zoektocht naar ‘beelden’ …” zal gevoerd worden volgens de principes van “linguistic pragmatics”, hetgeen hier wordt begrepen als een algemeen functioneel perspectief op taal, dat rekening houdt met de complexiteit van die taal in zijn cognitief, sociaal en cultureel gebruik in mensenlevens:

“Linguistic pragmatics assumes that cognitive images and conceptual habits are reflected in the behaviour of language users, their forms of communication and their rhetorical habits. All forms of communication are accompanied by more or less hidden meaning systems which determine the interpretation of what is said.” (Blommaert & Verschueren 1998: 3)

Dit houdt in dat elke taaluiting berust op een geheel van impliciete achtergrondvooronderstellingen die verbonden zijn met wat expliciet gezegd wordt in de constructie van betekenis. Woorden en linguïstische structuren verwijzen steeds naar een bredere (historische) context en zij creëren samen een grotendeels impliciete mening die hier als een referentiekader voor interpretatie gebruikt zal worden. Bij de reconstructie van ideologieën is het dus zeer belangrijk om interpretatie te kunnen scheiden van speculatie.

Empirisch, ideologisch onderzoek is bijna noodzakelijk discours gericht, of het zou op zijn minst een belangrijke deel moeten wijden aan de analyse van het discours. “Linguistic Pragmatics” voorziet hiervoor verschillende werkinstrumenten. De consistente constructies die in dit onderzoek de meeste aandacht zullen krijgen zijn de volgende:

Woordpatronen en -strategieën: woorden en structuren zijn niet betekenisvol op zichzelf, de betekenis komt van de grammaticale en lexicale keuze in relatie met het onderwerp en de context. Zoals: ”de Palestijnse terrorist”.

“Presuppostion- and implication carrying constructions”: constructies die vooronderstellen dat wat volgt een gekend feit is voor de betrokken partijen. Zoals: “In the meantime, Hamas and Islamic Jihad are increasing their strength and operating freely, cooperating with each other and the PA security apparatus.” (JP 118)
Globale betekenisconstructies: de manier waarop (expliciete en impliciete) betekenissen worden gecombineerd in argumentatiepatronen. Coherentie en recursiviteit creëren betekenisnetwerken, waarin sociale patronen van betekenisgeving zijn ingebed.

We citeren nogmaals Blommaert & Verschueren:

“The totality of presuppositions and implied meanings constitutes the general world view which a language user assumes to be or handles as if shared with others in the same community. Methods of pragmatic analysis, when efforts are concentrated in areas such as the ones listed above, allow one systematically to uncover ideologies in terms of common frames of reference.” (Blommaert en Verschueren 1998: 34-5)
Analoog met Blommaert en Verschueren wijst Corbey (1989: 102) ons erop dat culturele betekening bepaald wordt door een ingewikkeld spel van metoniemische, metaforische en vaak door allerlei historische toevalligheden bepaalde associaties waarnaar we moeten op zoek naar gaan. De consistente ‘beelden’ in dit referentiekader tonen ons wat in die groep als normaal wordt ervaren, wat onproblematisch is, wat als ‘natuurlijk’ aanvoelt, …

Wat als normaal ervaren wordt, heeft een enorm strategisch potentieel, omdat er geen vragen worden bij gesteld; het wordt als het ware a-priori aanvaard.

Wat door een groep als normaal bevonden wordt, reflecteert de ideeën van die groep en is dus cruciaal in de studie van de ideologische wereld van betekenisgeving van die groep.

Door Barthes (2000 (1957)) weten we dat die normaliteit inherent ideologisch is. Het is die normaliteit die, volgens hem macht onzichtbaar maakt. De norm wordt verondersteld vrij te zijn van ideologie en zo lijken de machthebbers politiek-ideologisch vrij te zijn. Niets is minder waar: juist die afwezigheid laat zien dat de ideologie van de machthebbers juist als norm gehanteerd wordt.

De twee behandelde methodologische concepten, normaliteit en consistentie, leiden ons tot ons volgend methodologisch doel met name, de coherentie.

“ … While distinguishing between interpretation and speculation was no doubt the most elementary recommendation to keep in mind, establishing coherence is an important methodological goal – where ‘coherence’ is used both in the sense of conceptual connectedness and patterns of recurrence or of absence. This is not meant to suggest that the ideological world of meaning under investigation would itself have to be coherent in a strict sense.” ( Blommaert en Verschueren 1998: 35)

Om die coherentie te bereiken is het noodzakelijk om een representatieve hoeveelheid verschillende soorten data over een bepaalde tijdspanne te bestuderen. In punt 1.3.2. wordt dieper ingegaan op de historische situering van de gegevens, rekening houdend dat beelden nooit los gezien kunnen worden van de historische context. Het volgende deel situeert de gegevens in hun etnografische situatie.

1.3.1. De etnografische situatie van de gegevens.

Alle bronnen bestaan uit publiek toegankelijke vormen van discours, geproduceerd door: de massamedia, regeringen, politieke propaganda, politieke zwaargewichten en prominente wetenschappers. Een directe reden hiervoor is dat de Israëlische regering, samen met de Israëlische massamedia en prominente experts het denkkader, het lexicon, en de stijl bepalen die gebruikt worden om over het conflict te praten, te denken en te onderhandelen.

De oorlogsverslaggeving uit de Israëlische kranten[1] vormt het uitgangspunt van dit onderzoek. De concepten en argumentatielijnen die we aantreffen in deze specifieke Israëlische bronnen worden vergeleken met de internationale (Westerse) verslaggeving, interne regeringsmededelingen, interne politieke propaganda en PLO mededelingen.

De studie van de media is zeer belangrijk daar de media steeds een bepaald publiek voor ogen heeft. De berichtgeving zal dus proberen de behoeften van dit publiek te bevredigen. Dit publiek is dus tevens het object waarover de media rapporteert.
In deze verslaggeving zijn de Israëliërs, joden, ‘vrienden’ van Israël het object. Het zijn niet de Palestijnen an sich waarin de Israëliërs geïnteresseerd zijn, maar wat “zij”, de Palestijnen, “ons”, de Israëliërs aandoen. Wat Israël doet om zijn burgers te beschermen …

1.3.2. De historische situering van de gegevens.

De gegevens moeten steeds gezien worden in het licht van de geschiedenis van het Israëlisch – Palestijns conflict. Een geschiedenis van een bezetter en een bezet volk.
Het zoeken naar het ontstaan van hedendaagse realisaties in het discours is een cruciale vraag. Het opnemen van een woordpatroon zoals “Palestijnse terrorist” in het officiële politieke jargon van Israël is hier een duidelijk voorbeeld.

Het is tevens van cruciaal belang om de historische, politieke, mythische en ideologische bronnen te belichten die het hedendaags discours mede hebben bepaald.

Een eerste categorie van bronnen vinden we in het zionisme, wat een ultra – nationalisme is. In deze categorie kunnen we ook niet voorbij gaan aan de relatie tussen het jodendom en het zionisme.

Een tweede soort bronnen bestaat uit wetenschappelijke veiligheidsstrategieën. De veiligheid van Israël leidt ons meteen naar het rechtse spectrum en haar invloed op het denkkader omtrent het Israëlisch – Palestijns conflict. Ook de internationale dimensie mag niet over het hoofd gezien worden en dan in concreto de rol van de internationale gemeenschap.

Een laatste factor die gelinkt is aan alle voorgaande factoren, is de gruwelijke impact die de holocaust heeft op joden over de hele wereld.

Deel II zal deze bronnen vergelijken met de resultaten van het in deel 1.3 gevoerde onderzoek.

1.3.3. Aanvulling bij de gebruikte bronnen.

De basisbronnen van dit onderzoek zijn afkomstig uit een verzameling willekeurig gekozen artikels uit twee Israëlische kranten (Ha’aretz en de Jeruzalem Post) en één Arabische krant (Jordan Times). De Jeruzalem Post behoort tot het (extreem)rechtse kamp en Ha’aretz vertegenwoordigt het ‘linkse’ politieke spectrum in Israël: “… Israel’s most prestigious daily.” (Chomsky 2000: 3)

Deze gegevens worden ook tegenover internationale bronnen geplaatst, afkomstig uit de internationaal gerichte Belgische media (Knack, De Standaard, De Morgen, etc.), de internationale media (Times, Herald Tribune, etc.), wetenschappelijke documenten, verslagen van NGO’s, etc. Deze bronnen worden aangevuld met documenten van zowel Israëlische als Palestijnse topambtenaren, regeringsdocumenten, …

1.3.4. De constructie van groepsrelaties …

Het Israëlisch–Palestijns conflict handelt dus in eerste instantie over groepsrelaties tussen Israëliërs en Palestijnen. Joodse, ‘westers gezinde’, ‘democratische’, ‘zionistische’ Israëliërs en hun behoeften staan pal tegenover de behoeften van de ‘others’: de ‘Arabische’, ‘Islamitische’, zogezegd ‘antidemocratische’ Palestijnen.

Groepsrelaties zijn steeds afhankelijk van hun conceptuele constructie; op het meest elementaire niveau zijn groepsrelaties dus afhankelijk van de definities van de groepsidentiteiten. Het is hier dat een eerste groot probleem aan het licht komt. Zoals Dov Ronen (1979: 9; zie ook Blommaert en Verschueren 1998: 22-3) zegt:

“Until future research proves otherwise, we ought to take for granted only two basic human entities: individuals and all humanity. All entities between these two, save a mother and a newborn child, are arbitrary formations created by our perception of ourselves vis-à-vis others. … Various unifying factors, such as language, religion, and colour of skin, seem ‘natural’. I propose that none is. Language, culture, a real or assumed historical origin, and religion, form identities for an ‘us’ in our minds, and only so long as they exist in our minds as unifying factors do the entities of ‘us’ persist.”

Er bestaan dus geen objectieve wetenschappelijke criteria die gebruikt kunnen worden om ‘natuurlijke’ groepen te identificeren. De percepties en conceptualisering van groepsidentiteiten zijn steeds historisch en sociaal-cultureel gevormd. De groepsidentiteiten in het conflict worden bepaald door een conceptenweb van religie, afkomst, taal, cultuur en ras waarbij religie hier van cruciaal belang is.

Volgens Blommaert en Verschueren (2000: 25-34) kunnen we sociale en politieke problemen als gevolg van intergroepsrelaties dan ook niet begrijpen als we de ideologische ondergrond van de maatschappij die deze problemen voortbrengt niet kennen. Deze ideologische ondergrond wordt hier dan begrepen als een geheel van fundamentele, “common sense” en vaak normatieve, ideeën en attitudes die gerelateerd zijn aan sommige aspecten van de sociale ‘realiteit’. Deze problematiek wordt uitgewerkt in deel 2.

Terug naar groepsidentiteiten, zij “… do not only determine (our) opinions and discources, but also other forms of behaviour towards them.” (Blommaert 1998: 24) Deze groepsidentiteiten hebben steeds een menselijke oorsprong en kunnen gebruikt worden om mensen te mobiliseren tot het uitvoeren van, of het goed praten van bepaalde acties. Bijgevolg kunnen we macht en groepsidentiteiten niet los van elkaar bestuderen. Het zijn de bezitters van de macht die de vorm van de groepsrelaties mede bepalen, alsook de vorm van communicatie tussen ‘us’ and ‘them':

“The exclusion is articulated in on two axes: DIVIDING, that is establishing the categories which will be opposed in the conflict - us, with several different referents, vs. them, or, nearly always, him; and REJECTING, that is segregation, marginalizing, creating a negative image. The creation of an enemy, them or him, makes it possible to establish, as the opponent, an inclusive subject, we, which is defined simply by opposition. … The example of these two combined activities of dividing and rejecting that Foucault studied most is the opposition between reason and madness” (Rojo 1995: 50/52).

1.3.5. De categorisering van ‘de ander’…

De categorisering van ‘de ander’, de Palestijnen in de ‘oorlogs’-verslaggeving vormt het uitgangspunt van dit deel. De ‘ander’ wordt steeds geconstrueerd tegenover een ‘ons’ want het wezenskenmerk van de ‘ander’ is dat hij verschilt van ‘ons’, in dit geval de Israëliërs. Het (ideaal)beeld dat een groep heeft over zichzelf wordt hierbij als standaard gebruikt waarmee ‘de ander’ vergeleken wordt.

“Discourse brings about a process of categorization, ordering and normalizing, which generates knowledge about ourselves, and about the events we are living. In this, a vision of the war is created, transmitted and consolidated.” (Rojo 1995: 51)

We gaan dus op zoek naar categoriseringen en vooronderstellingen over de Palestijnen die systematisch gebruikt worden in deze ‘oorlogs’-verslaggeving.
Laten we beginnen met de volgende woorden van de toenmalige premier Barak (JP 2):

“Israel strives for peace but a peace that will be reached around the negotiating table rather than through (the imposition) of the will of one side on the other or through a kind of international (coercion).”

Israëliërs zijn dus voorvechters van ‘de’ ‘vrede’, in tegenstelling tot de ‘andere’, die met geweld het vredesproces onmogelijk zou maken. Barak wijst ons hierop verder in het artikel: “I think a negotiated agreement is more appropriate to settling international conflict at the entrance to the 21st century.” (JP 2)

De Israëliërs hebben dat ‘al lang’ begrepen in tegenstelling tot de Palestijnen, die nog steeds door Arafat aangezet worden tot de voortzetting van de Jihad (JP: 2). De Israëliërs waren volgens Barak zelfs bereid:

“… to contemplate far-reaching ideas in order to bring about peace. Unfortunately we do hear different signals from the Arab side. I can just say that this is not the way. And we really do expect the governments and the free world to make up their own judgement about whether a Jihad or negotiated agreement is the way to solve the conflict in this generation.” (Barak 2000: JP 2)

Israël doet dus zijn ‘uiterste’ best om deze vrede te bereiken, Israël is zelfs bereid om ‘far-reaching ideas’ ( JP: 2; 31) te bekijken … ‘Unfortunately’ lijkt de ‘Arabische’ zijde geen vrede te willen want ze willen die (ongedefinieerde) ‘verregaande ideeën’ niet eens bekijken. We moeten er hier ook op wijzen dat als Barak het heeft over de ‘Arabische’ zijde, hij een metoniem gebruikt waarmee hij de Palestijnen typeert als Arabieren. Hiermee ontkent hij de politieke doeleinden van de Palestijnen als een volk met rechten. Tevens linkt hij ook Arafat en de Intifada met de Jihad.

Door die link wordt de ‘andere’ dus een ‘(gewelddadige) Islamitische Arabier’ met religieuze doeleinden: de joden worden het slachtoffer. In het vervangen van het concept Intifada door ‘Jihad’ legt Barak een zeer duidelijke relatie tussen het ‘Palestijns geweld’ en de Islam: want de Intifada is eigenlijk een ‘Jihad’[2]. Zo wordt de Intifada voorgesteld als een strijd die vooreerst religieuze doeleinden voor ogen zou hebben in plaats van politieke, sociale, economische en nationalistische doeleinden.

Naast de systematisch gehanteerde categoriesering van de Palestijn als Arabier wordt doorheen de onderzochte artikels (Ha 10), ook een andere metoniemische constructie gehanteerd door Barak(2000: JP 10) en de Israëlische pers, ‘them’ wordt ‘him’:

“instead of choosing the path of peace agreements with Israel which would have led to the establishment of a Palestinian state, Palestinian Authority Chairman Yasser Arafat chose the path of violence that endangers regional stability and the interests of the international community.”

Barak wijst Arafat alle schuld toe voor het ‘geweld’, Arafat wordt hier een ‘beeld’ voor de gehele Palestijnse bevolking.

Ook Sharon en Peres hanteren deze techniek: “The cabinet announcement did not declare the Palestinian Authority an enemy, it called on the international community to exert pressure on Arafat to change his behaviour.” (Ha 41)

Ook Arafat lijkt dit ‘beeld’ te bevestigen: “… for Arafat, the Palestinian leader told Ross he is ready to end the violence and return to the negotiations. (JP 10)”

In deze twee gebruikte beelden verdwijnen de Palestijnen en hun doeleinden. Het eerste beeld vervangt het concrete politiek-nationale doel door een ‘veel groter, vager, cultureel doel’ dat Israël ‘bedreigt,’ namelijk de Islam. Het tweede beeld cijfert het Israëlisch – Palestijnse conflict weg als een probleem tussen de staat Israël en Arafat (JP 10; 28; 29;…) Deze metoniemen zorgen er onder meer voor dat de versplintering in het Palestijnse kamp niet wordt weergegeven. Alle Palestijnen worden Islamitische Arabieren naar het ‘typevoorbeeld’ van Arafat.

Hoe wordt nu gedacht, geschreven over Arafat? Vooreerst wordt Arafat door Israël niet gezien als de president van een staat, maar als het hoofd (chairman) van de Palestinian Authority. Die Palestinian Authority en hun leiders worden doorheen de artikels, hetzij terecht, hetzij onterecht, systematisch in relatie gebracht met ‘terrorisme’:

“The Government of Israel sees the PA as responsible for the murderous attack …” (JP 11) “… the release of terrorists and the involvement of Palestinian security forces in murderous attacks against Israelis …” (JP 54; zie ook JP 11; Ha 8; 15; 17; …)
De PA wordt verantwoordelijk gesteld voor de afwezigheid van interventie tegen ‘terroristische’ daden(JP 48; …) en voor de creatie van een “atmosphere of violence and terror created by the PA …” (JP 120).

Arafat wordt op zijn beurt in de verschillende artikels en regeringsdocumenten geassocieerd met onbetrouwbaarheid (JP 24; Ha 3; … ):

“Sharon said: “Arafat is a murderer and a liar.”” (Ha 34.1) ”The government’s public affairs coordinator, Naham Shai, released a “white book” yesterday, presenting Palestinian Authority Chairman Yasser Arafat as a systematic violator of agreements signed with Israel, and as someone who never abandoned terror as a means to reach his policy goals. … The document goes on to list a long series of violations committed by the Palestinian Authority, many of which are familiar from the Netanyahu era, among them: the direct use of violence, an ambivalent attitude toward terror and tolerance of the HAMAS; incitement toward hatred; failure to confiscate illegal weapons; maintenance of a larger police”(Ha 3.1)

Verder wordt hij systematisch getypeerd als een leider zonder controle (JP 24; 54;), als een leider die het geweld kan en moet controleren (JP 11; 19; 24), een gewapend leider “with a German-made machine-pistol”(JP 32;), een leider die tegen ‘vrede’ is (Ha10;), een leider die het toelaat dat er Israëliërs worden vermoord in de B en C gebieden. (Ha 17) een leider met een zwakke gezondheid die bijna seniel aan het worden is (Ha 20) et cetera. Vergelijkingen met Hitler sluipen soms in het discours: “Confidant of Ariel Sharon, Uri Dan, who referred to Arafat using “Arafat-jugend”” (Ha 44).

Ook de heldenstatus wordt gebruikt in het ondermijnen van de betrouwbaarheid van Arafat: “During one of the meetings between the late Ytzhak Rabin and Arafat, the Israeli prime minister responded angrily to the allegations of the Palestinian leader, telling him that he did not want to hear any more nonsense.” (Ha 20)

De onbetrouwbaarheid van Arafat, de PA en de PLO worden door Barak ondermeer als volgt gebruikt: “The PA systematically breaches the understandings and agreements it has signed and turns itself –with its own hands- into the address where Israel must go to exact the price.” (JP 11) Door deze Palestijnse ‘onbetrouwbaarheid’ verwerft Israël met andere woorden het recht om de situatie te beoordelen en daar naar te handelen.

Deze ‘onbetrouwbaarheid’ wordt steevast, zowel expliciet als impliciet gebruikt om de informatie over Palestijnse slachtoffers, hun presentatie van de feiten, de motivatie, et cetera in twijfel te trekken:

1. ”… But officials in the Prime – Ministry say that – in the light of past experience - they are taking these signals with a grain of salt.” … Arafat agreed to put an end to the violence, only to wake up the next day to renewed fighting.” (JP 24)

2. Het Palestijnse verhaal van de feiten wordt ook steevast tegenover de versie van het IDF geplaatst, waarbij de IDF-versie voor het Israëlische volk staat voor een ‘objectieve’ kijk op de feiten.

“The army said Palestinians near the Khan Yunis refugee camp started the shootout when they opened fire on Israeli forces. The IDF said it wanted to remove a barrier used by gunmen for cover, the Palestinians said they had put up sandbags to protect the camp from Israeli gunfire. Army bulldozers escorted by armoured personnel carriers cleared away huge sand embankments from which the Palestinians had been shooting.” (JP: 51; …)

In dit citaat wordt de Palestijnse versie zelfs niet overwogen: “… the Palestinians had been shooting.” Want de Palestijnse bronnen ‘spreken’ elkaar tegen:

“A Palestinian security source said troops tried to enter the refugee camp to destroy several houses in order to create a security zone and prevent the Palestinians from shooting at the settlements. The IDF spokesman noted that the area was under Israeli security control. … The Palestinian security said … other Palestinian sources …Yet another account says” (JP 51)

Ik moet er ook op wijzen dat de overtuigende kracht van nieuwsartikelen afhangt van hoe ze verstaan, voorgesteld, onthouden en in laatste instantie hoe ze geloofd en geïntegreerd worden. “Van Dijk points out that one means of increasing the appearance of truth in news is to resort to evidence from other reliable sources (authorities, respectable people, professionals.)” (Rojo 1994: 54; zie ook Van Dijk 1988: 84; 96-100 en 114-19)

Het lijkt me aangewezen om terug te komen op de categorisering van ‘de ander’ als inherent gewelddadig. In de oorlogsverslaggeving worden de Palestijnen steeds in verband gebracht met terrorisme.

1.3.5.1. De Palestijnse Terrorist …

De Palestijnen worden in beide kranten (Ha’aretz & Jeruzalem Post) systematisch geassocieerd met geweld. De Palestijnse leiders, het Palestijnse volk en hun godsdienst worden in deze verslaggeving steevast gerelateerd met terroristische daden (Ha 1; 6; 8; …, JP 4; 7; 12; 15; …).

In de artikels van de Jeruzalem Post worden de Palestijnen als volgt gecategoriseerd: Palestinian gunmen, Palestinian mob, Palestinian snipers, Palestinian perpetrators of violence, Palestinian bombthrowers, Palestinian terrorists, Palestinian terrorist squad, Palestinian stonethrowers, terrorist elements, et cetera.

Wat het linkse Ha’aretz ons voorschotelt verschilt niet veel van zijn rechtse concurrent: The Palestinian gang, the killers, Palestinian terrorists, Palestinian ambushes, Palestinian uprising, Palestinian terror attacks, et cetera.

De constante categorisering van de Palestijns als terrorist, die volgens Said (2000) zijn ingang kende in de jaren ’70 is anno 2001 nog steeds aanwezig in het discours. Naast het voordeel voor Israël van de uiterst negatieve connotatie van het concept ‘terrorist’ wordt dit begrip tevens gebruikt om de politieke motivering van de Palestijnen weg te cijferen.

Terreur is blind geweld en kan bijgevolg niet ondersteund worden door een politieke motivering. Israël heeft zo ook hier weer de depolitisering van de Palestijnse strijd op het oog. De Palestijnen worden aldus verantwoordelijk geacht voor het plegen van gratuit geweld. Op die manier verwerft Israël een ‘rechtvaardige’ manier om op te treden tegen het Palestijnse ‘geweld’.

De terreur, de zelfmoord acties, … worden volgens Israël veroorzaakt door irrationaliteit, woede en haat en dus niet om een politiek doel te bereiken. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat dit ‘beeld’ ook zeer pertinent aanwezig is in het gevoerde veiligheidsdiscours door professoren in de strategische studies.

In een verslag over een conferentie in Cairo stelt Dr. Qadri Said [3] de mogelijkheid voor om de maatregelen van Israël tegen de Palestijnen te verhogen en hen zelfs te verbannen uit de gebieden. Toch werd er besloten om de Palestijnen, specifiek hun leiders niet te verbannen want “Israel needs those leaders because it does not want to directly rule the Palestinian people.” Ha 10) Israël wil dus over de Palestijnen regeren zolang het niet meer direct is? De ‘Palestijnse’ zijde wordt vertegenwoordigd door Dr. Mahdi Abdu Hadi[4]:

“In Hadi’s opinion, physical separation of the State of Israel from the Palestinians will be unavoidable. He considers the only possible boundary is the June 4, 1967 border (with a few modifications). The Palestinians have never been enthusiastic about the concept of a physical separation; however, Hadi regards separation as essential because the culture that has developed west of the Jordan River is one of hatred and war, rather than one of peace.” (Ha 10)

Het eerste wat opvalt is natuurlijk de afwezigheid van het geven van oorzaken die deze cultuur van haat en oorlog hebben doen ontstaan. Het tweede dat opmerkelijk is, is hoe de auteur van dit artikel, Danny Rubinstein, de onderstreept gedrukte paragraaf verbindt aan de mening van de Palestijnse expert. Ten derde moeten we erop wijzen dat de zin: “The Palestinians have never been enthusiastic about the concept of a physical separation”, enkel kan begrepen worden in het kader van de mythe dat de Palestijnen onder de Israëlische bezetting beter af zouden zijn en dat elke Arabische buur jaloers is op hun verworven status onder de Israëlische bezetting.

1.3.5.2. Categorisering van het Palestijns ‘geweld’.

Het Palestijns ‘geweld’ is in de ogen van de Israëliërs in de eerste plaats ‘terroristisch’ geweld: met andere woorden het is een zinloos geweld dat gevoed wordt door haat, woede en religieuze doeleinden. Het geweld zou volgens dit discours ‘gevoed’ worden door irrationaliteit: gevoelens van haat en woede, religieuze motiveringen en de bevelen van een ‘terroristenorganisatie’.

1.3.5.2.1 Het dreigende monster?

In deze oorlogsverslaggeving lijkt het alsof het Palestijns ‘geweld’ enorme proporties aanneemt. Het geweld wordt beschreven als terroristisch, gruwelijk, wijdverspreid in tijd, plaats en aantal. De gruwelijkheid van de Palestijnse daden zien we duidelijk in de typering van de daden:

“ … murderous attacks” (JP 11); “Murderers are slaughtering children …” (JP15); … “The bombing by a PA leader … was a heinous act” (JP21); “ a barbaric terrorist attack” (JP 113)“They are murdering us and killing us, and the nation of Israel is sleeping.” (JP 113)

Dit geweld wordt op zo’n wijze beschreven dat elke Palestijn uiteindelijk gezien wordt als een vijandige moordenaar want het geweld is niet alleen wijdverspreid, het krijgt tevens een durend karakter en lijkt geleidelijk aan de gehele Palestijnse bevolking in de ban te hebben. Dit wijdverspreid, ‘eeuwig’ durend, gruwelijk, Palestijns geweld is terroristisch en zinloos:

“There was widespread violence …”(JP 5); “A wave of violence” (Ha 43); “Continuous aggression” (JP 22); “… the continuing terror attacks” (JP 15); “On a day of violence in Gaza …”(Ha 17); “The Palestinians have for the most part abandoned the mass demonstrations for deadly shooting and road-side bombings against both military and Israeli traffic.”(JP 48); “They’ve killed my mother” (JP15); “a Palestinian terrorist act perpetrated against a clearly civilian target.”(Ha 6);

De illusie dat dit geweld enorme proporties aanneemt en dat de Palestijnen dus werkelijk een dreiging vormen voor de staat Israël wordt versterkt door het aantal artikels dat er verschijnen met ‘verslagen’ van de ‘feiten’.

Verschillende experten belichten hun visie op de ‘feiten’, die tevens door de journalisten worden aangereikt in een ander artikel. De artikels rakelen steeds gebeurtenissen op van de dagen voordien. Beide technieken versterken voor de lezer het beeld dat de ‘hoeveelheid’ Palestijns geweld gigantisch is en dat het steeds erger wordt:

“A crazy escalation”(JP 22); “a degree of intended escalation in the territories on the part of the PA.”(Ha 15); “The Palestinians’ aim seems to be improving with Israelis being injured and killed everyday.”(Ha 15)

Een belangrijke oorzaak [5] van het conflict lijkt door Israël en het internationale discours gelegd te worden in de ‘inherent gewelddadige’ Islamcultuur. De politieke dimensie wordt vervangen door een religieusculturele dimensie: de intifada wordt een Jihad.

1.3.5.2.2. De Palestijnse Jihad?

Dat de Palestijnen in de eerste plaats Arabieren zijn, lijkt in Israël de status van ‘common sense’ te hebben (Ha 27; 30; JP 112; …). De Arabieren worden steeds getypeerd met ‘hun’ religie en de associatie met het gewelddadige, fundamentalistische beeld dat het concept Islam met zich mee torst. De Israëlische kranten vormen geen spreekwoordelijke uitzondering:

“I want to say that these people who are calling for restraint are the same ones who gave the Palestinians guns, which helped the Arabs kill my mother.” (JP 15) “Death to the Arabs” (JP 112; zie ook Ha 2; 10; JP 115…)

De spiritueel leider van Shas, Rabbi Ovadia Yosef bestempelt de Arabieren als ‘de vijand’:

“… Barak is a hater of Israel and a hater of Judaism, who is selling out everything to the Arabs just to keep his seat. …the Arabs to rise up and eat us alive … critizing Barak for bringing us venomous snakes (the Palestinians) and strengthening their hand.” (JP 103)

De associatie van de Palestijnen met een giftige slang, teken van alle kwaad (Eva en de slang) doet ons meteen denken aan het koloniale discours waarbij het ‘anders’-zijn van de ‘andere’ gerepresenteerd wordt door een dier, hier een giftige slang die alle joden wil ombrengen. Het zijn dus de Arabieren die Israël willen ‘vernietigen’, de Arabische landen zullen de Palestijnse zaak steunen en deze stopt volgens Israël niet met de 1948 grenzen.

In zijn analyse van het conflict ziet Steinberg deze stelling bewezen door:

“The evidence (that) comes from the hate-filled textbooks and official media that are staple of Palestinian and Arab society, including in Egypt and Jordan, despite the peace treaties.” (JP 80)

Stellingen als deze lijken ook te suggereren dat dit bij de Israëlische tekstboeken niet het geval zou zijn. Het beeld van het ‘Arabische complot’ wordt versterkt door berichten zoals: “Arafat is going to Saudi Arabia tomorrow to raise support for the intifada …”(JP 93; …) Ook de relatie die gelegd wordt tussen de PA, Islamic Jihad, HAMAS en Hizbollah lijkt dit te bevestigen. (Ha 6; JP 109; 110; …)

Israël‘s ‘voortbestaan’ hangt dus, op basis van deze vooronderstelling, af van de strijd tegen de ‘Islamitische Arabieren’. De gevoerde veiligheidspolitiek in Israël is erop gericht de Israëlische burgers te beschermen tegen de ‘Arabische vijanden’: “Israel is in conflict with all the Arab states.” (Ha 9) Het is in dit kader dat we de typering van de intifada als Jihad (JP 2; …) moeten plaatsen.

De Palestijnse intifada is volgens deze redenering dan ook een religieuze strijd: de Jihad. De Jihad heeft in het Westen een zeer negatief fundamentalistisch, gewelddadig en terroristisch imago. Jihad wordt in het Westen traditioneel vertaald door “heilige oorlog”, maar de betekenis ervan doelt algemeen op het “zich beijveren op de weg van God” (Jihad fi sabîl Allâh) (De Ley 2000 61).

De intifada ‘is’, volgens het Israëlische discours een Jihad want ‘alle’ Palestijnen ‘zijn’ Moslims. De Palestijnse nationale strijd wordt hierdoor gelinkt met (of vervangen door) een Islamitische en dus religieuze ‘strijd’. Door het gebruik van het concept ‘Jihad’ om de intifada te categoriseren heeft men de depolitisering van het geweld op het oog.

Ook de typering van deze tweede intifada als de Al Aqsa Intifada (Ha 23; 30; …) heeft tot doel het nationaal-politieke karakter van de strijd om te buigen naar een (hier eenmalige) religieuze oorzaak.

Het is hier misschien noodzakelijk om op te merken dat het bestempelen van de Palestijnse strijd, als een in eerste instantie religieuze strijd, samenvalt met de ‘creatie’ van een nieuwe gemeenschappelijke vijand in het Westen, namelijk de Islam. Het wetenschappelijk discours hieromtrent kende met Samuel Huntington’s bekende artikel over de “clash of civilizations” zijn voornaamste ‘expert’.

In dit artikel stelt hij dat sommige culturen incompatibel zouden zijn met het Westen, waarbij de Islam-cultuur een voortrekkersrol kreeg toebedeeld. Anno 2000 wordt de Islam in de media steevast gerelateerd met terreur en fundamentalisme, en bij de Israëlische media en regering is dit niet anders. De geassocieerde ‘correlatie’ tussen Islam en terreur wordt dus geprojecteerd op de Palestijnse bevolking en de Palestijnse strijd.

In het artikel “Once the intifada ends” (Ha 10) stellen de aanwezige experts dat het Israëlisch-Palestijns conflict opnieuw in zijn Arabisch-Israëlische context moet geplaatst worden:

“They all agreed that it would be in the best interests of both the Arabs as a whole and the Palestinians in particular to prevent a war. In other words, despite the angry passions sweeping through the Arab world, especially Palestinian society …” (Ha 10; zie ook JP 119; …)

Met het aan de macht komen van Sharon en de Likudpartij op 6 februari 2001 zien we dat steeds vaker een associatie gemaakt wordt tussen Palestijnen en Islam fundamentalisme:

“Sharon is arguing that it is Arafat’s Palestinian terror, Islamic extremism, and Iran and Iraq that are disrupting the region.” (JP 119; zie ook JP 120; …)
De aanwezigheid van Israël en zijn bezetting van de Palestijnen creëert geen problemen?

1.3.5.3. De afwezigheid van de Palestijnse burger.

De constante aanwezigheid van de Palestijnse ‘terroristen’ en hun ‘geweld’ in de Israëlische media staat haaks tegenover de afwezigheid van de Palestijnse bevolking en hun menselijke behoeften in de verslaggeving. De veiligheid van de Palestijnse burgers wordt zo irrelevant tegenover de veiligheid van Israël. De Palestijnse slachtoffers worden zelden tot nooit vermeld met hun naam of met een beroep, leeftijd, … ( Ha 17; ) Zij worden gekenmerkt door hun aantal en de reden waarom ze dood zijn..

“Palestinian victims of Israeli live fire are daily given as “X” numbers killed and “Y” numbers wounded. Their names, identities, dashed hopes, and shattered dreams are nowhere mentioned. Absent too are the grief and anguish of their mothers, fathers, sisters, brothers, and other loved ones who will have to live with that tragic loss.” (Hanan Ashrawi 2000: 3)

De afwezigheid van de Palestijnse burger uit het discours en de focus van het discours op het ‘inherent gewelddadige karakter van de Palestijnse Moslim terrorist’ hebben de dehumanisering van de Palestijn op het oog. Het schokkende beeld van de moord op het kind Muhammad al-Durra zorgde voor de doorbreking van deze anonimiteit. “Even then, the Israeli propaganda machine tried to distort the truth even in the face of irrefutable evidence” (Hanan Ashrawi 2000:3).

NOTEN:

[1] Deze artikels zijn afkomstig uit het linkse Ha’aretz en de rechtse krant, de Jeruzalem Post, en werden gepubliceerd tussen 1 oktober 2000 en april 2001.
[2] Volgens Winkler Prins: “Heilige Oorlog”. Zie ook De Ley H. 2000: 61.
[3] Dr. Qadri Said is een militaire raadgever in de staf van het Al Ahram Center for Political and Strategic Studies.
[4] Dr. Mahdi Abdu hadi staat aan het hoofd van een “ East Jerusalem research institute, the Palestinian Academic Society for the Study of International Affairs (PASSIA).
[5] Zie ook Said: 2000a,b,c; Shipler; Ahsrawi.

Bron: http://www.flwi.ugent.be/

Terug naar "Internationaal recht"

2008-03-12T20:11:00.004+01:00

Actieprogramma voor de verwezenlijking van de Palestijnse rechten

A. Verklaring van Genève over Palestina

In toepassing van de resoluties 36/120 C van 10 december 1981, ES-7/7 van 19 augustus 1982 en 37/86 C van 10 december 1982 van de Algemene Vergadering, werd van 29 augustus tot 7 september 1983 op het Bureau van de Verenigde Naties te Genève een Internationale conferentie over de Palestijnse kwestie gehouden om effectieve middelen te zoeken teneinde het Palestijnse volk n staat te stellen zijn onvervreemdbare rechten te verwezenlijken en uit te oefenen. De Conferentie werd geopend door de Secretaris-generaal van de Verengde naties, Javier Pèrez de Cuéllar en voorgezeten door de minister van Buitenlandse Zaken van Senegal, Moustapha Niassé.

1. De Conferentie, de Palestijnse kwestie in al haar aspecten grondig onderzocht te hebben, drukt de ernstige bezorgdheid uit van alle naties en volkeren met betrekking tot de internationale spanning die sedert meerdere decennia in het Midden-Oosten voortduurt en waarvan de voornaamste oorzaak ligt in de weigering van Israël, en van degenen die zijn expansionistische politiek steunen, de onvervreemdbare, legitieme rechten van het Palestijnse volk te erkennen. De Conferentie herbevestigt en beklemtoont dat een rechtvaardige oplossing van de Palestijnse kwestie, de kern van het probleem, het cruciaal element is van een alomvattende, rechtvaardige en duurzame politieke regeling in het Midden-Oosten.

2. De Conferentie erkent dat het Palestijnse vraagstuk, dat de Verenigde Naties geërfd hebben bij hun oprichting en dat één van de meest delicate en complexe problemen van onze tijd is, een alomvattende, rechtvaardige en duurzame politieke regeling vereist. Deze regeling moet gebaseerd zijn op de uitvoering van de relevante resoluties van de Verenigde Naties betreffende de Palestijnse kwestie, op de uitoefening door het Palestijnse volk van zijn onvervreemdbare, legitieme rechten, met inbegrip van het recht op zelfbeschikking en het recht om zijn eigen onafhankelijke staat in Palestina te vestigen, en zou eveneens moeten gebaseerd zijn op de instelling door de Veiligheidsraad van waarborgen voor vrede en veiligheid tussen alle staten in het gebied, de onafhankelijke Palestijnse staat inbegrepen, binnen veilige en internationaal erkende grenzen. De Conferentie is ervan overtuigd dat de verwezenlijking van de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk, zoals zij werden gedefinieerd door resolutie 3236 (XXIX) van de Algemene vergadering van 22 november 1974, in belangrijke mate zal bijdragen tot de vestiging van vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten.

3. De Conferentie is van mening dat de Verenigde Naties een essentiële en primordiale rol te spelen hebben bij de vestiging van een alomvattende, rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten. Zij onderstreept de noodzaak van het Handvest van de Verenigde Naties en de resoluties van de Verenigde naties betreffende de Palestijnse kwestie te eerbiedigen en toe te passen en de beginselen van het internationaal recht na te komen.

4. De Conferentie is van oordeel dat de verschillende voorstellen, conform de beginselen van het internationaal recht, die aangaande deze kwestie werden naar voren gebracht, zoals het Arabisch vredesplan dat eenparig werd aangenomen op de twaalfde Arabische Topconferentie, gehouden te Fez, Marokko, in september 1982, als richtlijnen zouden moeten dienen voor een gezamenlijke internationale actie om het Palestijnse vraagstuk op te lossen. Deze rechtlijnen bevatten de volgende elementen:

a) De verwezenlijking van de legitieme, onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk, met inbegrip van het recht op terugkeer, het recht op zelfbeschikking en het recht om zijn eigen onafhankelijke staat in Palestina te vestigen;

b) Het recht van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, de vertegenwoordiger van het Palestijnse volk, om op voet van gelijkheid met de andere partijen deel te nemen aan alle inspanningen, besprekingen en conferenties over het Midden-Oosten;

c) De noodzaak een eind te maken aan de Israëlische bezetting van de Arabische gebieden, overeenkomstig het beginsel van de ontoelaatbaarheid van het verwerven van grondgebied met geweld en, bijgevolg, de noodzaak de Israëlische terugtrekking uit alle sedert 1967 bezette gebieden, Jeruzalem inbegrepen, te verzekeren;

d) De noodzaak elke Israëlische politiek en praktijk in de bezette gebieden, Jeruzalem inbegrepen, en elke door Israël gecreëerde de facto situatie, die in strijd zijn met het internationaal recht en met de desbetreffende resoluties van de Verenigde Naties, inzonderheid de vestiging, te weerstaan en te verwerpen, aangezien deze politieken en praktijken belangrijke hinderpalen vormen voor de vestiging van vrede in het Midden-Oosten;

e) De noodzaak opnieuw te bevestigen dat alle door Israël, de bezettende mogendheid, genomen wetgevende en administratieve maatregelen, die het karakter en het statuut van de Heilige Stad Jeruzalem hebben gewijzigd of beoogden te wijzigen, met inbegrip van de onteigening van gronden en van de goederen op deze gronden, en in 't bijzonder de zogenaamde "Basiswet" met betrekking tot Jeruzalem en de uitroeping van Jeruzalem als hoofdstad van Israël, van nul en gener waarde zijn;

f) Het recht van alle staten in het gebied om te bestaan binnen veilige en internationaal erkende grenzen, met gerechtigheid en veiligheid voor allen, wat als conditio sine qua non de erkenning en de verwezenlijking van de legitieme, onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk vooronderstelt, zoals bepaald in paragraaf a) hierboven.

5. Teneinde deze richtlijnen uit te voeren, is de Conferentie van oordeel dat het van wezenlijk belang is een internationale vredesconferentie over het Midden-Oosten samen te roepen, op basis van de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en van de relevante resoluties van de Verenigde Naties, met het doel te komen tot een alomvattende, rechtvaardige en duurzame regeling van het Arabisch-Israëlisch conflict; een regeling waarvan een essentieel element de vestiging van een onafhankelijke Palestijnse staat in Palestina zou zijn. Deze vredesconferentie zou moeten worden samengeroepen, onder de auspiciën van de Verenigde Naties, met deelneming, op voet van gelijkheid, van alle partijen bij het Arabisch-Israëlisch conflict, met inbegrip van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, evenals van de Verenigde Staten van Amerika, de Unie van de Socialistische Sovjetrepublieken en de andere betrokken staten. In dit verband heeft de Veiligheidsraad in de eerst plaats de verantwoordelijkheid passende institutionele mechanismen te creëren op basis van de pertinente resoluties van de Verenigde Naties, teneinde de akkoorden van de Internationale vredesconferentie te waarborgen en uit te voeren.

6. De internationale conferentie over de Palestijnse kwestie onderstreept het belang van de tijdfactor bij de verwezenlijking van een rechtvaardige oplossing van heet Palestijnse probleem. De Conferentie is ervan overtuigd dat deeloplossingen ontoereikend zijn en dat uitstel bij het zoeken naar een alomvattende oplossing de spanningen in het gebied niet wegneemt.

B. Actieprogramma voor de verwezenlijking van de Palestijnse rechten

De Internationale conferentie over de Palestijnse kwestie is overeengekomen dat geen enkele inspanning mag worden gespaard om effectieve middelen te vinden teneinde het Palestijnse volk in staat te stellen zijn rechten in Palestina te verwerven en uit te oefenen overeenkomstig het Handvest van de Verenigde Naties, de Universele verklaring van de rechten van de mens a/ en de beginselen van het internationaal recht. De Conferentie, de Verklaring van Genève over Palestina (zie punt A hierboven) in beschouwing nemend, beveelt het hiernavolgende Actieprogramma aan:

I

De Internationale conferentie over de Palestijnse kwestie beveelt aan dat alle staten, individueel of collectief, overeenkomstig hun respectieve grondwetten en hun verplichtingen krachtens het Handvest van de Verenigde Naties en overeenkomstig de beginselen van het internationaal recht:

1. Het grote belang erkennen van de tijdfactor bij het zoeken naar een oplossing van de Palestijnse kwestie;

2. Hun inspanningen verhogen met het oog op de vestiging van een onafhankelijke Palestijnse staat in het kader van een alomvattende, rechtvaardige en duurzame regeling van het Arabisch-Israëlische conflict, overeenkomstig het Handvest en de relevante resoluties van de Verenigde naties en de richtlijnen van de Verklaring van Genève over Palestina;

3. De voortdurende aanwezigheid van Israël in de bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden, Jeruzalem inbegrepen, beschouwen als een factor die de instabiliteit in het gebied doet toenemen en de internationale vrede en veiligheid in gevaar brengt;

4. De expansionistische politiek, gevoerd door Israël in de sedert 1967 bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden, Jeruzalem inbegrepen, bestrijden en verwerpen, als een ernstige en permanente hinderpaal voor de vrede, en in 't bijzonder de wijziging van de geografische aard en de demografische samenstelling van deze gebieden en de Israëlische poging om door nationale wetten het juridisch statuut van deze gebieden te wijzigen, evenals alle maatregelen genomen in schending van de Conventie van Genève betreffende de behandeling van krijgsgevangenen b/ en de Conventie van Genève betreffende de bescherming van de burgerbevolking in oorlogstijd c/, beide van 12 augustus 1949, en van de Conventie van Den Haag van 1907 d/, zoals de vestiging en uitbreiding van nederzettingen, het overbrengen van Israëlische burgers naar deze gebieden en het individueel of massaal overbrengen van de Arabisch Palestijnse bevolking naar andere gebieden;

5. Afzien van het verstrekken van bijstand aan Israël die van aard is om het militair, economisch en financieel aan te moedigen tot het voortzetten van zijn agressie, bezetting en miskenning van zijn verplichtingen krachtens het Handvest en de relevante resoluties van de Verenigde Naties;

6. De migratie naar de bezette Arabische gebieden niet aanmoedigen zolang Israël zijn illegale politiek van het vestigen van nederzettingen in de sedert 1967 bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden niet definitief heeft stopgezet;

7. De relevante resoluties van de Verenigde Naties en van hun gespecialiseerde organisaties met betrekking tot de Heilige Stad Jeruzalem volledig respecteren, met inbegrip van deze die de Israëlische annexatie van Jeruzalem en de uitroeping van deze stad als hoofdstad van Israël verwerpen;

8. Een universele actie ondernemen om de Heilige plaatsen te beschermen en er bij Israël op aandringen maatregelen te nemen om hun profanatie te voorkomen;

9. Middelen bestuderen om het hoofd te bieden aan de bedreiging die Israël vormt voor de regionale veiligheid in Afrika, doordat het geen rekening houdt met de resoluties van de Verenigde Naties en op economisch, militair en nucleair vlak nauw samenwerkt met het apartheidsregime, waardoor het bijdraagt tot de voortdurende illegale bezetting van Namibië en de repressieve en agressieve capaciteit van dit regime opvoert;

10. Door bilaterale en multilaterale contacten alle staten, met inbegrip van de staten van West-Europa en Noord-Amerika die het niet gedaan hebben, aanmoedigen om gunstig te reageren op alle vredesinitiatieven, gebaseerd op de erkenning van de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk, initiatieven die ook werden verwelkomd door Voorzitter Yasser Arafat in zijn toespraak tot de Internationale conferentie over de Palestijnse kwestie;

11. Middelen zoeken en ontwikkelen om het Palestijnse volk in staat te stellen de soevereiniteit over zijn nationale rijkdommen uit te oefenen;

12. Hun bezorgdheid uitdrukken over het feit dat Israël de Palestijnen uitsluit van elke economische activiteit en hen elke toegang ontzegt tot de nationale rijkdommen op Palestijns grondgebied, wat een voortdurende schending inhoudt van de resoluties van de Algemene Vergadering betreffende het recht van de Palestijnen op permanente soevereiniteit over hun nationale rijkdommen;

13. De maatregelen en praktijken, toegepast door Israël in de bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden, Jeruzalem inbegrepen, zoals de annexatie en de onteigening van gronden, watervoorraden en bezittingen en de wijziging van de demografische, geografische, historische en culturele kenmerken van deze gebieden, verwerpen en van nul en gener waarde verklaren;

14. Maatregelen treffen om de economische en sociale lasten, gedragen door het Palestijnse volk ten gevolge van de voortdurende Israëlische bezetting van zijn gebieden sedert 1967, te verlichten;

15. Overwegen speciale bijdragen of verhoogde speciale bijdragen te doen aan de voorgestelde budgetten, programma's en projecten van de relevante organen, fondsen en instellingen van het systeem van de Verenigde Naties, waaraan werd gevraagd humanitaire, economische en sociale bijstand te verlenen aan het Palestijnse volk, inzonderheid rekening houdend met:

a) De resolutie 33/147 van de Algemene Vergadering van 20 december 1978, en de oproep van de Beheerraad van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties op zijn dertigste zitting om bijkomende speciale bijdragen te storten voor een bedrag van ten minst 8 miljoen dollar voor de derde programmacyclus (1982-1986), teneinde het te helpen om aan de economische en sociale behoeften van het Palestijnse volk te voldoen e/;

b) Het hoofdstuk van het voorgestelde programmabudget van de Conferentie over handel en Ontwikkeling van de Verenigde Naties (UNCTAD) voor de jaren 1984/1985 dat betrekking heeft op de oprichting in UNCTAD van een speciale economische eenheid f/, zoals werd gevraagd door deze conferentie op haar zesde zitting te Belgrado g/;

c) De oprichting van een speciaal fonds voor rechtsbijstand teneinde de Palestijnen te helpen om hun rechten te doen naleven onder de bezetting h/, overeenkomstig de Conventie van Genève betreffende de bescherming van de burgerbevolking in oorlogstijd;

16. Erover waken dat het Orgaan van de Verenigde Naties voor Hulp- en Werkverschaffing aan Palestijnse Vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) aan de essentiële behoeften van de Palestijnen kan voldoen, zonder de efficiëntie van zijn diensten te onderbreken of op enigerlei wijze te verminderen;

17. De situatie van de Palestijnse vrouwen in de door Israël bezette gebieden bestuderen, rekening houdend met de speciale moeilijkheden waarmee zij geconfronteerd worden, en het voorbereidingscomité van de Internationale conferentie, belast met het onderzoek en de evaluatie van de resultaten van het VN-Decennium voor de vrouw, die zal plaats hebben te Nairobi in 1985, dringend verzoeken deze kwestie op de agenda van de Conferentie te plaatsen;

18. Hun economische, culturele, technische en andere relaties met Israël en de akkoorden die deze relaties beheersen, overeenkomstig hun nationale wetgeving, herzien - indien zij dit nog niet hebben gedaan - teneinde er zich van te verzekeren dat deze relaties en akkoorden niet zullen worden geïnterpreteerd of opgevat als zij op de een of andere manier de erkenning inhouden van enige wijziging van het juridisch statuut van Jeruzalem en van de sedert 1967 door Israël bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden of de aanvaarding van de illegale aanwezigheid van Israël in deze gebieden;

19. Erkennen dat het proces dat erin bestaat het Palestijnse volk in staat te stellen zijn onvervreemdbare rechten in Palestina uit te oefenen een belangrijke bijdrage betekent tot het herstel van de legaliteit in de internationale relaties;

20. De naleving verzekeren van de bepalingen, vastgelegd in de resolutie 181 (II) van de Algemene Vergadering, die aan alle personen, zonder onderscheid, gelijke rechten waarborgen inzake burgerlijke, politieke, economische en religieuze aangelegenheden, evenals het genot van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met inbegrip van de vrijheid van godsdienst, van meningsuiting, van drukpers, van onderwijs, van vereniging en vergadering;

21. Hun bezorgdheid uitdrukken over het feit dat in de bezette Arabische gebieden van kracht zijnde wetten volledig werden vervangen door een groot aantal militaire verordeningen, die ten doel hebben een nieuw "juridisch regime" te vestigen, in schending van de Conventie van Den Haag van 1907 en van de Conventie van Genève betreffende de bescherming van de burgerbevolking in oorlogstijd;

22. Handelen overeenkomstig hun verplichtingen krachtens geldende internationaal recht, inzonderheid met betrekking tot de Conventie van Genève van 1949 die bepalen dat de verdragsstaten gehouden zijn deze conventies in alle omstandigheden te eerbiedigen en te doen eerbiedigen, en er in 't bijzonder over waken dat Israël de Conventies van Genève van 1949 in de bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden respecteert;

23. Hun bezorgdheid uitdrukken over het feit dat de Palestijnen en andere Arabieren in de bezette gebieden juridische en andere vormen van bescherming worden ontzegd, dat zij het slachtoffer zijn van een repressieve wetgeving, die massale arrestaties, folteringen, het vernielen van woningen en het verdrijven van mensen uit hun huizen ten gevolge heeft, allemaal daden die een flagrante schending vormen van de rechten van de mens;
…

II

De Internationale conferentie over de Palestijnse kwestie beklemtoont de verplichting van alle lidstaten, krachtens het Handvest, de Verenigde Naties in staat te stellen zich te kwijten van hun verantwoordelijkheid een oplossing te vinden voor de Palestijnse kwestie door uitgebreider en efficiënter tussen te komen. Hiertoe:

A

Verzoeken de staten die deelnemen aan de Conferentie de Veiligheidsraad, als het orgaan dat de belangrijkst verantwoordelijkheid draagt voor het behoud van de internationale vrede en veiligheid:

1. De herhaalde en steeds talrijker wordende daden van agressie en andere inbreuken op de vrede in het Midden-Oosten, die de vrede en de veiligheid in het gebied en in de ganse wereld in gevaar brengen, te doen ophouden;

2. Spoedig vastberaden en effectieve stappen te ondernemen om een onafhankelijke soevereine Palestijnse staat in Palestina te vestigen door de relevante resoluties van de Verenigde Naties toe te passen, door de organisatie te vergemakkelijken van de internationale vredesconferentie over het Midden-Oosten, gevraagd in paragraaf 5 van de Verklaring van Genève over Palestina, en door in deze context de passende institutionele mechanismen te creëren op basis van de relevante resoluties van de Verenigde Naties, teneinde de akkoorden van de internationale vredesconferentie te waarborgen en uit te voeren, inzonderheid op de volgende wijze:

a) Door maatregelen te nemen overeenkomstig het beginsel van de ontoelaatbaarheid van het verwerven van grondgebied met geweld om te bekomen dat Israël zich volgens een nauwgezet tijdschema, terugtrekt uit de sedert 1967 bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden, Jeruzalem inbegrepen;

b) Door effectieve maatregelen te treffen om de veiligheid, de juridische rechten evenals de fundamentele mensenrechten van de Palestijnen in de bezette gebieden te waarborgen, in afwachting van de terugtrekking van de Israëlische strijdkrachten uit de sedert 1967 door Israël bezette Palestijnse en andere Arabische gebieden, Jeruzalem inbegrepen;

c) Door deze gebieden, na de terugtrekking van Israël, tijdens een korte overgangsperiode onder het toezicht te plaatsen van de Verenigde Naties; periode tijdens dewelke het Palestijnse volk zijn recht op zelfbeschikking zou uitoefenen;

d) Door de toepassing te vergemakkelijken van het recht van de Palestijnen om naar hun huizen en bezittingen terug te keren;

e) Door toezicht uit te oefenen op de verkiezingen van de constituerende vergadering van de onafhankelijke Palestijnse staat, waaraan alle Palestijnen, in de uitoefening van hun recht op zelfbeschikking, zullen deelnemen;

f) Door, indien nodig, tijdelijk strijdkrachten ter handhaving van de vrede ter beschikking te stellen, teneinde de uitvoering van de paragrafen, a) tot e) hierboven te vergemakkelijken;

B

Intussen wordt de Veiligheidsraad eveneens uitgenodigd om:

1. Dringend maatregelen te nemen om onmiddellijk en volledig een eind te maken aan deze Israëlische politieken in de bezette gebieden, en in 't bijzonder aan de vestiging van nederzettingen, waarover de Veiligheidsraad heeft geoordeeld dat zij geen rechtgeldigheid bezitten en een ernstige hinderpaal vormen voor de vestiging van een alomvattende, rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten;

2. Dringend de rapporten te onderzoeken van de Commissie, opgericht krachtens zijn resolutie 446 van 22 maart 1979, die de situatie bestudeerde betreffende de nederzettingen in de sedert 1967 bezette Arabische gebieden, Jeruzalem inbegrepen, en deze Commissie te reactiveren;

3. Een actie te ondernemen om een eind te maken aan de Israëlische exploitatiepolitiek die de eigen economische ontwikkeling van de bezette gebieden tegenwerkt, en Israël te verplichten de beperkingen die het oplegt aan de Palestijnse landbouwers met betrekking tot het watergebruik en het boren van putten op te heffen en op te houden met het afleiden van de watervoorraden van de Westelijke Jordaanoever naar het Israëlisch waterleidingnet;

4. Voortdurend acht te slaan op de daden door Israël tegen het Palestijnse volk gepleegd, in schending van de bepalingen van de pertinente resoluties van de Algemene Vergadering, in 't bijzonder resolutie 181 (II) van 29 november 1947, die aan alle personen, zonder onderscheid, gelijke rechten en vrijheden waarborgt;

5. Ingeval Israël volhardt in zijn weigering om de relevante resoluties van de Verenigde Naties - die de wil van de internationale gemeenschap belichamen - te respecteren, passende maatregelen, overeenkomstig het handvest van de Verenigde Naties, in overweging te nemen, teneinde te verzekeren dat Israël deze resoluties naleeft.

C
…
D

De verspreiding over de hele wereld van juiste en gedetailleerde informatie en de rol van de niet-gouvernementele organisaties en instellingen blijven van vitaal belang om het bewustzijn van en de steun voor de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk op zelfbeschikking en op de vestiging van een onafhankelijke Palestijnse staat te verhogen. Hiertoe:

1. Zou het Departement voor Publieke Informatie van de Verenigde naties, in nauwe samenwerking en voortdurende overleg met het Comité voor de uitoefening van de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk:
…

2. Zouden de relevante organisaties van het systeem van de Verenigde Naties vergaderingen, symposia en seminaries moeten organiseren over aangelegenheden die passen in het kader van hun respectieve mandaten en die betrekking hebben op de specifieke problemen van het Palestijnse volk, door de banden met de niet-gouvernementele organisaties, de media en de andere groepen die zich interesseren voor de Palestijnse kwestie, nauwer toe te halen.

III

De Internationale conferentie over de Palestijnse kwestie, overtuigd van de belangrijke rol van de publieke wereldopinie bij de regeling van de Palestijnse kwestie en bij de uitvoering van de Verklaring en het Actieprogramma, verzoekt met aandrang en stimuleert:

1. De intergouvernementele en niet-gouvernementele organisaties de internationale gemeenschap meer bewust te maken van de economische en sociale lasten die de voortdurende Israëlische bezetting doet wegen op het Palestijnse volk en van haar negatieve gevolgen voor de economische ontwikkeling van de gehele Westaziatische regio;

2. De niet-gouvernementele organisaties en de professionele en maatschappelijke verenigingen om met verdubbelde kracht en met alle mogelijke middelen de rechten van het Palestijnse volk te steunen;

3. De organisaties, zoals deze van vrouwen, van onderwijzers, van arbeiders, van jongeren en van studenten, uitwisselings- en andere gemeenschappelijke actieprogramma's tot stand te brengen met hun Palestijnse tegenhangers;

4. De vrouwenverenigingen, in 't bijzonder, de situatie te onderzoeken van de Palestijnse vrouwen en kinderen in alle bezette gebieden;

5. De media en andere instellingen relevante informatie te verspreiden om het publiek bewustzijn en begrip van de Palestijnse kwestie te verruimen;

6. De instellingen van hoger onderwijs de studie bevorderen van de Palestijnse kwestie in al haar aspecten;

7. De verschillende juristenverenigingen speciale onderzoekscommissies op te richten om schendingen door Israël van de rechten van de Palestijnen vast te stellen en hun bevindingen bekend te maken;

8. De juristen met hun Palestijnse ambtgenoten raadplegingen, research en onderzoeken te beginnen over de juridische aspecten van de problemen betreffende de strijd, gevoerd in zuidelijk Afrika en in Palestina, in 't bijzonder over de hechtenis van politieke gevangenen en de weigering het statuut van krijgsgevangene toe te kennen aan de gedetineerden die lid zijn van de nationale bevrijdingsbewegingen van zuidelijk Afrika en Palestina;

9. De parlementairen, politieke partijen, vakbonden, solidariteitsorganisaties en intellectuelen, in 't bijzonder in West-Europa en Noord-Amerika, samen te werken met hun tegenhangers in andere delen van de wereld om, overal waar dit nog niet is gebeurd, hun steun te verlenen aan een initiatief dat de wens uitdrukt van de internationale gemeenschap het Palestijns volk eindelijk te zien leven in zijn eigen onafhankelijke vaderland, in vrede, vrijheid en waardigheid.

Uit: Oorsprong en evolutie van het Palestijns probleem, Verenigde naties, New York, 1978-1984, p.245-256

De vertaling en de afdruk van dit dokument zijn vervaardigd door de Permanente Missie van de Liga van de Arabische Staten te Brussel.

Israël en de Kerk

2008-03-10T16:26:00.010+01:00

In het onderstaande artikel leest u de reactie van het Bestuur Christenen voor Israël op het eerder geplaatste "Viva Palestina! Blog"-onderwerp over de nota over het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN).

Reactie op PKN-nota

geschreven door Bestuur Christenen voor Israël, 15 januari 2008

De dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) presenteerde eind vorig jaar een

nota over het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict als bijdrage tot de meningsvorming binnen de PKN in Nederland. Een afvaardiging van stichting Christenen voor Israël nam afgelopen week deel aan een hoorzitting van het moderamen van de synode waarin de reactie van het bestuur van Christenen voor Israël op de PKN-nota werd besproken. Hierin roept Christenen voor Israël de kerk op een op de Bijbel gefundeerd beleid ten opzichte van Israël te voeren.

Wij willen u, indien u lid bent van de PKN, oproepen om ook zelf te reageren op de inhoud van de nota en uw kerk aan te sporen om wat betreft Israël te luisteren naar Gods beloften aan Zijn volk. Een breed gedragen geluid moet worden gehoord.

Reactie op de PKN-nota over het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict (Christenen voor Israël)

Waardering

Allereerst willen wij uitspreken dat we waardering hebben voor veel wat wij in het rapport lezen. Met vreugde hebben we hoofdstuk drie gelezen, waarin onder andere de theologische hoofdlijnen geschetst worden die in het verleden in de verenigde kerken geformuleerd zijn. De kerk in Nederland heeft zich wat Israël betreft ferm en duidelijk uitgesproken en is daarin een voorloper en stimulans geweest voor vele kerken in andere landen.We waarderen een aantal punten die al in de beleidsnotitie van 2003 genoemd worden en in de huidige nota worden gehandhaafd: De erkenning van het mede schuldig staan aan de Shoah. Het afwijzen van elke vorm van vervangingstheologie. Het afwijzen van elke vorm van antisemitisme. De erkenning van de noodzaak steeds weer het gesprek met Israël te zoeken en de erkenning dat het niet aan de kerk is te beoordelen wie tot het volk Israël behoort.Veel van wat geschreven is in hoofdstuk 4.3 over de bijbelse en historische verbondenheid van volk en land heeft onze hartelijke instemming. Er worden prachtige en theologisch sterke dingen gezegd zoals: “De Eeuwige roept geen geloofsgemeenschap maar een stamverband, een volk (…) Gaande weg wordt in de vijf boeken van de Thora duidelijk dat in de opdracht tot heiliging ook het land opgenomen is.”

Teleurstelling

Onze teleurstelling is dan ook groot als die duidelijke bijbelse hoofdlijnen even later niet meegenomen worden en niet praktisch worden vertaald in een duidelijk standpunt dat opkomt uit het lezen van de Schrift. In feite onderscheidt de kerk zich op deze manier niet van het spreken van de wereld buiten haar. Het lijkt wel of het zicht op de beloften van God en het profetische woord vastloopt en plaats maakt voor de bewering dat Israël als staat gedragen wordt door het internationale volkenrecht. Wij menen dat dit een gevaarlijk standpunt is. Wat is de aard en wat zijn de grondslagen van het internationale recht? De volkerenwereld wordt immers niet gevoed door het Woord van God. Zij heeft andere belangen en interessen waarmee zij de situatie in Israël tegemoet treedt. Geestelijk gezien moeten wij zeggen dat de volkerenwereld in de Bijbel in eerste instantie tegenstander en hinderaar is van Gods plannen met Israël en de wereld en niet deze plannen bevorderd. We noemen Psalm 2 en Zacharia 12 als sprekende voorbeelden. Kan een wereld die van God vervreemd is de hoeder van Israël zijn?

Het geheim van Israël

Door de staat Israël allereerst te beschouwen als een nationale entiteit, die ook zo benaderd moet worden, beroven wij Israël van haar geheim: Dat zij ontstaan is, gedragen wordt en toekomst heeft bij de gratie van de trouw van God en de vervulling van Zijn Woord. Op deze wijze vervalt de kerk in dezelfde fout die in de bijbelse geschiedenis van Israël op zoveel kritiek stuit van de profeten.Weliswaar spreekt het rapport over de opdracht van de kerk om zich kritisch en profetisch uit te spreken jegens de overheid en daar zijn we blij mee. De overheid van Romeinen 13 kan immers ook werktuig van de Satan worden en ontaarden in de overheid van Openbaring 13. Het is opmerkelijk dat de eerste internationaal-rechtelijke beslissingen ten aanzien van Israël, de Balfourverklaring in 1917, christenzionistisch geïnspireerd waren en latere duidelijk anti-Joods. Er is zelfs gesproken over zionisme als racisme.Maar zij laat vervolgens dat profetisch-kritisch spreken achterwegen. In tegendeel, bijna emotioneel verlaat de nota de rust en waardigheid van haar spreken om vervolgens op een beschamende wijze een karikatuur neer te zetten van Joden en christenen die het land vanuit hun ‘extreme religie’ zouden claimen. Zij en wij claimen helemaal niets! De Bijbel is het die spreekt over het land als een eeuwige bezitting voor het Joodse volk en nergens in de Heilige Schrift is sprake van een gewenste opdeling van het Beloofde Land. Er wordt zelfs over geoordeeld.

We hebben te maken met heilsgeschiedenis

Wat wij missen is de aandacht en ook de waardering voor de sterke religieus-zionistische component in de Israëlische samenleving. Deze is het immers die het Joodse volk niet alleen als een natie typeert, maar de nadruk legt op het wezen van Israël, dat het namelijk door God verkoren is en door Zijn beloften en trouw gedragen wordt. Het is ook deze component in de Israëlische samenleving die terugkeer van het Joodse volk naar het Beloofde Land ziet als een vervulling van Gods beloften en die beschouwt als een stap in de heilsgeschiedenis die leiden zal tot de uiteindelijke verlossing van Israël en de wereld door de komst van de Messias.De Joden die de bijbelse gebieden van Judea en Samaria bewonen – wij denken dat het juister is deze namen te gebruiken dan te spreken van de Westelijke Jordaanoever of Westbank – doen dat uit een diepe geloofsverbondenheid met dit deel van het land dat historisch maar ook profetisch zo’n belangrijke plaats inneemt. Hier liggen plaatsen als Silo, Bethel en Hebron. Hier woonden de aartsvaders, hier spraken profeten als Elia en Elisa en het is juist hier dat de Schriften zeggen dat de Messias zijn volk zal weiden. Het zou de kerk sieren als zij in deze tijd het herbewonen van deze gebieden zou steunen en haar inwoners zou bemoedigen. Terzijde zij opgemerkt dat er al eeuwen een Joodse aanwezigheid geweest is. We denken alleen al aan Hebron, waar in 1929 de Joden werden afgeslacht of verdreven in een van de beruchte progroms uit die jaren. Bovendien heeft Israël deze gebieden nooit in een aanvalsoorlog gezocht te veroveren, maar zijn ze Israël toegevallen toen de Arabische naties de Joodse staat aan alle kanten aanvielen met het doel het te vernietigen.

Welke vluchtelingen?

Wat wij ook missen is het noemen van de 800.000 Joodse vluchtelingen die in 1948 uit de Arabische wereld verdreven zijn met achterlating van al hun bezittingen. Het is onevenwichtig om in de nota alleen melding te maken van de Arabische vluchtelingen die Israël in 1948 ontvlucht zijn. Met nadruk ontkennen wij de bewering als zouden veel van deze vluchtelingen al generaties in het land gewoond hebben. Dat is onjuist. Israël was eeuwenlang een desolate uithoek van het Ottomaanse rijk, een gebied van moerassen en woestijnen, waar mensen eerder wegtrokken dan kwamen wonen. De komst van de Joodse pioniers trok veel Arabieren uit de regio aan die zich daar vestigden omdat de omstandigheden er vele malen beter waren dan in hun geboorteplaats. Een onderzoek van de Verenigde Naties (VN) laat zien dat voor de Tweede Wereldoorlog onder de Arabische bevolking van Palestina meer dan 23 talen gesproken werden en dat de definitie van vluchteling voor deze groep werd bijgesteld, aangezien velen nog maar zo kort in het land woonden dat zij officieel de status van vluchteling niet zouden kunnen ontvangen en zo geen aanspraak zouden kunnen maken op hulp van de instanties van de VN.

De Palestijnse mythe

Nimmer is er sprake geweest van een Palestijnse staat of onafhankelijkheid in de geschiedenis. Die is door niemand ook gezocht of begeerd. Na de Joodse verdrijving uit het land is het land gedurende eeuwen in handen geweest van Romeinen, Byzanthijnen, Mongolen, Mamelukken en Ottomanen. In 1948 was er slechts de afwijzing van een Joodse staat. Zelfs bij de oprichting van de PLO in 1964 gaat het in eerste instantie nog niet om het streven naar een eigen staat. De ontwikkeling van het Palestijnse nationalisme en het streven naar een eigen onafhankelijkheid is historisch gezien een novum en iets van de tweede helft van de twintigste eeuw. Het begrip Palestijn als aanduiding voor een Arabische identiteit is pas in de jaren ‘60 door Yasser Arafat geïntroduceerd en in zwang gekomen. Voorheen was het zelfs alleen een benaming voor de Joden die naar onafhankelijkheid streefden.

Onzorgvuldig en eenzijdig

De schets van de politieke-historische ontwikkeling in de nota is sowieso onzorgvuldig. Om een paar voorbeelden te noemen:- De Arabieren vielen de Joodse inwoners van Palestina al voor het uitroepen van de staat Israël aan. Zo vernietigden de Jordaniërs en Arabieren in 1947 de Joodse dorpen ten zuiden van Jeruzalem. In 1948 volgde een massale aanval vanuit alle landen uit de omgeving.- Op pagina 9 wordt gesproken over het ‘beheer’ van Egypte over de Gazastrook, terwijl in een vergelijkbare situatie het Israëlische beheer ‘bezetting’ wordt genoemd.- Het zou zorgvuldig geweest zijn om te noemen dat Israël in 1967 (pagina 9) in een ‘pre-emptive strike’ alleen Egypte aanviel en dat Jordanië daarna zelf Israël aanviel.-Er wordt gesproken over het niet uitvoeren van resolutie 242 van de VN. Dat is niet terecht. De hele Sinaï is teruggegeven aan Egypte. In die zin is er voldaan aan de tekst van de resolutie. Bovendien wordt hierin niet gesproken over terugtrekking van Israël uit ‘de’ veroverde gebieden, maar slechts van ‘gebieden’.- Op pagina 12: In de internationale verhoudingen is er geen ‘Palestijnse Nationale Autoriteit’. Deze term wordt alleen door de Palestijnse Autoriteit zelf gebruikt. Het lichaam dat gezag uitoefent over de Palestijnse gebieden heeft in de internationale verdragen ‘Palestinian Authority’ (Palestijnse Autoriteit). Er is geen ‘Nation of Palestine’.- Op pagina 10 wordt met betrekking tot de Tweede Libanonoorlog geen melding gemaakt van het lijden van het Joodse volk in Galilea onder de voortdurende raketaanvallen van Hezbollah op de bevolking.- Sprekend over de gebeurtenissen in Hebron (pagina 15) wordt gesuggereerd dat de terreur aan beide kanten evenredig is. Dat is zo naast de waarheid. Er zijn geen gevallen bekend van Joden die Arabische gezinnen uitmoorden, restaurants en bussen opblazen en baby’s uit de handen van hun moeders schieten. Dat zijn geen eenmalige incidenten, maar acties die door de PLO, Hamas en hun milities doelbewust zijn opgezet en voorbereid. Door op deze manier te schrijven maken de opstellers er bijna een soap van met aan beide zijden de ‘good guys’ en de onvermijdelijke ‘bad guys’.

De inhoud van gerechtigheid

In plaats van het profetisch woord en de eeuwige beloften van God, spreekt de nota graag over gerechtigheid. Dat zou het sleutelwoord zijn in de benadering van het conflict. Daar zouden beide partijen op aangesproken moeten worden en Israël vanuit de Thora. Dat klinkt goed, maar laten we het dan ook echt op de manier van de Thora doen. Dat wil zeggen: uitspreken dat er in de Bijbel geen sprake is van een eigen staat van de bijwoners in het land, maar dat van de bijwoners in het land gevraagd wordt de geboden van God te respecteren en Zijn Naam te eren en Israël te zegenen. Alleen in die context wordt gesproken over gerechtigheid. Door uit te gaan van de wenselijkheid van een nieuwe onafhankelijke moslimstaat binnen de grenzen van het Beloofde Land en vervolgens hiertoe het woord tzedaka (Hebreeuws voor gerechtigheid) op te voeren getuigt van een halfslachtig spreken dat zich niet onderscheidt door een bijbels inzicht in het begrip.

De islam

De bespreking van de rol van de islam in het conflict is te mager. Het rapport mist daarom de geweldige dreiging die uitgaat van de volken die Israël omringen en ook het werkelijke doel van de Palestijnse strijd. Wat de visie van Hamas is, is wel duidelijk, maar ook de Palestijnse Autoriteit weigert Israël te erkennen als volk. Zij typeert in haar handvest het Jodendom als een religie dat geen bijzondere aanspraak kan maken op welk gebied dan ook. Het feit dat het Joden en christenen niet is toegestaan om te bidden op het tempelplein en de voortdurende opgravingen op het plein om elk spoor van Joodse aanwezigheid uit te wissen spreken voor zich.Het is wishful thinking om te denken dat het bestaan van een eigen Palestijnse staat naast Israël vrede betekent. Dat is de eigen traditie van tolerantie inlezen in de islam. Veelmeer zou men moeten analyseren waarom de opgave van de Joodse bevolking in de Gazastrook niet tot verzoening heeft geleid, maar tot een onophoudelijk bombardement van de Joodse dorpen in de Negev. Men zou dan tot de conclusie gekomen zijn dat het Midden-Oosten Nederland niet is en dat in de Arabische wereld andere normen en waarden gelden dan hier. Men zou ook begrepen hebben dat Hamas, zoals gesteld wordt (pagina 11) niet alleen niet effectief tegen de raketaanvallen optreedt, maar ze zelf organiseert! In feite is het ‘Heilige’ land met Jeruzalem als centrum voor de islam helemaal niet zo heilig. Jeruzalem komt in de Koran niet voor. Er was tijdens het schrijven van de Koran helemaal geen heiligdom in Jeruzalem waaruit Mohammed ten hemel had kunnen varen en de verhalen van Hagar en Ismaël spelen zich voor het belangrijkste deel af in de omgeving van Mekka. Jeruzalem en het Heilige Land worden pas belangrijk als de Joden zich daar vestigen, wat als een inbreuk gezien wordt op de Arabische moslimsuprematie in het hele Midden-Oosten. Historisch feit is dat alleen onder Israëlisch bestuur Jeruzalem werkelijk voor alle godsdiensten toegankelijk blijkt.

Palestijnse christenen

In haar contacten met de Palestijnse christenen zou de kerk zich moeten realiseren dat de vervangingstheologie die veel oude kerken in het Midden-Oosten huldigen niet alleen een laakbaar punt in hun geloofsleer is, maar dat het zich ook praktisch vertaalt in het ontkennen van de aanspraken van het Joodse volk op het Beloofde land en een spiritualiseren of ontkennen van het Oude Testament. De bevrijdingstheologie van de Sabeelgroep is op dit punt nog meer af te wijzen, omdat zij aanstuurt op het opheffen van de Joodse staat op zich. Welke gronden heeft de kerk trouwens om te pleiten voor het recht van de Palestijnen’ – blijkbaar als ‘natie’ – op zelfbeschikking? Wij raden de PKN aan in het contacten met christenen in Israël oog te hebben voor die kerkelijke gemeenschappen die liefde voor Israël hebben en de waarheid van de Schrift onderkennen als zij zegt dat God Kanaän tot een eeuwige bezitting aan het Joodse volk geschonken heeft.Met nadruk wijzen wij op de verslechterde positie van de christenen. Dat heeft niets met de Israëlische aanwezigheid te maken. De emigratie van Arabische christenen is niet iets van de laatste jaren. Wij krijgen voortdurend berichten van repressie uit de zogenaamde Palestijnse gebieden. Juist daar waar de Palestijnse Autoriteit en Hamas domineren is repressie en grote onverdraagzaamheid van de Arabische bevolking die gevoed wordt door de islam. De situatie van christenen in Bethlehem en in heel Judea, Samaria en Gaza is schrijnend. Bedreigingen met de dood zijn aan de orde van de dag. In Gaza werd onlangs één van de christelijke leiders vermoord nadat de christelijke boekhandel die hij beheerde werd vernietigd. Anderen worden gedwongen moslim te worden. Dit alles betekent voor Christenen voor Israël niet dat zij de positie van de Arabische bevolking miskent. Wij vinden dat zij als minderheid in de staat Israël op een waardige wijze behandeld dient te worden. Feit is wel dat de bevolking van Gaza en de Westelije Jordaanoever gezegend is door de Israëlische aanwezigheid in de periode tot aan de Oslo-akkoorden en geleden heeft onder de Jordaanse en Egyptische bezetting. Pas na de komst van de PLO vanuit Tunis en het begin van de intifada’s met de daaruit voortkomende terreur is er een moeizame situatie ontstaan. Hiervoor brengt de Joodse overheid voor het eerst een infrastructuur aan in Samaria, Judea en Gaza. En zelfs nu, onder de aanhoudende terreur, zorgt Israël dat de bevolking van Gaza niet verstoken blijft van voedsel, medicamenten, water en elektriciteit.

Kerk in Actie

Diaconale hulp aan de zwaksten in het conflictgebied mag niet betekenen dat de kerk zich vooral wendt tot de Palestijnen. Om te besluiten daar vooral te helpen waar men zich zelf niet helpt of anderen te weinig helpen en vervolgens bij de Palestijnen uit te komen, gaat voorbij aan de enorme steun van de wereld aan de Palestijnen – men heeft per hoofd van de bevolking meer dan welke misdeelde groep in de wereld ooit ontvangen – en gaat ook voorbij aan het feit dat de rijke Arabische wereld geweigerd heeft deze geestverwanten te steunen en haar veelmeer heeft gebruikt als pion in het conflict met Israël. Het ontgaat ons waarom Kerk in Actie, vanuit de verbondenheid van de PKN met het Joodse volk, Israël niet ruimhartig steunt bij de bestrijding van de armoede, bij het integreren van de immigranten uit bijvoorbeeld Ethiopië en bij de opvang van slachtoffers van de Palestijnse terreur. Het is voor ons onbegrijpelijk dat de duidelijke verbondenheid met Israël niet leidt tot een duidelijke diaconale handreiking. Het blijft allemaal erg marginaal en het is duidelijk dat veel kerkleden voor hun steun aan Israël andere kanalen kiezen. Het is op zijn minst opmerkelijk dat een groot deel van de achterban van Christenen voor Israël bestaat uit PKN-leden.

Advies

Wat wij aan de PKN vragen is dat zij zich uitspreekt voor de ondeelbaarheid van het Beloofde Land, als het erfdeel dat God aan Israël geschonken heeft. En voorts dat zij zich verbindt met Arabische christenen die niet de vernietiging maar de zegening van Israël in hun hart dragen. Het is lofwaardig dat de kerk de vervangingstheologie afwijst, maar het zenden van een medewerker naar Sabeel is daar geen blijk van.Wij vragen de kerk dringend zich niet af te keren van de Joodse bewoners van Judea en Samaria, maar hen juist te bemoedigen, omdat hun motivatie om het land te bewonen niet voortkomt uit nationalisme, maar uit een diep geloof dat God bezig is heilsgeschiedenis te schrijven. Het past de kerk dat zij haar visie op Israël formuleert en uitspreekt voor het Aangezicht des Heren in de verwachting van de spoedige komst van het Koninkrijk. Daarin is zij gehouden alles te weren wat het bijbels getuigenis weerspreekt.Wij zegenen de PKN in deze roeping, met het gebed dat de kerk van Nederland de geesten zal kunnen onderscheiden en haar bijzondere relatie met het Joodse volk zal weten te belijden en gestalte te geven op een wijze die haar siert.

Bron: http://christenenvoorisrael.nl/artikelen/artikelen/reactie-op-pkn-nota.html

2008-03-09T14:58:00.002+01:00

PEACE doet aangifte van fraude

Oproep aan alle Nederlanders om mee aangifte te doen bij de politie en het Openbaar Ministerie van verdenking van grootschalige Israëlische fraude.

Gevolg van deze fraude: Nederlandse consumenten, ook u, financieren de Israëlische nederzettingen en de Palestijnse onderdrukking.

Wat is er aan de hand?

In 2006 is een rapport verschenen met de Nederlandse bedrijven die economische relaties onderhouden met de Israëlische nederzettingen. De Israëlische nederzettingen liggen in door Israël bezet gebied, dat in de juni-oorlog van 1967 is veroverd. De nederzettingen zijn door de VN-Veiligheidsraad illegaal verklaard omdat diverse verdragen deze verbieden. Veel van de in dat rapport genoemde bedrijven importeren Israëlische nederzettingenproducten naar Nederland. Het was altijd al de vraag waar die producten bleven. Omdat de douane bij monde van de directeur-generaal van de Belastingdienst deze informatie als geheim bestempelde bleef dat onduidelijk.Maar nadat de regering heeft geantwoord op, op PEACE-verzoek gestelde, Tweede Kamervragen is het antwoord helder: In 2006 zijn er officieelgeen Israëlische producten uit de nederzettingen in Nederland ingevoerd. Omdat wij weten dat er wel degelijk vele Israëlische nederzettingenproducten in Nederland te koop zijn, is er sprake van illegale invoer. Omdat voor nederzettingenproducten een heel veel hoger importtarief geldt dan voor producten uit Israël is er dus ook sprake van ontduiking van de Nederlandse invoertarieven.

Eind februari beantwoordde de Europese Commissie de door PEACE opgestelde vragen gesteld vanuit het Europees Parlement. Wat blijkt? Voor de hele Europese Unie geldt hetzelfde als voor Nederland.

Kortom: fraude.Grootschalige fraude zelfs!

Wat betekent dit?

De Nederlandse staat en de Europese Unie als geheel worden voor grote bedragen opgelicht. Maar ook de consumenten worden misleid. U denkt goede en verantwoorde producten te kopen in de supermarkt. Zonder dat u het kunt weten kan het om Israëlische producten gaan, die geproduceerd zijn in de illegale nederzettingen. Op die manier financieren we allemaal de nederzettingenbedrijven van de Israëlische kolonisten. Zonder die financiering vanuit Nederland en de Europese Unie zouden de nederzettingen economisch niet levensvatbaar zijn.

Anders gezegd: Het grootste obstakel voor een duurzame vrede, de Israëlische nederzettingen, worden door onze financiering overeind gehouden. Tegelijkertijd wordt het recht van de Palestijnse bevolking op een normaal bestaan door de nederzettingen onmogelijk gemaakt. De Israëlische muur, die door het Internationaal Gerechtshof illegaal is verklaard, maakt dat de humanitaire rechten van de Palestijnse bevolking worden geschonden. De nederzettingen en de muur maken een levensvatbare Palestijnse staat onmogelijk.

Oproep: Steun de “Aangifte van Fraude”

PEACE wil namens zoveel mogelijk Nederlanders aangifte doen van fraude. Ook gaat PEACE Nederlandse importeurs en Israëlische exporteurs van nederzettingenproducten dagvaarden. PEACE gaat namens de ondersteuners de aangifte doen. PEACE roept daarom u en met u zoveel mogelijk Nederlanders op om de fraudeaangifte te ondersteunen. Het is van groot belang dat zoveel mogelijk Nederlanders en Nederlandse organisaties mee aangifte doen. Een grote maatschappelijke druk betekent dat het Openbaar Ministerie en ook de regering deze zaak niet meer kunnen negeren.

Een grote beweging in Nederland is ook van belang voor de andere landen in de Europese Unie. We gaan in de hele Europese Unie mensen en organisaties mobiliseren om aangifte van fraude te gaan doen. Als na Nederland in de hele Europese Unie deze beweging op gang komt, zal die het fundament van de nederzettingen zodanig aantasten,dat ze ophouden te bestaan. Daarmee is de weg naar een duurzame oplossing niet langer geblokkeerd.

Wilt u ook een aangifte doen, ga dan naar:

http://www.peaceconsumer.org/index.phpoption=com_content&task=view&id=61&Itemid=1

Reisverslag van een minister

2008-03-09T14:38:00.003+01:00

Reisverslag Verhagen geanalyseerd

Minister Verhagen deed verslag van zijn Midden Oosten reis; hier een reactie.
Bekend is de kritiek van CDA corifeeën zoals Van Agt en Van den Broek op het kabinetsbeleid m.b.t. het Midden Oosten. Hier een kritische analyse door een minder bekende partijgenoot.

Reactie Jan Elshout op Kamerbrief dd. 15-2-2008 inzake reis minister Verhagen naar Midden Oosten 20-24 januari 2008

Inleiding

In dit stuk wordt globaal de volgorde van de Kamerbrief aangehouden. Omdat in de Kamer zal worden uitgegaan van de huidige situatie heb ik ook referenties van na het bezoek verwerkt. Het betreft dan echter nieuwe feiten m.b.t. ontwikkelingen die ook tijdens het bezoek al aan de gang waren.

Nog een technische opmerking: aangehaalde artikelen zijn bij mij in print aanwezig en kunnen worden opgevraagd.

2 Israël / MOVP

Israël heeft inderdaad het recht op zelfverdediging. Echter wie de geschiedenis van de laatste jaren nagaat, ziet dat het Israël was dat consistent het geweld heeft geinitieerd, ook in periodes dat radicale organisaties zich goed aan maandenlange eenzijdige bestanden hielden. Ook recent heeft Hamas vele malen een bestand van zeer lange duur aangeboden. Ik heb dit punt nader uitgewerkt in een memo naar onze partijgenoot mw. Van Gennip dd. 3-3-2008, waarvan ik een kopie bijvoeg 1). Het gaat niet om de vraag “heeft Israël het recht zich te verdedigen?” maar om de vraag “heeft Israël het recht steeds nieuwe cycli van geweld te initiëren?”.

Op zich zijn de opmerkingen dat de opening van Gaza essentieel is en tegen uitbreiding van nederzettingen terecht, maar ze zijn effectloos als er geen enkele sanctie tegenover staat. Dat soort lippendienst is tenslotte de manier waarop al 40 jaar Israëlische expansie gedoogd wordt. Zelfs wordt een “intensivering van betrekkingen” in het vooruitzicht gesteld. Gevreesd moet worden dat minster Livni intern na afloop verklaard zal hebben “Bezoek Verhagen is prima verlopen. Natuurlijk heeft hij wat gepreveld over nederzettingen en proportionaliteit en zo, maar dat doen ze al 40 jaar en er is geen enkele sanctie. We kunnen dus verder met uitbreiding van nederzettingen en het doden van grote aantallen Palestijnen. Verhagen is echt geen probleem. Ze willen de betrekkingen zelfs uitbreiden”.

Merkwaardig is dat minister Livni kan opmerken dat “van terugkeer van vluchtelingen geen sprake kan zijn” zonder dat ik iets lees over een reactie daarop. Het betreft hier immers een belangrijke afwijking van internationaal recht (dat, naar minister Verhagen meermalen verklaarde, universeel van toepassing is). Wie het onderzoek van het Britse parlement uit 2004 bestudeert R2), leest daar in dat dit recht een grote rol speelt in het bewustzijn van betrokkenen. Daarbij gaat het niet eens zo zeer over fysieke terugkeer (statistieken laten zien dat vrijwel niemand dat wil) maar om erkenning van onrecht. Zeker in dit jaar, waarin de Nakba 60 jaar geleden is, had het lot van vluchtelingen een belangrijk element van de reis moeten zijn.

Ernstige mensenrechtenschendingen in Palestijnse gebieden blijven onbesproken. Ik noem bijv.:

- de raids, luchtaanvallen, e.d. van het Israëlische leger/luchtmacht in Gaza en op de Westoever (de week voor het bezoek doodde Israël 37 Palestijnen, waaronder veel burgers en kinderen; ik lees geen enkele veroordeling, maar ook niets over bijv. een bezoek van de minister aan nabestaanden De Israëlische auteur Ilan Pappe zegt over het geweld “A creeping transfer in the West Bank and a measured genocidal policy in the Gaza Strip are the two strategies of Israel today”; zijn artikel heb ik bijgevoegd 2).

De Oxford Research Group bekritiseert de “presumption of immunity for IDF killings” R1).

Het geweld is duidelijk in overleg met de VS; Al Ahram van 22-1-2008 rapporteert over het bezoek van Bush aan Israël: “Hebrew language Israeli television noted that Olmert was surprised by the hasty agreement of Bush to Israel waging a wide-scale military campaign aganist the Gaza Strip”

- de “extra-judicial executions”

(PCHR rapporteert in dec.2007 een aantal van 664 mensen op die wijze gedood, bijna de helft burgers waaronder vele kinderen; deze executies vormen een zeer grove overtreding van de art. 33 van de 4e Geneefse Conventie)

- de Muur

(niet alleen worden duizenden hier door getroffen in hun bestaan, zie bijv. The Jordan Times van 18-11-2007 en Haaretz 17-12-2007, maar de Muur is ook, volgens het Int. Gerechtshof en het daarop volgende VN besluit illegaal; volgens art. 90 van de Grondwet is Nederland gehouden de internationale rechtsorde na te leven; door niets te doen wordt dus tegen de Grondwet gehandeld)

- de ca. 12000 Palestijnse gevangenen

(het blad Haaretz stelt op 22-11-2007 dat duizenden vrij gelaten zouden kunnen worden zonder enig veiligheidsrisico voor Israël, als er maar enige vredeswil was; men acht het immoreel gevangenen vast te houden als “losgeld” om bij onderhandelingen concessies af te dwingen; m.i. had de minister in het bijzonder had het lot van de 41 Palestijnse parlements-leden aan de orde moeten stellen; die werden bijna allen gevangen genomen als vergelding voor het gevangen nemen van Shalit, zonder een beschuldiging tegen hen persoonlijk; ook had het martelen van gevangenen aan de orde moeten worden gesteld)

- onrechtvaardige rechtspleging

(de mensenrechtenorganisatie Yes Din kwam in dec. 2007 met een rapport over de militaire rechtbanken op de Westoever, die ieder jaar duizenden Palestijnen veroordelen; de behandeling tart iedere norm, verdachten hebben geen toegang tot een advocaat, hoorzittingen zijn in het Hebreeuws en verdachten zijn bij voorbaat veroordeeld)

- de afsluiting van Gaza

(de minister pleit wel voor opening, maar stelt niet het immorele karakter van de afsluiting ter discussie; een regeling waarbij Israël zeggenschap heeft over Gaza grenzen is ten principale onjuist; de internationale gemeenschap kan wel regelingen maken tegen wapensmokkel etc., maar iedere zeggenschap door Israël is onjuist; daarmee stelt men een mechanisme in werking dat Israël de mogelijkheid geeft tot, wat de Israëlische auteur Ilan Pappe noemt, “ethnic cleansing of the West Bank and genocide in Gaza”; kritische organisaties van Amerikaanse Joden spreken in Occupation Magazine dd. 24-1-2008 van “medical warfare” en European Jews for Just Peace, EJJP, zeggen over de “ongoing collective punishment” in een persbericht van nov.2007: “These actions are not only in complete contraviction of the Geneva Convention but also amount to crimes of war”).

- het administratieve regime dat het leven onmogelijk maakt

(het gaat dan niet alleen om veelbesproken zaken als pasjes en checkpoints; Haaretz analyseert bijv. op 21-2-2008 dat in tientallen jaren in Area C vrijwel geen bouw-vergunningen zijn afgegeven aan Palestijnen; duizenden huizen zijn daarom “illegaal” en kunnen direct worden afgebroken; met pasjesregelingen kan men duizenden studenten toegang tot opleidingen ontnemen en zo de ontwikkeling van een nieuwe generatie leiders onmogelijk maken; door nieuwe afsluitingen hebben steeds minder Palestijnen toegang tot gebieden waar ze generaties lang woonden; de Israëlische journaliste Amira Hass rapporteert in Haaretz van 21-2-2008 dat reeds 60 % van de Westoever ontoegankelijk is voor Palestijnen)

- de terreur door settlers

(Haaretz analyseerde op 4-12-2007 dat duizenden olijfbomen door settler terreur waren vernield; van de 20 gevallen die waren onderzocht was slechts in één geval een onderzoek gestart, waaruit geen veroordeling kwam)

Ook ernstige mensenrechtenschendingen in Israël blijven onbesproken. Ik noem bijv.:

- het terug dringen van Arabische inwoners in steeds kleinere gebieden, ook in Israël;
(Haaretz van 23-12-2007 meldt bijv. dat oudere Arabische wijken van Jaffa, bij de kust, totaal 497 woningen, zullen worden afgebroken; daar voor in de plaats komen dure woningen voor Joodse inwoners; voor de Arabieren zijn nieuwe wijken, ver van de kust gepland;

mensenrechtensites melden op 5-11-2007 omvangrijke vernielingen van Bedouinen woningen en op 21-12-2007 andere vernielingen in de Negev)

- wettelijk geregelde achterstellingen van Arabieren op talrijke gebieden

(Haaretz van 13-12-2007 meldt bijv. enrstige discriminatie op onderwijsgebied in Jeruzalem)

- immorele voorstellen Arabische inwoners te “dumpen”

(Haaretz meldt op 29-11-2007 voorstellen van, toen nog, minister Liebermann, om gebieden met veel Palestijnen te ruilen tegen nederzettingsgebieden; gevolg is dat mensen die levenslang sociale premies etc. betaalden van alle rechten beroofd worden; vice-president Ramon herhaalde dit voorstel op 18-12-2007)

In het verslag mis ik een oproep van de minister aan Israël om in te gaan op het herhaaldelijk door Hamas aangeboden (langdurige) bestand (zie hiervoor ook het genoemde memo aan mw. Van Gennip, 1).

De minister had, om mensenrechten te bevorderen, kontakt met organisaties op dat gebied kunnen hebben. Ik denk dan vooral aan Adalah, een organisatie die opkomt voor de rechten van Arabische inwoners. Deze kwamen op 28-2-2007 met een ontwerp grondwet voor Israël, gebaseerd op gelijke rechten voor alle inwoners, waarbij men de Europese Conventie voor de Rechten van de Mens en de VN Universele Verklaring van Mensenrechten uit 1948 als model nam. In Haaretz van 21-12-2007 kwamen ze met nadere uitwerkingen. In plaats van steun kreeg Adalah uit Joodse kringen een storm van verontwaardiging omdat preferentiële regelingen voor Joden zouden verdwijnen. Een minister die mensenrechten zegt te willen bevorderen (omdat die universeel gelden) zou van het bezoek aan Israël gebruik moeten maken deze organsatie een hart onder de riem te steken.

Naast kontakt met Adalah had de minister kontakt gehad kunnen hebben met Israëlische mensenrechtenorganisaties die zich toeleggen op medische zorg, rapportage van brute behandeling bij checkpoints, etc.

De minister maakte een tocht naar Sderot, op zich terecht, maar het gaat m.i. niet aan dit relatief geringe leed te bezien als er geen gelegenheid (of wil) is kennis te nemen van het vele malen grotere leed in Gaza (en bijv. condoleance bezoeken af te leggen i.v.m. de tientallen slachtoffers van de week daarvoor).

Wie de hiervoor genoemde massale mensenrechtenschendingen door Israël overziet kan begrijpen dat het land, volgens minister Verhagen (Haaretz 22-1-2008) “singled out” is in de VN. Wat ik echter niet begrijp is dat Israël, in de woorden van de minister, “unfairly singled out” is. Natuurlijk geburen er gruwelijke dingen in Darfur etc. maar ik ken geen ander land dat niet minder dan 39 VN resoluties overtreedt en waarin de achterstelling in mensenrechten zo uitgebreid in wetten is vastgelegd.

3 Palestijnse gebieden MOVP

Dat President Abbas en Onderhandelaar Erekat “gematigd optimistisch” zijn komt mij merkwaardig over. Het is strijdig met andere publikaties. In een analyse door Barak Ravid in Haaretz dd. 10-2-2008 lees ik over de “slow motion status talks” : “An MK with ties to senior PA officials spoke of a growing frustration on the Palestinian side, particularly caused by Livni’s policies”. Een andere MK zegt “This is not what serious negociations look like”. Ravid’s conclusie is dan ook dat dit “will not lead to an agreement even in 20 years”.

In Haaretz van 17-2-2008 lees ik (n.a.v. het bezoek van de Franse minister Kouchner) “Kouchner told Peres that the Palestinians appear increasingly hopeless about establishing a state”. In een artikel in Al Ahram van Khaled Amayreh dd. 15-2-2008 lees ik “Even Fayyad admits there are no peace prospects”. Fayyad duidt dan vooral op het doorgaande geweld en de voortgaande bouw van nederzettingen, met name in een “afsluitende ring” rond Oost Jeruzalem. Amayreh schrijft over het geweld in Gaza “However, the real reason is to destroy the Hamas government in order to lower the ceiling of Palestinian national expectations”. Over de doorgaande expansie zegt hij “Israel is simply killing the 2-state solution”. De volgende dag verklaarde Olmert tijdens een lezing in de VS dat de bouw van nederzettingen in Jeruzalem doorgaat (Haaretz 18-2-2008). Er zouden alleen geen nieuwe nederzettingen worden opgezet (dat is een vrij loze belofte want gigantische terreinen rond nederzettingen zijn al gereserveerd). Ook zijn er nieuwe “outposts” ontstaan (Haaretz 15-2-2008).

In de Jordan Times van 23-2-2008 lees ik dat Arabische staten dreigen het vredesinitiatief van Saudi Arabië in te trekken, bij gebrek aan serieuze respons door Israël.

In het licht van het voorgaande begrijp ik het optimisme van minister Verhagen niet.

Merkwaardig is de zin dat Abbas zich verzet tegen “impliciete legitimering van de machtsgreep van Hamas”. M.i. draait dat de zaken om. De wettig gekozen regering was de Palestijnse eenheidsregering, die een parlementaire meerderheid bezat. Er was geen coup in Gaza door Hamas, maar een poging (met steun van het westen) om posities van Hamas met geweld over te nemen. Toen het er op aan kwam weigerden Fatah getrouwe troepen op hun broeders te schieten en kopstukken vluchtten naar de Westoever. Er was dus eerder een “coup” tegen de wettig gekozen eenheidsregering. Kathleen Christison, oud-CIA medewerkster heeft de gang van zaken geanalyseerd en ik verwijs naar haar artikel daar over toe R9). Christison is van mening dat als men spreekt van een “coup by Hamas” dit “manipulative language” is.

Over de legitimiteit van de Abbas-Fayyad regering wordt niet gesproken. Die bestaat eigenlijk alleen uit de erkenning door het Westen. Bij het ter zijde schuiven van de eenheidsregering handelde Abbas in vele opzichten onconstitutioneel, maar het is voldoende er op te wijzen dat er, bij de presentatie van de nieuwe Fayyad regering, geen parlementaire meerderheid voor was (Jordan Times 16-7-2007). Voor de eenheidsregering was er wel een grote parlementaire meerderheid en Hamas heeft sindsdien vele malen op herstel daar van aangedrongen. Ik mis in de brief van de minister steun voor dit herstel van de democratie. Ik lees ook geen kritiek op vele illegale wetswijzigingen door de regering Fayyad, bijv. van de Elections Law, die van Palestina feitelijk een eenpartijstaat maakt. Na de verkiezingen had Hamas een zeer grote parlementaire meerderheid. Volgens de meest recente, mij bekende cijfers (Haaretz 6-2-2008) koos 39 % van de bevolking voor Hamas en 46 % voor Fatah. Die getallen zouden nu (na de gebeurtenissen in Gaza) wel eens omgekeerd kunnen liggen.

Waarom heeft de minister niet willen spreken met Palestijnse intellectuelen die voorstander zijn van een derde weg?

Ook uit de brief van de minister blijkt dat de houding van Abbas tegenover Hamas met “agressief” kan worden aangeduid. In november riep Abbas de inwoners van Gaza op om tegen Hamas in opstand te komen (Haaretz 15-11-2007). De Palestijnse Autoriteit trachtte toen zelfs een veroordeling van Hamas door de VN te bewerkstelligen, wat door Arabische staten verhinderd werd (Haaretz 18-11-2007). De NRC van 16-1-2008 meldde dat Zwitserse diplomaten ver gevorderd waren met een bestand tussen Israël en Hamas met o.a. een gevangenenruil en een 15-jarig bestand. Abbas heeft dit expres laten uitlekken om succes te voorkomen. Een commentaar in Al Ahram van 1-2-2008 verbaast zich er over dat Abbas wel praat met Israël (dat honderden Palestinen doodt) maar onder geen beding met Hamas.

Feiten laten zien dat de regering van Abbas feitelijk een soort Vichy-bewind geworden is dat onderworpen is aan Israëlisch/Amerikaanse bevelen. Haaretz van 24-1-2008 meldt “IDF allowed Palestinian forces to carry out 371 armed operations since June”. Israëlische militairen prijzen de goede samenwerking. Met zaken als het massaal arresteren van Hamas leden (zie bijv. de Volkskrant 25-9-2007) is de Abbas regering feitelijk deel van de bezettingsmacht geworden.

Tekenend is het gemak waarmee men gerechtvaardigde eisen laat vallen. Een gerechtvaardigde eis was bijv. dat Israël, nog voor de conferentie in Annapolis, de bouw van nederzettingen volledig zou staken (Jordan Times 18-11-2007). Dat was ook een eis voor de bilaterale besprekingen. De bouw van nederzettingen (en de militaire raids) verhevigden juist na Annapolis, maar de bilaterale gesprekken werden op 29-12-2007 gewoon hervat. Zo meldde Olmert (Haaretz 28-1-2008) dat Jeruzalem “last topic” zou zijn in vredesbesprekingen (om de Shas partij voor zijn regering te behouden). Abbas protesteerde hier tegen en eiste dat “all core issues” moesten worden besproken. Na het volgende gesprek van Olmert met Abbas meldde een Israëlische woordvoerder (Haaretz 19-2-2008) echter “The issue of Jerusalem did not come up. I am not aware of changes in the Israeli position”.

Palestijnse gebieden. Mensenrechten

Merkwaardig is dat de minister zijn “zorgen uit over Palestijnse mensenrechten-schendingen”. Bij Syrië is er sprake van “ernstige zorg”. Daarentegen is de tekst onder Mensenrechten bij Israël vrijwel geheel gewijd aan het “evenwichtiger benaderen van Israël” in internationale verbanden, d.w.z. het vrijwaren van Israël voor druk van buiten. Wat Israël betreft wordt er alleen “aangedrongen op het respecteren van mensenrechten zowel door Israël als de Palestijnen”. Gezien eerdere uitspraken van de minister over mensenrechten die “altijd en overal” gelden en in het licht van de hiervoor geschetste massale schendingen door Israël doet dit meten met twee maten vreemd aan.

Palestijnse gebieden. Economische wederopbouw Westoever

In deze paragraaf wordt alleen de mening van Palestijnse zegslieden en president Peres weergegeven. Onduidelijk is of de minister ook een mening heeft.

Niet vermeld is het feit dat, volgens bijv. het rapport van de Wereldbank R6) alle fondsen van donoren zinloos zijn als er geen vrijheid van beweging van personen en goederen komt. Ook geeft de Wereldbank aan dat een goede verbinding tussen de Westoever en Gaza van essentieel belang is, wil de Palestijnse staat zich kunnen ontwikkelen. De brief van de minister spreekt niet over de economische ontwikkeling van Gaza. Blijkbaar is dat geen doelstelling.

Over de donorconferentie in Parijs (die USD 7.4 miljard opbracht) schrijft Al Jazeera onder de titel “Managing the occupation” op 17-12-2007: “In Paris there was neither a show of an international political will to address the occupation itself nor any serious pressure placed on Israel to lift restrictions on the movement of people and goods. Warnings by the World Bank that an Israeli reversal of movement restriction policies and closure of borders is a pre-requisite for the recovery of the Palestinian economy went unheeded. The donor’s conference, as the American-sponsored Annapolis meeting a few weeks ago, was instead driven by Israeli and US security priorities, namely backing, if not, encouraging a Palestinian Authority confrontation against Hamas rather than addressing the reality of the Israeli occupation ”.

De nieuwe (Nederlandse) VN Gezand Robert H.Serry meldt in een recente zitting van de Veiligheidsraad R4) “Looking at these deteriorating realities on the ground in Gaza and the West Bank, as well as in Sderot, the disconnect between those realities and the hopes and aimes of continuing peace talks seemed almost total”. Die USD 7.4 miljard lijkt “a mockery”.

Syrië MOVP

Ik ben het eens met de opvatting dat een dialoog beter is dan isolatie, echter merkwaardig is het doel “veranderingen in het Syrische beleid”. Ik denk dat, gezien de Syrische bereidheid tot onderhandelingen met Israël en het feit dat een deel van het land nog steeds bezet is, veranderingen in het Israëlische beleid urgenter zijn. Waar VN Secretaris Ban Ki Moon nog bij Israël pleitte om bezoeken van familieleden die elkaar in decennia niet zagen mogelijk te maken (Jordan Times 19-12-2007) bespeur ik niets van zo’n steun bij minister Verhagen.

Het protest tegen de bijeenkomst in Damascus van wat “radicale groeperingen” genoemd wordt is denk ik misplaatst. Net als de Syrische minister zei vertegenwoordigen ze een substantieel deel van de Palestijnen en hebben ze net zo’n recht op vergaderen als Nederlanders. Als ik het verslag van de bijeenkomst in The Jordan Times van 25-1-2008 lees, kan ik daarin niets onrechtmatigs lezen. Er is in het geheel geen oproep tot geweld o.i.d en de nadruk ligt (ik denk terecht) op “national reconciliation” van Palestijnen.

6 Appreciatie

Zeer gevaarlijk acht ik de terminologie in de brief over “Joods-Israëlische staat”. Met de aanduiding “Joods” wordt het spraakgebruik van Zionisten overgenomen. Van een hooggeplaatst politicus moet verwacht worden dat hij zulk spraakgebruik zeer bewust hanteert en daarom acht ik deze aanduiding des te gevaarlijker. De rechten van de ca. 20 % Arabische inwoners van Israël worden met zulk taalgebruik resoluut van tafel geveegd.

Gezien het bij andere gelegenheden pleiten van de minister voor mensenrechten herhaal ik de eerdere suggestie om in kontakt met organisaties als Adalah daadwerkelijk op te komen voor mensenrechten.

Verdere opmerkingen mijnerzijds

In de brief van de minister mis ik een meer fundamentele onderbouwing m.b.t. de gang van zaken in het vredesproces.

Impliciet wordt uitgegaan van een 2-statenoplossing. Er zijn echter steeds meer aanwijzingen dat deze door de situatie “on the ground” niet meer realiseerbaar is. Men ziet dan ook in toenemende mate publicaties die pleiten voor een “single democratic state”. In dat verband verwijs ik bijv. naar het bijgevoegde artikel van Christison “The Myth of international consensus” 3). Zij wijst daarin op het feit dat de internationale gemeenschap zich tot ca. 1990 nooit voor een Palestijnse staat heeft ingespannen en dat daarna de condities ervoor drastisch verslechterd zijn. Men moet dus grote vraagtekens plaatsen bij de intenties van die internationale gemeenschap.
Persoonlijk wil ik hier niet pleiten voor zo’n eenheidsstaat voor het gehele gebied ten westen van de Jordaan, omdat dat een zeer complex vraagstuk is. Die complexiteit blijkt uit de publicatie van Jeff Halper (Israeli Committee Against House Demolitions, ICAHD) “The key to peace: dismantling the matrix of control” R7). Echter als in het Nederlandse beleid geen analyse wordt meegenomen of de 2-statenoplossing nog wel haalbaar is, dan acht ik dit beleid “ononderbouwd”.

In de brief mis ik elke referentie dat een oplossing van het Israëlisch/Palestijns conflict moet plaats vinden binnen de kaders van het internationale recht. Voor een minister die herhaaldelijk spreekt over mensenrechten is dit vreemd. De minister biedt daarmee geen tegenwicht tegen een trend vanaf de Annapolis conferentie, dat in toenemende mate internationale rechtsregels terzijde geschoven worden en de persoonlijke mening van president Bush als nieuwe “rechtsregel” lijkt te gelden (men denke bijv. aan de beruchte brief van Bush aan Sharon waar Israël zich op beriep, bijv. bij de voorbereiding van Annapolis, als een soort “verkregen recht”). Na het bezoek van Bush in januari 2008 voelde Erekat zich “extremely embarrassed” na vragen hier over van journalisten: “In this meeting he had clearly understood that Bush’s administration does not consider UN resolutions on the Palestinian-Israeli conflict as a reference point governing negociations. Moreover, Bush stressed that his administration does not intend to place any pressure on Israel” (Al Ahram 22-1-2008). Gezien deze achtergrond is het esentieel dat een Nederlandse minister opkomt voor de internationale rechtsorde, iets wat ik in de brief mis.

De brief haalt minister Livni’s woorden aan over “een accoord dat goed is voor Israël (vooral op veiligheidsgebied)” maar de opvatting dat recht hieraan ten grondslag moet liggen ontbreekt geheel.

In de brief ontbreekt een analyse m.b.t. de rol van het Kwartet hoewel daar zeker aanleiding toe is na het advies van de Speciale Rapporteur prof. Dugard aan de VN om uit te treden. Hij kwam tot deze mening omdat het Kwartet verworden is tot verlengstuk van het Israëlische sanctiebeleid en, in strijd met zijn taakstelling, niet voor mensenrechten in Palestijnse gebieden opkomt (statement in Third Committee, UN-GA, 24-10-2007). Hij herinnert aan art. 54 van de Geneefse Conventie (“starvation of civilians as a method of warfare is prohibited”) en art. 55 (“obligates an occupying power to ensure the food and medical supplies to the population”). In een door Al Ahram Weekly weergegeven interview (19-10-2007) zegt hij “If the UN is not able to persuade other members of the Quartet, particularly the US, to acknowledge that Israel is a serious violator of human rights and is in serious violation of international law, the UN should withdraw from the Quartet”.

In zijn rapportage van januari 2008 kan hij alleen maar verslechteringen melden R3).

Een analyse van de opzet van het huidige “vredesproces” ontbreekt. De Amerikaans-Arabische analyst James J. Zogby gaat in The Jordan Times van 26-2-2008 in op een recent rapport over het Amerikaanse buitenlandbeleid in de laatste decennia R8). Een groep o.l.v. ex-ambassadeur Daniel Kutzer spreekt van “decades of failed policy and deteriorating conditions on the ground”. Waar Clinton “failed to understand and deal with key asymmetries in the Palestinian negociations” wordt de huidige president Bush omschreven als “involved, however mostly at the rhetorical level”. Over het vredesproces wordt geschreven “This was the first time in history a people under occupation was expected to negociate its own way out of the occupation while at the same time creating a viable, democratic and independent state”.

Conclusie

De brief faalt in de behandeling van de genoemde basis asymetrie. Nog steeds wordt niet effectief stelling genomen tegen het Israëlische optreden en opgekomen voor recht aan de Palestijnen. Aan de laatsten wordt overgelaten “to negociate its own way out of the occupation”, wat aan Israël in feite een vrije hand laat. Er wordt niet opgekomen voor een machteloze partij. De Israëlische minister Livni verklaarde (Haaretz 18-2-2008) “nothing is agreed until everything is agreed”. Langs die weg zal er dus nooit vrede komen. Ondertussen wordt Israëlisch onrecht in stand gehouden en worden de Palestijnen in steeds kleinere gebieden in steeds machtelozer posities terug gedrongen.

Een minister die zegt voor mensenrechten te willen opkomen zou grenzen moeten stellen aan het voortgaande (en in feite steeds erger wordende) onrecht Helaas worden er geen dwingende eisen aan Israël gesteld.

Een recent rapport van het Internationale Rode Kruis “Dignity denied” R5) meldt “The dignity of the Palestinians is being trampled underfoot day after day, both in the West Bank and Gaza”. Zo’n uitspraak is heel uitzonderlijk voor een organisatie die, hoe dan ook, onafhankelijk wil blijven. Echter van minister Verhagen mis ik een duidelijke stellingname in verband met concrete situaties.

Albert Einstein zei eens “The world is not dangerous because of those who do harm but because of those who look at it without doing anything”. Ik vrees dat het bezoek, door niet effectief stelling te nemen tegen groot onrecht, alleen maar aan die “dangerous world” heeft bijgedragen.

Bijlagen

1) Memo Jan Elshout naar mw. Van Gennip dd. 2-3-2008 inzake “escalatie Gaza”
2) Ilan Pappe: “Genocide in Gaza, ethnic cleansing on the West Bank”, Indypendent 28-1-2008
3) Kathleen Christison: “The Myth of International Consensus”, Counterpunch 24-1-2008

Referenties

R1) Oxford Research group “Conflict, Economic closure and Human Security in Gaza”
London 15-10-2007
R2) British Joint Parliamentary Middele East Councils, Commission of Enquiry Palestinian
Refugees, “Right of Return”, May 2004
R3) UN Human Rights Council, Special Rapporteur prof. Dugard: Human Rights Situation
In Palestine and other Arab territories, 21-1-2008
R4) UN Security Council, 5846th meeting 26-2-2008, Special Coordinator for Middle
East Peace, Robert H. Serry, monthly briefing
R5) Int. Committee of Red Cross, Dignity Denied in the occupied Palestinian Territories, Nov. 2008
R6) Wereldbank rapport m.b.t. economische ontwikkeling Palestijnse gebieden, 15-12-2007
R7) Jeff Halper “Dismantling the matrix of control”, ICAHD, Jan. 2008
R8) US Institute for Peace”Negociating Arab-Israeli Peace: American Leadership in the
Middle East”, Febr. 2008
R9) Kathleen Christison “Thoughts on the Attempted Murder of Palestine. The Siren Song
of Elliott Abrams”, Counter Punch 27-7-2007.

Bijlage 1 niet toegevoegd.

Bron: http://www.palestina-komitee.nl

PKN krijgt iets meer oog voor Palestijnen

2008-03-09T14:02:00.006+01:00

Een charme-offensief of een heroverweging van oude standpunten

In Protestaanse kringen in Nederland is men over het algemeen altijd pro-Israel geweest maar er klinken vandaag de dag geluiden binnen deze gelederen die roepen tot meer empathie met de Palestijnen. Is dit een charme-offensief om de werkelijkheid te verbloemen of is men werkelijk zijn oude standpunten aan het evalueren en wellicht wil men zelfs verder gaan door deze daadwerkelijk te heroverwegen? In het volgende artikel wordt dit nader belicht en ook kunt onderaan het artikel klikken op de link naar een PDF-bestand om meer inzicht te verkrijgen in dit materie. Lees ze.

De positie van de PKN in het Israëlisch-Palestijnse conflict

De PKN blijft ’onopgeefbaar verbonden’ met Israël, maar met wat meer oog voor de Palestijnen, vindt de synode in Lunteren.

Ook als er niets te besluiten valt, kan een vergadering lang duren. Dat bleek gisteren in Lunteren, waar de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) de hele dag sprak over zeven lettergrepen: on-op-geef-baar ver-bon-den. Dat is de PKN met Israël, maar wat houdt dat in, en hoe denkt de kerk over het Israëlisch-Palestijnse conflict?

Synodevoorzitter Gerrit de Fijter noemde aan het begin van de zitting Israël 'onontbeerlijk voor de kerk'. ,,Zoals de longen onontbeerlijk zijn voor het lichaam."
Op tafel lag een 'gespreksnota' waarin de visie van de kerk op Israël uiteengezet wordt, en hoe die visie tot stand is gekomen. Over de nota zélf liepen de meningen al sterk uiteen. Volgens een speciale commissie die het vooraf kritisch bestudeerd had, geeft het stuk niet altijd een evenwichtige weergave van de werkelijkheid. Het exclusieve gebruik van de uitdrukking 'onopgeefbaar verbonden' voor Israël suggereert volgens de commissie 'een minder kritische houding ten opzichte van een van de partijen'.

Bovendien staat in de nota wél dat het Palestijnse Hamas Israël niet erkend, maar níet dat het Israëlische Likud het recht op een Palestijnse staat ontkent. En over atoomwapens wordt vermeld dat Iran Israël daarmee bedreigt, maar dan weer niet dat Israël er zelf óók over beschikt. ,,Een atoomwapenvrij Midden-Oosten zou een helderder standpunt zijn", aldus de commissie.

Synodelid Piet de Jong, predikant in Rotterdam, reageerde fel op dat punt. ,,Natuurlijk heeft Israël een atoombom", betoogde hij. ,,Om zich tegen Iran te beschermen. En dat is nodig omdat wij weigeren iets te doen."

Volgens anderen heeft de kerk juist stelselmatig te weinig aandacht voor de Palestijnen. Dominee Henri Veldhuis uit Culemborg is de personificatie van die opvatting. ,,Waarom heeft onze synode nooit iets gezegd over de Israëlische afscheidingsmuur die het leven van miljoenen Palestijnen verwoest?", vroeg hij. ,,We moeten ons inzetten voor heil en vrede van beide volken. Maar als we nog tien jaar wachten ís er geen Palestijns volk meer."

En zo wisselden de synodeleden hun bekende standpunten uit: de een vindt dat de kerk zich niet in politieke kwesties moet mengen, de ander dat ze niet zo theologisch moet spreken. De een is vooral pro-Israël ('de staat Israël is een godswonder'), de ander meer begaan met de Palestijnen: ,,Na de Jom Kippoeroorlog misten de Nederlandse rabbijnen steun van de kerken. Een zelfde oproep zouden de Palestijnse christenen nu aan ons kunnen doen." Het conflict in het Midden-Oosten, verzuchtte een orthodoxe ouderling, zal wel duren tot de wederkomst van Christus. ,,Pas dan zullen Jood en Palestijn aan een tafel zitten, zal de leeuw bij het lam liggen."

Tot die tijd wil niemand de 'onopgeefbare verbondenheid' met Israël – hoe verschillend je dat ook kunt interpreteren - opgeven. Maar uitsluitend díe kant kiezen in het conflict, is volgens de synode niet rechtvaardig. Het lot van de Palestijnen verdient meer aandacht, beter laat dan nooit.

Na een dag praten wordt nu een nieuw document opgesteld, waarover de synode in april 2008 verder praat.

Een link naar een PDF-bestand over de positie van PKN in het Israëlisch-Palestijnse conflict:

http://www.pkn.nl/5/site/uploadedDocs/IPA___november_2007.pdf

2008-03-09T13:43:00.004+01:00

Vrijheid en onafhankelijkheid voor de Palestijnen

Michel Warschawski

Na jaren van onderhandelingen over een definitief akkoord blijkt dat Israël nog steeds niet tot een compromis bereid is. Vrijheid en onafhankelijkheid voor de Palestijnen, blijken alleen mogelijk door de strijd voort te zetten.

Het bezoek van Ariel Sharon, de leider van Israëlisch rechts, aan het bordes van de Al-Aqsa moskee in Jeruzalem heeft het kruidvat uiteindelijk tot ontploffing bracht. Direct na Camp David was duidelijk dat die ontploffing niet lang meer op zich zou laten wachten. De top was voor veel Palestijnen het einde van het Oslo-proces. Daar maakte de onverzettelijkheid van Barak een einde aan de onderhandelingen.

Provocatie

Barak ging er van uit dat de Palestijnse leiders zich net zo gematigd zouden opstellen als de afgelopen zes jaar, bij tussentijdse akkoorden. De Palestijnse leiders leken hun ogen te sluiten voor de voortdurende kolonisering van de bezette gebieden. Maar geen enkele Palestijnse leider heeft sinds de Oslo-akkoorden de minimumeisen voor een definitief akkoord afgezwakt: terugtrekking van Israël uit de in juni 1967 bezette gebieden; de ontmantelingen van alle kolonistenvestigingen; het recht op terugkeer van vluchtelingen; de stichting van een onafhankelijke Palestijnse staat op de westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem en de Gazastrook.

Op grond van de eerdere onderhandelingen gingen de Israëlische leiders er vanuit dat ook deze eisen voor een definitief akkoord onderhandelbaar waren.

Toen Barak het grootste taboe doorbrak en nog verder ging dan Netanyahu -het claimen van de Israëlische soevereiniteit over de rotsmoskee, die gebouwd is op de ruïnes van de tempel van Salomon- luidde hij het einde van de onderhandelingen in. Barak zal de geschiedenis ingaan als een crimineel, die in Camp David een religieuze kruistocht in het Midden-Oosten ontketende en de oorlog tot bevrijding van Jeruzalem provoceerde. Vergeleken met Barak is Ariel Sharon maar een kleine jongen.

Gepland geweld

Het Israëlische militaire geweld komt niet uit de lucht vallen. De blauwdrukken waren al minstens een jaar klaar. Ondanks de onderschatting van de Palestijnse leiders heeft Israël wel altijd rekening gehouden met een eenzijdig door de PLO uitgeroepen onafhankelijkheid. Volgens welingelichte Israëlische journalisten heeft Israël tot doel de Palestijnen een zware prijs te laten betalen voor een dergelijk initiatief. Een van de stukken stelt uitdrukkelijk dat er bloed moet vloeien. En gezien de massale inzet van elite scherpschutters en het richten op het bovenlichaam, lijkt dat te kloppen: Het leger heeft het bevel ontvangen om te schieten en te doden.

Met meer dan honderdvijftig doden en duizenden gewonden is de prijs die de Palestijnen betalen extreem hoog. Toch lijkt hun vastberadenheid er niet minder op geworden. Met duizenden bereiden ze zich voor op een gevecht dat niet snel voorbij zal zijn, in de vorm van massale confrontaties of in de vorm van guerrilla-operaties in de bezette gebieden.

Het einde van een illusie

De Palestijnse opstand heeft van de Israëlische bezetting weer dé centrale kwestie gemaakt. Het grootste deel van de Israëli's en de internationale gemeenschap deed alsof sinds de ondertekening van de beginselverklaring van Washington in september 1993, de bezetting over was en vervangen was door een vredesproces. Een fijn gevoel, behalve voor de Palestijnen die al snel begrepen dat de Israëlische bezetting van de westelijke jordaanoever en een deel van de Gazastrook gewoon door ging en Israël haar repressieapparaat in stand hield. En bovendien doorging, hoewel in mindere mate, met het vestigen van nederzettingen en het stelen van water en land. Gaza en Jeruzalem werden afgesloten en de bewegingsvrijheid van de Palestijnen werd dus ernstig beperkt.

Door de opstand zijn de Israëlische leiders met hun neus op de feiten gedrukt. Grenzeloos arrogant dachten ze dat ze de Palestijnen konden dwingen om hun meest elementaire rechten op te geven. De illusie dat de Palestijnen een apartheidssysteem zouden slikken ligt na zeven jaar aan duigen.

Een belangrijk element in de berekeningen van Israël is altijd geweest dat ze dachten ieder compromis met behulp van de Palestijnse nationale leiding te kunnen opleggen aan de Palestijnen. Immers, zoals iedereen weet, de Palestijnse bevolking heeft geen eigen wil en luistert netjes naar hun dictators. Helaas voor Barak, de Palestijnse delegatie was niet bereid tot meer concessies. De huidige opstand laat zien dat Arafat en de Fatah-beweging niet zijn verworden tot een stelletje collaborateurs. De Palestijnse politie en Fatah-militie staat vooraan in de strijd. Zeven jaar geleden maakte de voorzitter van de PLO een problematische en extreem riskante keuze door een bestand te sluiten, in ruil voor een Palestijns-Israëlisch onderonsje waarbij het Amerikaanse imperialisme als scheidsrechter zou optreden. Hij ging akkoord met de extreme concessies die de VS en Israël eisten en beloofde dat hij die Palestijnen die meenden dat hij niet het recht had om dergelijke concessies te doen, zou onderdrukken. Sommige van zijn medewerkers hebben de grens tussen onderhandeling en collaboratie overschreden. Toch zijn Arafat en de honderdduizenden activisten die hem ondersteunen geen marionetten van Israël. Ze accepteerden de Israëlische dictaten, om aan het einde van de overgangsperiode de volledige beëindiging van de Israëlische bezetting te bewerkstelligen en een soevereine staat in de bevrijde gebieden te vestigen met Jeruzalem als hoofdstad.

Een oorlog op twee fronten

Hoewel de Israëlische regering er van droomde dat het op vechten zou uitlopen en het bloed rijkelijk liet vloeien, duurde het niet lang voordat ze begrepen dat de militaire confrontatie problematischer was dan ze hoopten. Het grootste probleem zijn niet de vuurwapens -minder dan tienduizend- die de Palestijnse politie en de nationalistische groeperingen bezitten, maar de solidariteit tussen Palestijnen in Israël en Palestijnen in de bezette gebieden. Een solidariteit die is versterkt door het religieuze belang van Jeruzalem en haar moskeeën. De Palestijnse burgers van Israël namen het initiatief tot een echte volksopstand in Galilea en de Wadi Ara regio bij Tel Aviv.

Ruim een week organiseerden duizenden Palestijnen een werkelijk beleg rond de joodse dorpjes die gedurende de laatste 20 jaar gesticht zijn om Galilea joods te maken. Tientallen wegen werden afgesloten omdat er gevaar bestond voor hinderlagen van met stenen en molotov cocktails gewapende jongeren. Dagelijks waren er confrontaties tussen de bevolking en leger en politie. Deze Israëlische staatsburgers lieten zien hoe kwaad ze zijn over het bloedbad in de bezette gebieden en vijftig jaar schandelijke ongelijkheid en vernederingen die hun opgelegd zijn door de staat Israël.

Racistische en moorddadige reacties van hoge leiders, gaven groen licht voor de uitbarsting van anti-Arabische pogroms door het hele land. Honderden jongeren overvielen Arabische dorpjes, verwondden en doodden inwoners en zetten enkele moskeeën en woningen in brand. De politie vuurde slechts op Arabieren die zichzelf probeerden te verdedigen.

De pogroms hebben diepe wonden geslagen, die niet zo snel zullen genezen, ook niet door de extra fondsen die een geschrokken Barak haastig heeft toegezegd aan de Arabische gemeenschap.

Er is geen enkele reden aan te nemen dat Arafat in staat is een einde te maken aan de opstand, ook al wordt dat door Israël en de VS geëist. In tegenstelling tot de racistische fantasieën van de Israëlische regering is de Palestijnse bevolking geen kudde schapen die van de straat gejaagd kan worden, binnengeroepen door hun leider. Maar zelfs als Arafat hiertoe wel instaat zou zijn dient beseft te worden dat er in Palestina onomkeerbaar een pagina is omgeslagen.

Bron: http://www.grenzeloos.org

De Israël-lobby in de VS

2008-03-05T21:00:00.003+01:00

De Verenigde Staten van Israël

Aan de vooravond van een Amerikaans verkiezingsjaar zijn alle presidentskandidaten het over één zaak roerend eens: onverminderde steun voor Israël. De anders zo kritische politici maken vrolijk abstractie van de desastreuze gevolgen van deze politiek voor de VS en het Amerikaanse volk. Hun houding wordt niet ingegeven door de zogenaamd vitale strategische positie van de joodse staat, die al evenmin een onmisbare partner is in de 'oorlog tegen het terrorisme'. Strategisch gezien is Israël sinds het einde van de Koude Oorlog een blok aan het been van de VS, en de nauwe band tussen beide landen maakt het terreurprobleem voor de Amerikanen alleen maar groter.

Ook morele argumenten snijden geen hout. De joodse staat is geen kwetsbare David die het tegen een Arabische Goliath moet opnemen. Integendeel, mede dankzij de VS heeft Israël aanzienlijk militair overwicht in de regio, waar het ook de enige nucleaire macht is. Overigens zouden morele overwegingen de VS eerder moeten aanzetten tot steun aan de Palestijnen, gezien de brute behandeling die hen te beurt valt in de Bezette Gebieden. Maar neen, alle hulp blijft naar de joodse staat gaan, wat die ook uitricht.

De werkelijke oorzaak van deze onvoorwaardelijke steun - die zo schril afsteekt bij die aan hulpbehoevender landen - is de politieke macht van de Israëllobby. Een lobby die ook een sleutelrol speelt in de vormgeving van het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid; mee verantwoordelijk is voor de gespannen relatie tussen de VS, Iran en Syrië; en een groot aandeel had in de Amerikaanse beslissing om Irak binnen te vallen. Die oorlog is inmiddels uitgegroeid tot een strategische ramp voor de VS en een zegen voor Iran, toch Israëls meest gevreesde tegenstander.

Maar veranderen doet er niets. Midden vorig jaar bleven de VS, bijna als enige natie, Israël steunen in de strategisch domme en moreel verkeerde oorlog tegen Libanon en de Hezbollah. Dat bracht niet alleen veel leed teweeg, Hezbollah kwam versterkt uit de strijd, Syrië en Iran werden nog dieper mekaars armen ingedreven.

Het door de Israëllobby geïnspireerde Amerikaanse Midden-Oostenbeleid voedt anti-amerikanisme in de Arabische en islamitische wereld; is een bron van spanning tussen de VS en hun strategische bondgenoten; vergroot de kans op anti-Amerikaanse terreurdaden en brengt de nationale veiligheid van de VS in gevaar.

De Israëllobby schaadt zelfs Israël. Zonder haar aanhoudende druk hadden de VS hun financiële en diplomatieke macht kunnen aanwenden om Israël te overhalen geen joodse nederzettingen meer neer te poten op Palestijns grondgebied; hadden ze kunnen helpen bij het creëren van een levensvatbare Palestijnse staat. Israëls positie zou dan een stuk florissanter geweest zijn. Terwijl nu, door de toenemende apartheidspolitiek, de Palestijnen geradicaliseerd zijn en almaar minder bereid tot vredesonderhandelingen.

Dit is in een notendop de stelling van John Mearsheimer en Stephen Walt, Amerikaanse hoogleraren politiek en internationale betrekkingen. Ze brachten ze voor het eerst onder woorden nadat The Atlantic Monthly, een gerenommeerd Amerikaans tijdschrift, hun enkele maanden na 9/11 vroeg een artikel te schrijven over de Israëllobby. Maar toen ze in 2005 hun goed gestoffeerd artikel aanboden, weigerde de redactie het te plaatsen. Uiteindelijk verscheen het in het buitenland, in de London Review of Books (maart 2006).

Mearsheimer en Walt werden met lof én pek overladen. Geprezen voor hun moed en het openen van een discussie die een verschuiving zou kunnen teweegbrengen in het Midden-Oostenbeleid. Verguisd (door de lobby) als onbekwame academici, vijanden van Israël, vermoedelijke antisemieten.

De recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten, de ongewijzigde houding van de VS en de onverminderde druk op al wie kritiek durft te uiten op het Israëlisch beleid, zetten Mearsheimer en Walt er toe aan hun stelling uit te werken tot een vuistdik boek. Een mokerslag met omzwachtelde hand. Ze dragen nog ontstellender voorbeelden, nog hardere bewijzen aan. Maar tegelijk dekken ze zich zoveel mogelijk in tegen de zo voorspelbare verdachtmakingen. In alle toonaarden, tot vervelens toe, verzekeren ze ons dat ze geen wrok koesteren jegens Israël, niet vinden dat dit land zich minder goed gedraagt dan andere landen.

Ze wijzen nadrukkelijk elk samenzweringsargument af, onderstrepen dat Amerikaanse joden geen belangrijke positie bekleden in media of banken en dat het even goede staatsburgers zijn als andere Amerikanen. Zich terdege bewust van de macht van de lobby, overdrijven ze hun voorzichtigheid een beetje door alles zomaar af te doen als 'antisemitische argumenten'. Het lijdt geen twijfel dat antisemieten dit soort argumenten gebruiken en gretig tot alle Joden uitbreiden, altijd en overal, maar dat betekent niet dat de argumenten zélf altijd en overal elke grond missen. Er zijn bijvoorbeeld hier en nu wel degelijk landen die zich minder slecht gedragen dan Israël.

De Israëllobby is geen kliek of samenzwering die het buitenlands beleid van de VS domineert, maar gewoon een machtige belangengroepering van joden en (in mindere mate) niet-joden die er alles aan doen om het Amerikaanse buitenlandse beleid zo te beïnvloeden dat Israël er baat bij heeft. De lobby verdedigt haar belangen op de gangbare manier, niet anders dan de National Rifle Association of het American Petroleum Institute. Ze belonen of bestraffen politici met meer of minder bijdragen voor hun campagnekas; bewerken regeringsmedewerkers die hun opvattingen delen; zetten media en academici onder druk om het publieke debat over Israël te sturen; intimideren en beschuldigen critici van Israël.

De Israëllobby is niet uniek, behalve wat zijn invloed betreft. Het is één van de machtigste politieke drukkingsgroepen in de VS. De machtigste natie ter wereld aan het lijntje houden, zelfs tegen het eigen belang in, voorwaar het is niet niks! Hoe de lobby die macht verworven heeft en behouden kan, maken Mearsheimer en Walt niet echt duidelijk. Tussen de regels door blijkt dat het vooral met dollars te maken heeft, met name het Amerikaans systeem van privé-financiering en geldwerving voor verkiezingscampagnes. Amerikaanse joden zijn nu eenmaal betrekkelijk welvarend, verhoudingsgewijs sterk in politiek geïnteresseerd en "hebben een respectabele schenkingstraditie".

Mearsheimer en Walt schetsen ook een alternatief Midden-Oostenbeleid. Amerikaanse hulp moet afhankelijk worden gemaakt van de bereidheid van Israël om zijn beleid aan te passen aan de Amerikaanse belangen. Israël moet kiezen tussen "een eind maken aan de desastreuze bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Gaza en ook in de toekomst een goede bondgenoot blijven van de VS, OF doorgaan als koloniale macht, maar dan op eigen benen". Minder duidelijk is hoe dit gerealiseerd kan worden. Journalisten en academici moeten de discussie aanzwengelen, mythen over Israël doorprikken en het Amerikaanse volk inlichten over de misdaden tegen de Palestijnen. Maar in hun boek tonen Mearsheimer en Walt juist aan dat veel journalisten, academici, politici én presidenten, in het gareel gehouden worden door de lobby. Misschien, opperen ze, verandert de lobby wel van binnenuit. Niet erg waarschijnlijk gezien het door hun aangestipte feit dat de lobby garen spint bij de onzekere situatie in het Midden-Oosten. Telkens als er vrede dreigt, lopen de giften voor de Israëllobby terug.

Mearsheimer, John & Walt, Stephen - De Israëllobby, Amsterdam/Antwerpen, Atlas, 2007

Bron: http://www.serendib.be/gievandenberghe/artikels/deverenigdestatenvanisrael.htm